Dómstólaleit

A ehf. höfðaði mál gegn B til heimtu bóta vegna ætlaðs brots hans gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum í kjölfar þess að honum var sagt upp störfum hjá A ehf. Byggði A ehf. málatilbúnað sinn einkum á tilteknu ákvæði í ráðningarsamningi aðila og því að B hefði á uppsagnartíma hafið undirbúning að samkeppni við A ehf., sem meðal annars hefði falist í stofnun einkahlutafélags og samskiptum við mikilvægan viðskiptavin A ehf., sem síðar færði viðskipti sín til einkahlutafélags B. Ágreiningur málsins laut að því hvort B hefði brotið gegn ákvæðum ráðningarsamnings og óskráðum reglum um trúnaðarskyldur í vinnusambandi. Einnig var deilt um hvort B hefði brotið gegn þágildandi 16. gr. c laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráðningarsamningur aðila hefði ekki að geyma samkeppnisbann heldur hefði þar komið fram ósk A ehf. um að B hæfi ekki störf hjá samkeppnisaðila innan sex mánaða frá starfslokum. Ef A ehf. hefði viljað að umrætt ákvæði fæli í sér samkeppnisbann hefði honum borið nauðsyn til að orða ákvæðið með þeim hætti að enginn vafi léki á að það fæli í sér slíkt bann, enda yrði það ekki skýrt rýmra en eftir orðanna hljóðan. Hæstiréttur benti á að sönnunarbyrði fyrir því að B hefði brotið gegn ólögfestum reglum um trúnaðarskyldu hvíldi á A ehf. Taldi rétturinn að A ehf. hefði ekki tekist að leiða nægar líkur að því að B hefði í raun gripið til nokkurra ráðstafana til að koma á viðskiptasambandi við tiltekinn viðskiptavin A ehf. áður en félagið rifti ráðningarsamningnum. Þá var ekki fallist á að B hefði brotið gegn 16. gr. c laga nr. 57/2005 eða þagnarskylduákvæði í ráðningarsamningi aðila. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B.

J og Þ störfuðu hjá Í hf. sem framleiddi og seldi ísþykknivélar. Í ráðningarsamningum þeirra var að finna ákvæði um trúnaðarskyldu m.a. varðandi viðskipta- og atvinnuleyndarmál. Rekstri Í hf. var hætt og var J og Þ sagt upp störfum. Í hf. gerði síðan samning við O ehf. um kaup á vörubirgðum, lausafjármunum, framleiðsluaðferðum, tæknilegum upplýsingum, einkaleyfum og viðskiptasamböndum Í hf. Í samningnum kom m.a. fram að O ehf. hefði rétt til að framfylgja og fullnusta trúnaðarskyldur starfsmanna. Eftir að J og Þ létu af störfum hjá Í hf. hófu þeir hönnun og þróun á ísstrokkum sem þeir létu framleiða og seldu síðan. O ehf. stefndi J og Þ og krafðist þess að þeim yrði með dómi bannað að framleiða og/eða selja ísstrokka í ísþykknivélar af tiltekinni gerð. Talið var að Í hf. hafi ekki getað, án samþykkis og vitundar J og Þ, framselt skyldur þeirra samkvæmt ráðningarsamningum sem þegar hafði verið slitið og því ekki hægt að byggja kröfur á því að J og Þ hafi verið bundnir af ákvæðum ráðningarsamninganna. Þá var ekki talið að J og Þ hafi nýtt sér atvinnuleyndarmál við gerð ísstrokkanna þannig að þeir hafi brotið gegn 27. gr. þágildandi samkeppnislaga. Voru J og Þ því sýknaðir af kröfum O ehf.

