Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í 2 ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A og B var gert að sæta atvinnurekstrarbanni í þrjú ár frá uppkvaðningu úrskurðarins. Kæra A og B til Landsréttar uppfyllti ekki skilyrði b-liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var nánar tilgreind ákvörðun R um að verða við beiðni um afhendingu X á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar. Með vísan til 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. gr. laga nr. 51/2016 um handtöku og afhendingu manna til og frá Íslandi vegna refsiverðra verknaða á grundvelli handtökuskipunar, var málinu vísað frá Landsrétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B og C var vísað frá dómi þar sem málatilbúnaður A uppfyllti ekki skilyrði d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 912/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Ekki var fallist á það með B og C að A hefði með yfirlýsingu í tölvupósti afsalað sér rétti til kæru og var kröfu þeirra um frávísun málsins frá Landsrétti því hafnað. Hinn kærði úrskurður var staðfestur með vísan til forsendna hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn C ehf. o.fl. var vísað frá dómi. A hafði stefnt C ehf. o.fl. og krafið þá um skaðabætur vegna tilgreindra fasteignaviðskipta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kæru A væri tilgreint að varnaraðilar væru C ehf., D og E. Þar sem kæru málsins var ekki beint að varnaraðilunum F, G, V hf. og H ehf. var málinu vísað frá Landsrétti hvað þessa varnaraðila varðaði. Þegar málatilbúnaður A á hendur C ehf., D og E var metinn heildstætt var talið ljóst að ætluðum bótaskyldum athöfnum eða athafnaleysi þeirra væri ekki lýst þannig í stefnu að þeir gætu ráðið af henni hvaða athafnir eða athafnaleysi A teldi að þeir hefðu sýnt af sér og hvernig þær hefðu valdið henni því tjóni sem hún krafði þá um skaðabætur fyrir. Þá væri rakið í stefnu að lögmaður A hefði selt tilgreinda íbúð í mars 2020 en ekki væri gerð grein fyrir söluverði íbúðarinnar, ráðstöfun þess eða útskýrt á hvaða grundvelli lögmaður hennar hygðist greiða varnaraðilum andvirði íbúðarinnar. Var málatilbúnaður A talinn verulega vanreifaður, sbr. d- og e-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um málskostnað í máli á milli aðila sem að öðru leyti hafði lokið með dómsátt. Þar sem kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 var liðinn þegar kæran barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Ásmundur Jónsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Jóhann Örn Helgason lögmaður)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu ákæruvaldsins um að ákærðu yrði gert skylt að víkja af dómþingi meðan meðákærðu gæfu skýrslu við aðalmeðferð máls var hafnað. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristín Einarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Grétar Dór Sigurðsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun á meðan á því stæði. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Sigrún Inga Guðnadóttir aðstoðarsaksóknari) gegn
X (enginn)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Einar Laxness aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Magnús Jónsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á því stæði. Þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. 88/2008 um meðferð sakamála var málinu vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristín Einarsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Davor Purusic lögmaður)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísum af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X héldi sig innan Íslands og tilkynnti sig á tveggja vikna fresti á tilgreinda lögreglustöð. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Í úrskurði Landsréttar kom fram að nánar tilgreind yfirlýsing af hálfu X hefði ekki falið í sér kæru heldur aðeins fyrirætlan um hana. Þar sem ekki hefði verið úr þessu bætt með skriflegri kæru innan kærufrests var málinu vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Katrín Ólöf Einarsdóttir aðstoðarsaksóknari) gegn
X (enginn)
Héraðsdómur úrskurðaði X í gæsluvarðhald á grundvelli b-, c- og d- liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að gengnum úrskurði héraðsdóms veitti X lögmanninum Ó og lögmannsstofunni V ehf. fullt og ótakmarkað umboð til að kæra úrskurðinn til Landsréttar eins og segir í umboðinu. Daginn eftir undirritaði S lögmaður kæru í málinu og afhenti héraðsdómara. Landsréttur taldi framangreint umboð ekki veita öðrum lögmanni en Ó heimild til að kæra úrskurðinn. Þá lægi ekki fyrir yfirlýsing X sem fullnægði formskilyrðum 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Ákæruvaldið (
Agnes Björk Blöndal saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Ingvar Þóroddsson lögmaður)
Kæra Á til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen lögmaður)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Eyþór Þorbergsson fulltrúi)
gegn
X (
Þorgils Þorgilsson lögmaður)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem heimilað var að vista dætur A utan heimilis hennar í sjö mánuði. Kæra A til Landsréttar uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kári Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Einar Oddur Sigurðsson lögmaður)
Kæra X til Landsréttar fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Leó Daðason lögmaður)
