Dómstólaleit

Ekki var fallist á að skilyrði væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Með dómi Hæstaréttar var X gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a laga nr. 19/1991 í þrjá mánuði frá uppsögu dómsins, þannig að lagt var bann við því að hann kæmi á heimili Y, eða á lóð húss hennar, veitti henni eftirför, heimsækti hana eða setti sig í samband við hana, með til dæmis símhringingum eða sms- eða tölvuskilaboðum.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart Y, heimili hennar og vinnustað samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til vinnustaðar Y í Kringlunni þar sem óljóst var hvort eða hvenær Y hæfi þar störf á ný.

Úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að skipa X verjanda á grundvelli 35. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þrátt fyrir ósk hans um það, var staðfestur.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en gildistími bannsins styttur í þrjá mánuði frá uppsögu dóms Hæstaréttar.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til heimilis foreldra A.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

X var gefið að sök að hafa í tvö skipti brotið gegn nálgunarbanni, með því að hafa á almannafæri nálgast eða sett sig í samband við fyrrverandi sambúðarkonu sína annars vegar og sambúðarmann hennar hins vegar. Í báðum tilvikum greindi aðila á um hvernig fundum þeirra bar saman umrædd sinn og gátu þau vitni sem til var að dreifa ekki borið um þann þátt málsins. Gegn neitun X var talið ósannað með hliðsjón af 1. mgr. 48. gr. laga um meðferð opinberra mála að X hafi brotið gegn 232. gr. almennra hegningarlaga í umrædd sinn og var hann sýknaður af þeim ákæruliðum. Þá var X einnig gefið að sök brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa haft í hótunum við nágranna sinn. X neitaði sök og stóðu orð X gegn orðum nágrannans um það hvort X hafi hótað honum á þann hátt sem lýst var í ákæru. Gegn neitun X og með hliðsjón af fyrrnefndu ákvæði var talið ósannað að X hafi gerst sekur um brotið og var hann því sýknaður.

Við opnun tilboða í gerð Héðinsfjarðarganga kom í ljós að Í hf. og N AS áttu lægsta tilboð í verkið, en boð þeirra var 3,2% yfir kostnaðaráætlun V. Áður en V hafði lýst afstöðu til tilboðanna var samþykkt á fundi ríkisstjórnarinnar 1. júlí 2003 að fresta verkinu þannig að framkvæmdir gætu „hafist haustið 2006 og nýtt útboðsferli miðað við það“. Að því loknu tilkynnti V bjóðendum í verkið að öllum boðum í það væri hafnað þar sem þensluástand væri í þjóðfélaginu og að stofnunin fengi ekki nauðsynlegt fé til framkvæmdanna. Í hf. og N AS kærðu þessa ákvörðun til kærunefndar útboðsmála. Komst hún að þeirri niðurstöðu að ákvörðunin hefði verið ólögmæt og áleit að V bæri skaðabótaskyldu gagnvart félögunum, sbr. 2. mgr. 84. gr. laga nr. 94/2001, en taldi ekki tilefni til að taka afstöðu til kröfu þeirra um efndabætur. Þá var V gert að greiða félögunum kostnað við að hafa kæruna uppi. Félögin höfðuðu þá mál til viðurkenningar á rétti þeirra til skaðabóta vegna missis hagnaðar, sem rakinn yrði til ákvörðunarinnar. Í gagnsök krafðist V á hinn bóginn ógildingar á tilteknum liðum í úrskurði kærunefndarinnar. Vísað var til þess að ekki væri sýnt fram á að forsendur þær, sem útboðið hvíldi á, hefðu brostið eftir að það hófst og áður en ákveðið var að hafna öllum tilboðum, sem bárust í verkið, eða að þær ástæður, sem höfnun allra tilboða í verkið byggðist á, hefðu mátt vera bjóðendum ljósar þegar þeir buðu í verkið. Var því fallist á að óheimilt hefði verið að hafna öllum tilboðum í verkið á grundvelli þeirra atriða, sem vísað hafði verið til í bréfi V til bjóðenda. Þá var ekki talið að V hefði sýnt fram á að ekki hefði verið samið við Í hf. og N AS ef orðið hefði af verkinu. Að þessu leyti væri skilyrðum fyrir skaðabótaskyldu V við félögin samkvæmt 2. mgr. 84. gr. laga nr. 94/2001 fullnægt. Enn fremur var talið að þótt óveruleg gögn hefðu verið lögð fyrir um ætlað tjón félaganna væru þau næg til að taka mætti til greina kröfu þeirra um viðurkenningu á skaðabótaskyldu V gagnvart þeim vegna missis hagnaðar. Var því fallist á kröfu Í hf. og N AS í málinu. Varðandi kröfur V í gagnsök var talið hún hefði einungis lögvarða hagsmuni af því að leita ógildingar á ákvörðun kærunefndar um málskostnað og var öðrum atriðum, er kröfugerðin laut að, vísað frá héraðsdómi. Þá var ekki á það fallist að þeir annmarkar hefðu verið á meðferð málsins fyrir kærunefnd útboðsmála að varðað gætu ógildingu á úrskurði hennar að þessu leyti.