O krafðist þess að lagt yrði bann við því að J og Þ, sem höfðu verið starfsmenn Í, framleiddu eða seldu ísstrokka af tiltekinni tegund eða sambærilega vélarhluti. Í maí 2003 keypti O birgðir og rekstrarfjármuni Í og var tekið fram í samningnum að O fengi framseldan rétt Í til að framfylgja og fullnusta ákvæði ráðningarsamninga núverandi og fyrrverandi starfsmanna Í um trúnaðarskyldur. O byggði á því að J og Þ hefðu nýtt sér trúnaðarupplýsingar, sem þeir hefðu komist yfir í störfum hjá Í, við framleiðslu ísvéla. Krafa hans var einkum reist á því að J og Þ væru bundnir trúnaði og þagnarskyldu samkvæmt ákvæðum ráðningarsamninga þeirra við Í. Í héraðsdómi var ekki talið á færi O að byggja á þessum samningum og voru J og Þ þegar af þeirri ástæðu sýknaðir vegna aðildarskorts O. Á hinn bóginn byggði O sjálfstætt á því að háttsemi J og Þ væri í andstöðu við 2. og 3. mgr. 27. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Ekki var tekin afstaða til þessarar málsástæðu í héraðsdómi og var án þess ekki talið unnt að sýkna J og Þ vegna aðildarskorts O. Af þessum ástæðum og þar sem bersýnilega var talin þörf á kunnáttu sérfróðra meðdómsmanna til að leysa úr öðrum málsástæðum, sem vörðuðu tæknileg atriði, var ekki komist hjá því að ómerkja héraðsdóm ásamt meðferð málsins frá upphafi aðalmeðferðar.

SJ réðist samkvæmt ráðningarsamningi 4. apríl 2003 til starfa hjá S. Á síðari hluta árs 2004 voru ákveðnar verulegar skipulagsbreytingar hjá S, sem fólust meðal annars í flutningi innkaupa- og sölustarfsemi félagsins til IS, dótturfélags S. SJ ritaði undir sérstaka yfirlýsingu 10. desember þar sem hann staðfesti að hafa verið upplýstur um slíkt og að ráðningarsamningar við starfsfólk S færðust til IS. SJ sagði starfi sínu lausu 28. desember 2004. Í fyrrnefndum ráðningarsamningi var sérstakt samkeppnisákvæði, sem lagði vissar hömlur á frelsi SJ til að starfa fyrir keppinauta IS. Fallist var á með IS að fyrirtækið hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu sína um viðurkenningu á því, að SJ hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu keppinautar IS á tilteknu tímabili. Samkvæmt orðalagi samkeppnisákvæðisins var skylda SJ samkvæmt ákvæðinu berum orðum tengd við launagreiðslur til hans. IS greiddi SJ ekki laun 15. janúar 2005 vegna ætlaðra brota hans á umræddu ákvæði ráðningarsamningsins, en þann dag gjaldféllu laun hans fyrir janúarmánuð. SJ hafði andmælt því að hafa tekið þátt í störfum hjá samkeppnisaðila fyrir það tímamark. Varð slíkt heldur ekki með vissu ráðið af gögnum málsins. Var SJ samkvæmt framangreindu sýknaður af fyrrnefndri viðurkenningarkröfu IS. Kröfu IS um staðfestingu á lögbanni vegna þeirrar kröfu var hins vegar vísað frá Hæstarétti, þar sem liðinn var sá tími sem dómkrafan laut að. Þá var krafa IS um dómsviðurkenningu á að K væri óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu IS vísað frá héraðsdómi með vísan til 80. gr. laga um meðferð einkamála. Af þeirri niðurstöðu leiddi að synjað var kröfu IS um staðfestingu lögbanns er varðaði efni þeirrar kröfu.

K réðist með ráðningarsamningi til starfa hjá IS frá 1. júní 2004, en sagði upp störfum hjá fyrirtækinu 28. desember 2004. Í ráðningarsamningi aðila var sérstakt samkeppnisákvæði, sem lagði vissar hömlur á starf K fyrir keppinauta IS. Fallist var á með IS að fyrirtækið hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu sína um viðurkenningu á því, að K hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu keppinautar IS á tilteknu tímabili. Samkvæmt orðalagi samkeppnisákvæðisins var skylda K samkvæmt ákvæðinu berum orðum tengd við launagreiðslur til hans. IS greiddi K ekki laun 15. janúar 2005 vegna ætlaðra brota hans á umræddu ákvæði ráðningarsamningsins, en þann dag gjaldféllu laun hans fyrir janúarmánuð. K hafði andmælt því að hafa tekið þátt í störfum hjá samkeppnisaðila fyrir það tímamark. Varð slíkt heldur ekki með vissu ráðið af gögnum málsins. Var K samkvæmt framangreindu sýknaður af fyrrnefndri viðurkenningarkröfu IS. Kröfu IS um staðfestingu á lögbanni vegna þeirrar kröfu var hins vegar vísað frá Hæstarétti, þar sem liðinn var sá tími sem dómkrafan laut að. Þá var krafa IS um dómsviðurkenningu á að K væri óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu IS vísað frá héraðsdómi með vísan til 80. gr. laga um meðferð einkamála. Af þeirri niðurstöðu leiddi að synjað var kröfu IS um staðfestingu lögbanns er varðaði efni þeirrar kröfu.