Kæra X til Landsréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var málinu því vísað frá Landsrétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Steinbergur Finnbogason lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að lögreglu yrði gert að afhenda verjanda X afrit af nánar tilgreindum gögnum og veita honum aðstöðu til að kynna sér gögn. Kröfu X um að verjanda hans yrði veitt aðstaða til að kynna sér gögn var vísað frá Landsrétti þar sem heimild brast til að kæra úrskurð þess efnis. Að öðru leyti taldi Landsréttur kæru X ekki uppfylla skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
G og K gáfu út tryggingarbréf til S hf. á árinu 2007 fyrir öllum skuldum L ehf. og veittu með bréfinu veðrétt í fasteign sinni. Bú L ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta árið 2012, en nafni félagsins hafði þá verið breytt í LP ehf. Lauk skiptum án þess að nokkuð fengist greitt upp í lýstar kröfur, þ. á m. kröfur sem féllu undir tryggingarbréfið. Við sölu fasteignar G og K féllst L hf., sem þá hafði tekið við öllum réttindum og skyldum S hf., á að aflýsa tryggingarbréfinu af fasteign þeirra gegn tiltekinni greiðslu af þeirra hálfu. Var greiðslan innt af hendi með fyrirvara um réttmæti kröfunnar. Að því er varðaði kröfu G og K um endurgreiðslu fjárhæðarinnar vísaði Hæstiréttur til þess að veðréttur í eign fyrnist ekki og hefðu þær fjárkröfur sem féllu undir tryggingarbréfið verið ófyrndar þegar greiðslan var innt af hendi. Fallist var á með G og K að að L hf. hefði vanrækt tilkynningaskyldu sína samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn. Á hinn bóginn var ekki talið að L hf. hefði sýnt af sér verulega vanrækslu í skilningi 2. mgr. 7. gr. laganna þannig að ábyrgð G og K teldist fallin niður. Loks var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ekki væru efni til að ógilda eða víkja til hliðar skuldbindingu G og K eftir reglum samningaréttar sem þau báru fyrir sig. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu L hf. af kröfu G og K.
Kæra Á til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru A var í engu greint frá ástæðum sem hún væri reist á, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (Súsanna Björg Fróðadóttir saksóknarfulltrúi) gegn
X (enginn)
Kæra L til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Einar Laxness aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Guðni Jósep Einarsson hdl)
Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Sigrún Inga Guðnadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
A ehf (
Þorgils Þorgilsson hdl)
Þar sem kæra A ehf. til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var málinu vísað frá réttinum.
Þar sem kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var málinu vísað frá réttinum.
Héraðsdómur vísaði máli ákæruvaldsins á hendur X frá dómi sökum þess að ekki hefðu verið skilyrði fyrir endurupptöku málsins eftir að lögregla hafði áður tilkynnt X um að rannsókn þess hefði verið hætt. Í sama þinghaldi lýsti fulltrúi ákæruvaldsins því yfir að úrskurður héraðsdóms „verði kærður til Hæstaréttar“. Taldi Hæstiréttur að sú yfirlýsing hefði ekki falið í sér kæru heldur aðeins fyrirætlun um hana. Þar sem kæra hafði ekki borist héraðsdómi innan kærufrests var málinu vísað frá Hæstarétti.
Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru E var í engu greint frá ástæðum sem hún væri reist á, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru A var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K er risið hafði við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna slita á óvígðri sambúð. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti lögðu báðir aðilar fram ný gögn sem ekki voru lögð til grundvallar við úrlausn málsins og var málið því dæmt eftir þeim gögnum sem lágu fyrir í héraði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar í málinu skattframtal M um óverulega eignastöðu hans við upphaf sambúðar aðila. Þá var meðal annars litið til þess að óvígð sambúð M og K hafði staðið yfir í rúm sextán ár. Allan sambúðartímann hefðu þau haldið sameiginlegt heimili og talið saman fram til skatts bróðurpartinn af tímanum. Þótt K hefði ekki haft launatekjur heldur sinnt heimilisstörfum var þess að gæta að hún hafði átt eignir í upphaf sambúðarinnar, fengið umtalsverðar fjárhæðir í fyrirframgreiddan arf og haft fjármagnstekjur. Þá var jafnframt litið til þess að lengst af sambúðartímanum hafði M starfað hjá fyrirtækjum í eigu fjölskyldu K og því notið tengsla við hana í þeim efnum. Loks mátti ráða af gögnum málsins að fjárhagur þeirra hefði verið samofinn og með þeim rík fjárhagsleg samstaða. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að skipta eignum M og K jafnt á milli þeirra því staðfest, en ákvörðun skiptastjóra um útlagningu fasteignar þeirra til K felld úr gildi, enda var ekki talið að skilyrðum 1. mgr. 110 gr. laga nr. 20/1991 væri fullnægt að svo stöddu.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru H var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra til réttarins uppfyllti ekki skilyrði b. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ó á hendur Í var vísað frá dómi. Í kæru Ó var getið hins kærða úrskurðar en á hinn bóginn var hvorki gerð krafa um breytingu á honum né gerð grein fyrir þeim ástæðum sem kæran var reist á. Var hún því ekki í samræmi við 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Voru slíkir brestir á kærunni að málinu var sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Í kæru X til Hæstaréttar voru ekki greindar þær ástæður sem hún var reist á og fullnægði kæran því ekki skilyrðum 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.