Í málinu var deilt um það hvort ákvörðun um uppsögn L og G úr starfi hjá D ehf. og innlausn eignarhluta þeirra í D&T sf. hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög og þá félagssamninga sem lágu samstarfi eigenda D ehf. til grundvallar. Aðalkröfur L og G voru reistar á því að ákvörðun um uppsögn hefði verið ólögmæt og þar sem ekkert lægi fyrir um að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir með lögmætum hætti yrði að líta svo á að þeir hefðu átt rétt til hlutdeildar í hagnaði D&T sf. rekstrarárin 2017/2018 til 2020/2021 eins og þeir hefðu verið eigendur í félaginu til 62 ára aldurs. Byggðu L og G á því að ákvörðun um uppsögn og samhliða yfirlýsing um innlausn hefði ekki verið tekin á réttum vettvangi og forstjóra D ehf. hefði skort umboð til að taka hana. L og G settu þá fram varakröfur ef talið yrði að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir áður en þeir náðu 62 ára aldri. Byggðu L og G á því að þeir ættu rétt til nánar tiltekinna hlutdeilda í úthlutuðum hagnaði og í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í félögunum vegna tímabilsins frá lokum rekstrarársins 2016/2017 og fram að innlausn. Þá byggðu L og G jafnframt á því að ólögmæt brottvikning þeirra úr D&T sf. hefði valdið þeim tjóni sem D&T sf. bæri ábyrgð á. Með dómi héraðsdóms var fallist á að D&T sf. bæri að greiða L og G hvorum um sig hluta af varakröfum þeirra með nánar tilgreindum vöxtum vegna hlutdeildar þeirra í hagnaði félagsins rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 fram að innlausn 30. júní 2018. Var öðrum þáttum varakrafna L og G hafnað og þá voru D&T sf. og D ehf. sýknaðir af kröfu um greiðslu miskabóta. Um aðalkröfur L og G kom fram í dómi Landsréttar að við uppsögn L og G yrði ekki aðeins að horfa til ráðningarsamninga þeirra heldur einnig svokallaðs hluthafasamnings og NWE-sameignarfélagssamnings. Rakin voru ákvæði þessara samninga og komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að ákvörðun D ehf. um uppsögn L og G hefði verið lögmæt. Þá hefðu L og G ekki nýtt sér heimild ákvæðis í ráðningarsamningum til að kalla saman meðeigendafund til að fjalla um uppsögnina. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna aðalkröfum L og G því staðfest. Um varakröfur L og G og kröfur um miskabætur kom fram að með hinum áfrýjaða dómi hefði verið fallist á að L og G ættu rétt á hlutdeild í hagnaði D&T sf. fyrir rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 samkvæmt fyrsta þætti varakrafna þeirra. Fyrir lá að D&T sf. hefði gert upp skuld sína við L og G og var talið að félagið hefði fyrir sitt leyti sætt sig við niðurstöðu héraðsdóms um fyrsta þátt varakrafna L og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að hafna öðrum þætti varakrafna L og G og kröfu um miskabætur. Þá var þriðja þætti varakrafna L og G hafnað með sömu rökum og hafnað var aðalkröfu þeirra, enda byggðu kröfurnar í grunninn á þeim rökum að innlausn L og G hefði verið ólögmæt. Með vísan til alls framangreinds var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Stefndi, Deiloitte ehf., er sýkn af kröfum stefnenda, fyrrum starfsmanna félagsins.Stefnda D&T sf. er gert að greiða stefnendum, fyrrum meðeigendum, hvorum um sig, 10.866.399 krónur vegna hlutdeildar í hagnaði félagsins, ásamt dráttarvöxtum.
