Dómstólaleit

S slf. eignaðist tilgreinda lóð og hóf byggingu íbúðarhúss og bílskúrs á henni. Þegar framkvæmdir voru komnar nokkuð á veg vaknaði grunur um að jarðvegspúðinn undir byggingunni kynni að vera of hár. Við mælingu byggingarstjóra var það staðreynt, en botnplata bílskúrsins reyndist standa 49 cm hærra en hún átti að gera samkvæmt teikningum, hönnunargögnum og grunnhæðarkóta. S slf. byggði á því að félagið hefði orðið fyrir tjóni vegna þessa sem rekja mætti til sakar byggingarstjóra framkvæmdarinnar. Í hinum áfrýjaða dómi var ekki fallist á að byggingastjórinn hefði gerst sekur um saknæmt gáleysi þegar hann kannaði ekki sérstaklega hvort hæðarkóti, sem spreyjaður var á gangstétt við nálægt hús og notaður var til viðmiðunar við framkvæmdina, væri réttur. Jafnframt var það ekki metið byggingarstjóranum til sakar að fylgjast ekki sérstaklega með því að vinna við gerð og frágang jarðvegspúða og botnplötu bílskúrs væri í samræmi við uppgefinn hæðarkóta. Skylda til greiðslu bóta úr tryggingu byggingastjórans var því ekki talin vera til staðar og var SA hf. því sýknað af kröfum S slf. Að gættum athugasemdum sem Landsréttur gerði við málatilbúnað S slf. varðandi reifun á ætluðu tjóni hans staðfesti rétturinn niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna.

H og S höfðuðu mál á hendur HD, Ó, G og V til heimtu skaðabóta vegna galla á fasteign sem þau keyptu af HD sem byggði hana. Ó var byggingarstjóri og G hönnuður en báðir voru þeir með starfsábyrgðartryggingu hjá V. Í héraði var að mestu leyti fallist á kröfur þeirra en G þó sýknaður og V sömuleiðis hvað hann varðaði. Af áfrýjun og gagnáfrýjun málsins leiddi að allar kröfur aðila voru til úrlausnar fyrir Landsrétti. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að frágangur glugga og rennihurðar, svala, votsvæða í baðaðstöðu og peningaskáps hefði falið í sér galla samkvæmt 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, sem HD bæri ábyrgð á. Ó var einnig talinn bera ábyrgð á frágangi glugga, rennihurðar og svala og G á frágangi svala en ábyrgð þeirra beggja grundvallaðist á þágildandi lögum nr. 73/1997. Ábyrgð HD, Ó og G á fyrrgreindum göllum var óskipt en V gert að greiða nánar tiltekna fjárhæð vegna starfsábyrgðartrygginga Ó og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms voru HD, Ó og G hins vegar sýknuð af kröfu er laut að einangrun í útkragaðri plötu.

H höfðaði mál gegn G, S hf., R ehf., HH ehf. og V hf. til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna meintra galla á sameign fjöleignarhúss. Sakarefni málsins laut að því hvort gallar hefðu verið á sameigninni og að hvaða marki G, S hf., R ehf., HH ehf. og V hf. gætu borið ábyrgð á tjóni sem yrði rakið til þeirra. Í dómi Landsréttar var rakið að frágangur á yfirborði bílageymslu og þaki hennar hefði ekki verið í samræmi við byggingarreglugerð nr. 112/2012 og að H hefði orðið fyrir tjóni vegna þessa. Taldi Landsréttur að R ehf. sem eigandi hússins og seljandi íbúða í húsinu og HH ehf. sem byggingaraðili og byggingarstjóri bæru skaðabótaábyrgð vegna tjóns H. Aftur á móti voru G sem annar hönnuða hússins og S hf. þar sem hönnuðurinn var með starfsábyrgðartryggingu sýknaðir af kröfum H þar sem ekki hafði verið sýnt fram á að G gæti borið sakarábyrgð á tjóni H. Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns, sem ekki hafði verið hnekkt, var R ehf., HH ehf. og V hf., vegna starfsábyrgðartryggingar byggingarstjóra, gert að greiða nánar tilgreinda fjárhæð vegna frágangs á þaki og yfirborði bílageymslu. Þá var R ehf. jafnframt gert að greiða kostnað við úrbætur vegna galla á gólfi bílageymslu, niðurfalli af þaki og þakbrún.

A höfðaði mál gegn B og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem hún taldi B hafa í störfum sínum sem lögmaður valdið henni með því að hafa ekki lokið við skráningu kaupmála milli A og C hjá sýslumanni áður en C féll frá. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að ekki yrði á það fallist að sá tími sem leið frá því að fyrst var unnt að færa viðkomandi skjöl til þinglýsingar og skráningar, sem hefðu í raun verið tveir virkir dagar, fæli í sér saknæmt gáleysi af hálfu B eins og atvikum væri háttað. Var talið að B hefði brugðist við eins skjótt og verða mátti í því skyni að koma gögnum í þinglýsingu þegar honum bárust upplýsingar daginn fyrir andlát C um að heilsu hans hefði hrakað. Þá taldi dómurinn ósannað að B hefði mátt vita um tvísýnt ástand C dagana fyrir andlátið. Var B því sýknaður af kröfum A.