X var með úrskurði héraðsdóms um nálgunarbann meðal annars bannað að koma á eða í námunda við þrjár tilteknar fasteignir. X undi úrskurði héraðsdóms að öðru leyti en varðaði nálgunarbann vegna tveggja þessara fasteigna. Talið var að L hefði ekki gert sennilegt að ástæða væri til að nálgunarbann næði til þeirra. Var sá hluti úrskurðar héraðsdóms því felldur úr gildi.

X var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X og með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var jafnframt staðfest að hann skyldi sæta fangelsi í tvo mánuði. Hins vegar var dráttur við rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldi ekki talinn svo verulegur að hann réttlætti að refsingin yrði bundin skilorði, svo sem gert hafði verið í héraði.

S var gefið að sök að hafa þrívegis gerst sekur um líkamsárás á hendur Z á árinu 2000, auk brots gegn vopnalögum. Var S sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ráðist að Z í júlí 2000, tekið hann kverkataki og hert að þar til hann hafi misst meðvitund og fallið í gólfið, en við það hlaut hann ýmsa áverka. Þá var hann og sakfelldur fyrir brot gegn sama ákvæði með því að hafa ráðist að Z í ágúst 2000 og beygt aftur fingur hans svo fingurinn tognaði. S var einnig fundinn sekur um brot gegn vopnalögum með því að hafa haft rafmagnsstuðbyssu í vörslum sínum. Var mótbára S um að byssan gæti ekki talist vopn í skilningi vopnalaga ekki tekin til greina og byssan gerð upptæk. Jafnframt var S sakfelldur fyrir að hafa ekið á Z svo hann kastaðist upp á vélarhlíf bifreiðar S og þaðan yfir bifreiðina og í götuna. Var niðurstaða héraðsdóms um 15 mánaða fangelsisvist S staðfest.

X var gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, þannig að honum var í sex mánuði bannað að koma í tiltekið hús eða vera á nánar afmörkuðu svæði. Þá var honum bannað jafnlengi að hringja í, veita eftirför, heimsækja eða vera með öðru móti í beinu og milliliðalausu sambandi við fyrrverandi eiginkonu sína, dóttur hennar og samstarfsmann.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem honum var gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, þannig að honum var í þrjá mánuði bannað að koma á eða í námunda við heimili Y. Þá var honum bannað jafnlengi að veita Y eftirför eða setja sig á annan hátt í samband við hana. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Z kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjórans í Reykjavík (L) um að X yrði gert að sæta nálgunarbanni. Fyrir Hæstarétti lét L málið ekki til sín taka. Með vísan til 1. mgr. 110. gr. b. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, og 141. gr. laga nr. 19/1991 var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti, þar sem þeir menn, sem nálgunarbann er ætlað að vernda, hefðu ekki rétt lögum samkvæmt til að leita eftir því sjálfir. Gæti Z ekki átt aðild að málskoti sem þessu.

X var borinn sökum um að hafa í þrígang unnið spjöll á eignum á jörðinni H. Ekki var talin alveg næg ástæða til að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli c. eða d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var því staðfestur úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu S um að X sætti gæsluvarðhaldi.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem honum var gert að sæta nálgunarbanni sam­kvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, þannig að honum var í sex mánuði óheimilt að koma á nánar afmarkað svæði, veita eftirför, heimsækja eða vera með öðru móti í beinu og milliliðalausu sambandi við fyrrverandi eiginkonu sína, dóttur hennar og sambýlismann. Var úrskurðurinn staðfestur með vísan til forsendna.