Í málinu var deilt um uppgjör við starfslok B hjá D-samstæðunni 2017 við innlausn á eignarhlut hans í D sf. við starfslok. B reisti báðar aðalkröfur sínar á því að gera hefði átt upp við hann í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög. Í dómi Landsréttar var hafnað þeirri kröfu B að við innlausn eignarhluta hans í D sf. yrði beitt annarri reikningsaðferð um uppgjör við útgöngu úr félaginu en þeirri sem getið væri um í samkomulagi A-félagsmanna í D sf. frá 14. nóvember 2013. Væri sú niðurstaða í samræmi við meginreglur samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Einnig var hafnað kröfu B um viðurkenningu á rétti hans til hlutdeildar í hagnaði D sf. vegna þess rekstrarárs þegar innlausn hluta hans átti sér stað. Þá hafnaði Landsréttur jafnframt þeim þætti kröfugerðar B sem byggðist á því að hann ætti rétt til hlutdeildar í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í D sf. vegna rekstraráranna 2012/2013 til og með 2016/2017. Loks taldi Landsréttur að B hefði ekki sýnt fram á að D sf. hefði í málinu sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi sem D sf. bæri ábyrgð á. Stóðu því engin rök til þess að taka til greina kröfu B um viðurkenningu á rétti til bóta úr hendi D sf. Var því hafnað öllum málsástæðum B í málinu og staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna D sf. af kröfum B.
Stefnandi gerði kröfu um að við uppgjör á hlutum hans við útgöngu úr sameignafélagi yrði farið eftir ákvæðum laga nr. 50/2007 um sameignafélög. Var því hafnað og talið að stefnandi væri bundinn af samningi sem hann hafði gert ásamt öðrum A-félagsmönnum sín í milli. Var sameignafélagið sýknað af kröfum stefnanda þar sem uppgjör af hálfu stefnda samkvæmt samningnum hafði farið fram. Stefnandi gerði jafnframt kröfu um greiðslu orlofs vegna launa sem greidd voru í formi bílastyrks. Var sú krafa tekin til greina.
Í málinu krafðist K þess að samningur hennar við M um skilnaðarkjör yrði felldur úr gildi. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að K hefði hvorki tekist að sýna fram á að aðstöðumunur hefði verið með aðilum við skiptin né að hún hefði verið beitt þrýstingi eða hótunum af M eða börnum þeirra. Í þessu ljósi og að teknu tilliti til efnis samningsins að öðru leyti um ráðstöfun eigna og skulda var ekki fallist á að samningurinn hefði verið bersýnilega ósanngjarn á þeim tíma sem hann var gerður, sbr. 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þá var ekki fallist á að víkja bæri samningnum til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var M sýknaður af kröfu K.
Samingur um skilnaðarkjör
Talið var að lögreglumaðurinn F hefði sýnt óhlýðni við löglegt boð yfirmanns síns og hefði þar af leiðandi verið heimilt að áminna hann í starfi. Hins vegar var talið ósannað að F bæri ábyrgð á símtali og smáskeytasendingum til nafngreinds manns sem vísað hafði verið til í áminningarbréfi. Sýknað var af kröfu F um að áminningin yrði felld úr gildi.
A krafðist þess að L ehf. greiddi sér tiltekna fjárhæð vegna vangreiddra launa. Þá krafðist hann skaðabóta vegna frávikningar úr skipsrúmi er svöruðu til launa í þrjá mánuði, sbr. 44. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Við úrlausn málsins var vísað til þess að verksamningur hefði verið gerður milli eiganda L ehf. og R ehf., um útgerð á því skipi sem A starfaði á, en síðargreinda félagið var í eigu A. Ekki var fallist á að sú skipan, sem þar var ákveðin, stangaðist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga eða að samningurinn hafi að öðru leyti ekki verið gildur. Samkvæmt honum bar R ehf. skyldur gagnvart A og öðrum skipverjum varðandi greiðslu launa og önnur réttindi, sem þeim voru tryggð með lögum og kjarasamningum. Stóð L ehf. því ekki í samningssambandi við A um ráðningarkjör hans og var félagið því sýknað af kröfum A.
V krafðist þess að L ehf. greiddi sér tiltekna fjárhæð vegna vangreiddra launa. Þá krafðist hann skaðabóta vegna frávikningar úr skipsrúmi er svöruðu til launa í þrjá mánuði, sbr. 44. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Við úrlausn málsins var vísað til þess að verksamningur hefði verið gerður milli eiganda L ehf. og R ehf., um útgerð á því skipi sem V starfaði á. Ekki var fallist á að sú skipan, sem þar var ákveðin, stangaðist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga eða að samningurinn hafi að öðru leyti ekki verið gildur. Samkvæmt honum bar R ehf. skyldur gagnvart V og öðrum skipverjum varðandi greiðslu launa og önnur réttindi, sem þeim voru tryggð með lögum og kjarasamningum. Stóð L ehf. því ekki í samningssambandi við V um ráðningarkjör hans og var félagið því sýknað af kröfum V.