Með dómi Landsréttar 7. júní 2019 í máli nr. 701/2018 var J dæmdur til að greiða kaupendum íbúðar hans skaðabætur vegna galla á hinu selda. Í framhaldinu höfðaði hann mál þetta á hendur stefndu, meðal annars til greiðslu sömu fjárhæðar og hann var dæmdur til að greiða í hinu eldra máli. Í dómi Landsréttar voru þær reglur og sjónarmið sem gilda um skaðabótaábyrgð fasteignasala rakin. Þær ríku kröfur sem gerðar séu til fasteignasala birtist meðal annars í ákvæðum um söluyfirlit í 10. til 12. gr. laga nr. 70/2015 um sölu fasteigna og skipa en að baki þeim búi það markmið að tryggja kaupanda fasteignar svo ítarlegar upplýsingar um öll grundvallaratriði um eign að hann geti á grundvelli söluyfirlitsins eins og sér, sem og skoðun á eigninni eftir því sem við á, tekið ákvörðun um kaup og kaupverð. Lagt var til grundvallar að söluyfirlit eignarinnar hefði verið haldið verulegum annmörkum og verið í andstöðu við fyrirmæli laga nr. 70/2015. Háttsemi þeirra stefndu sem önnuðust sölu eignarinnar hefði falið í sér verulegt frávik frá þeim ríku kröfum sem gerðar væru til fasteignasala og stefndu hefðu ekki hnekkt þeim líkum sem væru á því að mistök þeirra hefðu valdið J tjóni. Voru þau því talin bótaskyld gagnvart J. Á hinn bóginn var hvorki fallist á að stefndu yrði gert að bæta J þá dráttarvexti og þann málskostnað sem hann var dæmdur til að greiða í hinu eldra máli né þann lögfræðikostnað sem hann hafði af rekstri þess.

V ehf. fól B fasteignasala og leigumiðlara að annast skjalagerð vegna leigusamnings og samkvæmt því útbjó B meðal annars skjal sem var ætlað að vera víxill til tryggingar leigugreiðslum í samræmi við ákvæði leigusamningsins. V ehf. taldi að B hefði valdið sér tjóni með því að gæta þess ekki að tryggingarvíxillinn hefði verið rétt út fylltur en vegna þess hefði víxilkrafa ekki stofnast og ekki verið hægt að innheimta kröfuna sem víxilkröfu. V ehf. höfðaði því mál gegn B og VÍ hf. og krafðist bóta á grundvelli starfsábyrgðartryggingar B hjá VÍ hf. Í dómi Landsréttur kom fram að hið umdeilda skjal hefði ekki víxilgildi eins og því hefði verið ætlað að hafa þar sem undirskrift útgefanda vantaði á það, sbr. 1. mgr. 2. gr. víxillaga nr. 93/1933, og breytti engu í því sambandi þótt undirskrift þess sem sagður væri útgefandi kæmi fram á öðrum stað á víxileyðublaðinu. Skjalið sem um ræddi væri því ekki víxill í skilningi víxillaga og skuld samkvæmt því yrði ekki innheimt sem víxilskuld eins og ákvæði leigusamningsins gerði ráð fyrir að leigusali öðlaðist rétt til og B tók að sér sem leigumiðlari að ganga réttilega frá. Með vísan til 27. gr. laga nr. 70/2015 um sölu fasteigna og skipa, sbr. samhljóða ákvæði 27. gr. eldri laga nr. 99/2004 sem hefði verið í gildi er leigusamningurinn var gerður, var fallist á að B hefði sem fasteignasali borið skaðabótaábyrgð á tjóni V ehf. sem talið var að B hefði valdið V ehf. af gáleysi með því að gæta þess ekki að fylla víxileyðublaðið rétt út.

F fól A lögmanni að gæta hagsmuna sinna vegna kröfu sem F átti á hendur M ehf. vegna viðskipta með hluti í N ehf. F taldi að A hefði ekki sinnt hagsmunagæslu fyrir hann sem skyldi með þeim afleiðingum að krafa F á hendur M ehf. fyrntist í meðförum lögmannsins í október 2012. F krafði V hf. um bætur á grundvelli starfsábyrgðartryggingar A hjá félaginu. Deildu aðilar um það hvernig hagsmunagæslu A í þágu F hefði verið háttað og á hvaða tíma lögmaðurinn fór með kröfu F. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að rekstri A á málinu hefði lokið með tilkynningu hans til F um árangurslausa nauðungarsölu í júlí 2009. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu V hf. af kröfum F því staðfest.