I réðist í stöðu „vörustjóra saltfisksviðs S á Íslandi “ samkvæmt ráðningarsamningi 18. mars 2004, en sérstök samkeppnisákvæði voru í samningnum. Á síðari hluta árs 2004 voru teknar ákvarðanir um verulegar skipulagsbreytingar hjá S og sagði S starfi sínu lausu með bréfi 28. desember það ár. Fallist var á með IS að fyrirtækið hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu sína um viðurkenningu á því, að I hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu keppinautar IS á tilteknu tímabili. Talið var, að með því að taka athugasemdalaust við launagreiðslum frá IS í nóvember og desember 2004 og eiga síðan í bréfaskiptum varðandi starfslokin við forsvarsmann IS á þann hátt sem hann gerði, hafi I fyrir sitt leyti fallist á að IS kæmi í stað S sem gagnaðili hans að ráðningarsamningnum. Þá þótti sýnt að meðan I var enn starfsmaður IS hafi hann tekið þátt í starfsemi hjá keppinauti og brotið þar með gegn ráðningarsamningnum. Samkvæmt orðalagi samkeppnisákvæðisins var skylda I samkvæmt ákvæðinu berum orðum tengd við launagreiðslur til hans. IS greiddi I ekki laun 15. janúar 2005 vegna ætlaðra brota hans á ákvæðinu, en þann dag gjaldféllu laun hans fyrir janúarmánuð. Skýra varð skuldbindingu I um að taka ekki þátt í starfsemi samkeppnisaðila IS svo, að hún hafi aðeins gilt þar til ljóst yrði að IS hefði tekið ákvörðun um að fella niður launagreiðslur til hans. Taldist I því hafa brotið gegn umræddu ákvæði með störfum sínum í þágu keppinautar IS fram til 15. janúar 2005. Var því fallist á fyrrnefnda viðurkenningarkröfu IS. Kröfu IS um staðfestingu á lögbanni vegna þeirrar kröfu var hins vegar vísað frá Hæstarétti, þar sem liðinn var sá tími sem dómkrafan laut að. Þá var krafa IS um dómsviðurkenningu á að B væri óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu IS vísað frá héraðsdómi með vísan til 80. gr. laga um meðferð einkamála. Af þeirri niðurstöðu leiddi að synjað var kröfu IS um staðfestingu lögbanns er varðaði efni þeirrar kröfu. Sératkvæði.

B hafði samkvæmt eldri ráðningarsamningi starfað hjá dótturfyrirtæki S í Kanada, en samkvæmt ráðningarsamningi við S 12. október 2004 réðist B í „stöðu vörustjóra frystisviðs S á Íslandi.“ Skyldi samningurinn taka gildi 1. janúar 2005 en í honum voru sérstök samkeppnisákvæði. Eftir undirritun samningsins en áður en B skyldi hefja störf samkvæmt honum voru teknar ákvarðanir um verulegar skipulagsbreytingar hjá S. Sagði B starfi sínu lausu í kjölfarið og kvað að sér hafi ekki hugnast umræddar breytingar sem leiða áttu til þess að ráðningarsamband hans við S færðist yfir til IS, dótturfélags S. Fallist var á með IS að fyrirtækið hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu sína um viðurkenningu á því, að B hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu keppinautar IS á tilteknu tímabili. Talið var, að S hafi ekki, án atbeina B, getað breytt aðild sinni að ráðningarsamningnum, þannig að IS tæki við samningsaðildinni. Þegar litið var til ákvæða samningsins var talið eðlilegt að B hafi beint orðsendingum sínum í tengslum við slit ráðningarinnar til forsvarsmanns IS, án þess að það yrði túlkað sem sérstakt samþykki við því að IS kæmi í stað S í samningnum. Þá tóku önnur gögn í málinu ekki af tvímæli um að slík aðilaskipti hefðu orðið. Var B því, vegna aðildarskorts IS, sýknaður af fyrrnefndri viðurkenningarkröfu IS. Kröfu IS um staðfestingu á lögbanni vegna þeirrar kröfu var hins vegar vísað frá Hæstarétti, þar sem liðinn var sá tími sem dómkrafan laut að. Þá var krafa IS um dómsviðurkenningu á að B væri óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu IS vísað frá héraðsdómi með vísan til 80. gr. laga um meðferð einkamála. Af þeirri niðurstöðu leiddi að synjað var kröfu IS um staðfestingu lögbanns er varðaði efni þeirrar kröfu.