A krafðist þess að L greiddi sér tiltekna fjárhæð vegna vangreiddra launa. Við úrlausn málsins var vísað til þess að verksamningur hefði verið gerður milli L og R ehf., um útgerð á skipi því sem A starfaði á, en síðargreinda félagið var í eigu A. Ekki var fallist á að sú skipan, sem þar var ákveðin, stangaðist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga eða að samningurinn hafi að öðru leyti ekki verið gildur. Samkvæmt honum bar R ehf. skyldur gagnvart A og öðrum skipverjum varðandi greiðslu launa og önnur réttindi, sem þeim voru tryggð með lögum og kjarasamningum. Stóð L því ekki í samningssambandi við A um ráðningarkjör hans og var því sýknaður af kröfum V.
V krafðist þess að L greiddi sér tiltekna fjárhæð vegna vangreiddra launa. Við úrlausn málsins var vísað til þess að verksamningur hefði verið gerður milli L og R ehf., um útgerð á skipi því sem V starfaði á. Ekki var fallist á að sú skipan, sem þar var ákveðin, stangaðist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga eða að samningurinn hafi að öðru leyti ekki verið gildur. Samkvæmt honum bar R ehf. skyldur gagnvart V og öðrum skipverjum varðandi greiðslu launa og önnur réttindi, sem þeim voru tryggð með lögum og kjarasamningum. Stóð L því ekki í samningssambandi við V um ráðningarkjör hans og var því sýknaður af kröfum V.
Á krafðist þess að L greiddi sér tiltekna fjárhæð vegna vangreiddra launa. Við úrlausn málsins var vísað til þess að verksamningur hefði verið gerður milli L og R ehf., um útgerð á skipi því sem Á starfaði á. Ekki var fallist á að sú skipan, sem þar var ákveðin, stangaðist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga eða að samningurinn hafi að öðru leyti ekki verið gildur. Samkvæmt honum bar R ehf. skyldur gagnvart Á og öðrum skipverjum varðandi greiðslu launa og önnur réttindi, sem þeim voru tryggð með lögum og kjarasamningum. Stóð L því ekki í samningssambandi við Á um ráðningarkjör hans og var því sýknaður af kröfum Á.
Sveitarfélagið H krafðist þess að fá með aðför umráð yfir 30.000 m³ af grjóti úr námu Ó. Byggðst krafan á að matsnefnd eignarnámsbóta hefði heimilað umráðin í maí 2000, þrátt fyrir að kröfu H um eignarnám á grjótinu væri ekki lokið. Ó og R, sem hafði fengið leigðan af Ó allan rétt til töku grjóts úr umræddri námu, höfnuðu að hlíta úrskurði nefndarinnar nema að undangenginni aðför. Talið var að ákvörðun um eignarnám væri stjórnvaldsákvörðun, sem sveitarstjórn færi með vald til að taka og bæri ábyrgð á. Í málinu lá fyrir að Siglingastofnun Íslands hafði frumkvæði að því að gera Ó og R tilboð í jarðefni og átti önnur samskipti við þá vegna málsins. Þá tók stofnunin ákvörðun um eignarnámið og sendi beiðni til matsnefndar eignarnámsbóta í umboði hafnarsjóðs H í júní 1999. Eftir það fjallaði hafnarstjórn H um málið og tók ákvörðun um eignarnámið og staðfesti bæjarstjórn H þá ákvörðun í september 1999. Var því talið að í málinu hefði ekki verið gætt fyrir réttu stjórnvaldi þeirra reglna, sem fylgja bæri við töku slíkrar íþyngjandi stjórnvaldsákvörðunar og hefði ekki verið unnt að framselja vald H í þessum efnum. Var krafa H um umráð jarðefna í námu Ó ekki talin styðjast við gilda ákvörðun um eignarnám og staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu hans um að fá umráðin með aðför.