S krafðist bóta fyrir tjón sem hann taldi L hafa bakað sér á árinu 1993 í tengslum við lok á samningi aðila um söfnun S á auglýsingum í símaskrá. Var krafa S um heimvísun málsins ekki tekin til greina. S reisti kröfu sína meðal annars á því, að eftir slit samningsins hafi L hagnýtt sér eignarréttindi hans og hugverk á þann hátt að í bága hafi farið við ákvæði höfundalaga. S var ekki talinn hafa sýnt fram á að L hafi hagnýtt sér eignarréttindi hans né nein þau verk, sem kynnu að njóta verndar höfundalaga. Þurfti þá ekki að leysa frekar úr því, að hvaða marki slík verk kynnu að hafa orðið til í hans hendi í tengslum við starf hans í þágu L meðan samningur var í gildi milli þeirra. Fékk S því ekki byggt kröfu sína á þessari málsástæðu. Aðrar málsástæður S lutu að því að hann hafi eignast fjárkröfu á hendur L við lok samningssambands aðilanna árið 1993. Var S ekki talinn hafa haldið kröfu sinni, sem sprottin væri beint af samningssambandi málsaðila, fram innan hæfilegs tíma frá því samningssambandi lauk. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu L.

S hafði starfað frá árinu 1994 fyrir IS og voru ákvæði í ráðningarsamningi hans um takmörkun á heimildum hans til að starfa í þágu samkeppnisaðila í eitt ár frá starfslokum. Þann 22. nóvember 2004 gerði ISI samning um að S veitti félaginu ráðgjöf en jafnframt lét S af fyrra starfi. S hóf síðan störf fyrir US og freistaði ISI þess í málinu að fá lagt lögbann við störfum S í þágu þess félags. Talið var að á grundvelli þeirra gagna sem ISI hafði lagt fram í málinu yrði ekki fullyrt að ráðningarsamband S við IS hefði flust til ISI eins og félagið hélt fram og gat ISI því ekki reist kröfu um lögbann á ákvæðum um samkeppnishömlur í ráðningarsamningi S og IS. Þótti ISI ekki heldur hafa sýnt fram á eða gert líklegt að S myndi brjóta gegn rétti félagsins þannig að í bága færi við 27. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993 eða önnur ákvæði þeirra laga og var því kröfu ISI hafnað.

O fékk lagt lögbann við því að J og Þ framleiddu og/eða seldu ísstrokka í ísþykknivélar af tiltekinni gerð, með vísan til trúnaðarákvæðis í ráðningarsamningum þeirra við forvera O. Í kjölfarið höfðaði O mál til staðfestingar á lögbanni og dóms um bann við þeim athöfnum sem lögbannið var lagt við. Vísaði héraðsdómur málinu frá dómi, þar sem kröfugerðin væri ekki í samræmi við d. og e. liði 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála. Með því að leysa yrði úr atriðum varðandi skýrleika og umfang lögbannsins í efnisdómi í málinu, voru engin efni að mati Hæstaréttar til að vísa frá dómi kröfu O um staðfestingu á lögbanninu. Þá þótti ekki ástæða til annars en að farið yrði á sama hátt með þá kröfu O er laut að banni við þeim athöfnum sem lögbann hafði verið lagt við. Var því frávísunarúrskurður héraðsdóms felldur úr gildi.

H, sem gert hafði starfslokasamning við vinnuveitanda sinn, V, skýrði V frá starfstilboði sem hann hafði fengið frá samkeppnisaðilanum Ö. Að ósk V lét H þegar af störfum, en krafðist fullra efnda starfslokasamningsins. H var hvorki talinn hafa vanefnt samninginn né að þau atvik væru er valdið gætu ógildi hans. Ekki var á það fallist með V að draga mætti þá ályktun af reglum, sem giltu um laun í uppsagnarfresti, að draga skyldi laun H hjá Ö frá umsömdum greiðslum V til H samkvæmt starfslokasamningnum. Hvorki orðalag samningsins né upplýsingar um tilurð hans studdu heldur slíkan frádrátt. Kröfur H voru samkvæmt þessu teknar til greina.

S var ráðinn til starfa til PMT ehf. árið 1993 og tók við stöðu yfirmanns þjónustudeildar félagsins árið 1998. Í tengslum við launahækkun til S var gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur 30. maí 2000. Í samningnum var meðal annars ákvæði um að S skuldbindi sig til að ráða sig ekki hjá fjórum nafngreindum fyrirtækjum í tvö ár frá starfslokum sínum hjá PMT ehf., að viðlögðu févíti að fjárhæð 12.000 krónur á dag. Var P ehf. eitt þeirra. S sagði upp starfi sínu hjá PMT ehf. og hætti í ágúst 2001. Í desember sama ár hóf hann störf hjá P ehf. Í málinu krefur PMT ehf. um greiðslu févítis vegna samningsbrots S að fjárhæð 3.120.000 krónur. Talið var að samningsskuldbinding S hafi hvorki verið víðtækari en heimilað sé í 1. mgr. 37. gr. laga nr. 7/1936, né verði henni vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. sömu laga. Þóttu heildarbætur til PMT ehf. vegna samningsrofs S hæfilega metnar 900.000 krónur.

Sóknaraðilarnir G hf., G A/S og G AB, kröfðust þess að lagt yrði lögbann við nánar tilgreindum athöfnum J, fyrrverandi forstjóra G A/S og framkvæmdastjóra G hf., og fyrirtækis hans, R hf., sem J hafði stofnað eftir að honum var vikið úr starfi hjá G A/S. Fyrir lá að J hafði sjálfur íhugað að segja upp störfum sínum hjá sóknaraðilum og efna til samkeppnisrekstrar og leitað lögfræðiráðgjafar um réttarstöðu sína í því sambandi. Var ekki talið að J hefði með þessu brotið gegn trúnaðarskyldu við sóknaraðila, enda var ósannað að hann hefði gripið til ráðstafana til að hrinda þeim áformum í framkvæmd á meðan hann starfaði hjá sóknaraðilum. J var hins vegar talinn hafa rofið trúnað við þá með því að senda lögmanni sínum eintök af samningum við tíu stærstu viðskiptavini G hf., auk annarra gagna, í því skyni að metið yrði hvort umræddar verslanir gætu hætt viðskiptum við sóknaraðila og tekið í stað þess upp viðskipti við J og R hf. Fallist var á að þetta hefði gefið sóknaraðilum tilefni til fyrirvaralausrar riftunar á samningum aðila. Við uppsögnina varð virkt ákvæði í ráðningarsamningi J við G A/S um að J væri óheimilt að stunda samkeppnisrekstur í allri Skandinavíu. Þótti þessi orðnotkun óskýr og voru sóknaraðilar látnir bera hallann af óskýrleika samningsins að þessu leyti. Samkvæmt því var ekki talið að J hefði skuldbundið sig til að hefja ekki samkeppni við sóknaraðila hér á landi. Ekki var talið sannað að J og R hf. hefðu með starfsemi sinni brotið gegn 27. gr. laga nr. 8/1993 og yrði lögbann heldur ekki reist á brotum þeirra á öðrum ákvæðum laganna. Aðgerðir J til að stofna til samkeppnisrekstrar eftir að sóknaraðilar slitu einhliða ráðningu hans þóttu eigi heldur hafa skapað skilyrði til að beita lögbanni gegn starfsemi hans á grundvelli almennra reglna um trúnaðarskyldu vinnuréttar. Lögbannskröfu sóknaraðila var samkvæmt þessu hafnað.

P starfaði hjá Áburðarverksmiðju ríkisins og naut réttinda og bar skyldur samkvæmt lögum um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Með lögum nr. 89/1994 var ríkisfyrirtækið lagt niður og rekstur þess falinn hlutafélagi. Í lögunum var ákvæði þess efnis að starfsmönnum Áburðarverksmiðju ríkisins skyldi boðið sambærilegt starf hjá hlutafélaginu og þeir gegndu áður hjá ríkisfyrirtækinu. P tók við starfi hjá hlutafélaginu en stefndi ríkinu til greiðslu biðlauna á þeim grundvelli, að staða hans hjá ríkinu hefði verið lögð niður. Talið var, að skýr dómafordæmi leiddu til þeirrar niðurstöðu að nýja staðan yrði ekki talin sambærileg hinni fyrri, þar sem P hefði ekki notið hinna sérstöku réttinda starfsmanna ríkisins í hinu nýja starfi sínu, svo sem biðlaunaréttar. Ekki var fallist á að lengdur uppsagnarfrestur hjá hlutafélaginu gæti komið í stað biðlaunaréttarins. Þar sem ósannað var, að P hefði með samningum við hlutafélagið fallið frá biðlaunarétti sínum á hendur ríkinu var ríkið dæmt til að greiða P fjárhæð biðlauna í sex mánuði.

T starfaði hjá Áburðarverksmiðju ríkisins og naut réttinda og bar skyldur samkvæmt lögum um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Með lögum nr. 89/1994 var ríkisfyrirtækið lagt niður og rekstur þess falinn hlutafélagi. Í lögunum var ákvæði þess efnis að starfsmönnum Áburðarverksmiðju ríkisins skyldi boðið sambærilegt starf hjá hlutafélaginu og þeir gegndu áður hjá ríkisfyrirtækinu. T tók við starfi hjá hlutafélaginu en stefndi ríkinu til greiðslu biðlauna á þeim grundvelli, að staða hans hjá ríkinu hefði verið lögð niður. Talið var, að skýr dómafordæmi leiddu til þeirrar niðurstöðu að nýja staðan yrði ekki talin sambærileg hinni fyrri, þar sem T hefði ekki notið hinna sérstöku réttinda starfsmanna ríkisins í hinu nýja starfi sínu, svo sem biðlaunaréttar. Ekki var fallist á að lengdur uppsagnarfrestur hjá hlutafélaginu gæti komið í stað biðlaunaréttarins. Þar sem ósannað var, að T hefði með samningum við hlutafélagið fallið frá biðlaunarétti sínum á hendur ríkinu var ríkið dæmt til að greiða T fjárhæð biðlauna í sex mánuði.

H starfaði sem framkvæmdastjóri Áburðarverksmiðju ríkisins og naut réttinda og bar skyldur samkvæmt lögum um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Með lögum nr. 89/1994 var ríkisfyrirtækið lagt niður og rekstur þess falinn hlutafélagi. Í lögunum var ákvæði þess efnis að starfsmönnum Áburðarverksmiðju ríkisins skyldi boðið sambærilegt starf hjá hlutafélaginu og þeir gegndu áður hjá ríkisfyrirtækinu. H tók við starfi framkvæmdastjóra hlutafélagsins en stefndi ríkinu til greiðslu biðlauna á þeim grundvelli, að staða hans hjá ríkinu hefði verið lögð niður. Talið var, að skýr dómafordæmi leiddu til þeirrar niðurstöðu að nýja staðan yrði ekki talin sambærileg hinni fyrri, þar sem H hefði ekki notið hinna sérstöku réttinda starfsmanna ríkisins í hinu nýja starfi sínu, svo sem biðlaunaréttar. Ekki var fallist á að lengdur uppsagnarfrestur hjá hlutafélaginu gæti komið í stað biðlaunaréttarins. Þar sem ósannað var, að H hefði með samningum við hlutafélagið fallið frá biðlaunarétti sínum á hendur ríkinu var ríkið dæmt til að greiða H fjárhæð biðlauna í sex mánuði.