Stefnandi lenti í árekstri 12. febrúar 2013 þegar ekið var aftan á bifreið hennar þar sem hún var kyrrstæð að bíða eftir grænu ljósi við gatnamót. Ágreiningur reis um það hvort sýnt hefði verið fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns stefnanda og aftanákeyrslunnar eða hvort það ætti rætur að rekja til eldra slyss eða fyrra heilsufars stefnanda. Þá var deilt um sönnunargildi matsgerða. Þegar litið var til þess langa tíma sem leið frá slysinu og þar til stefnandi sannanlega lagði fram kvartanir um meiðsli sín, matsgerðar yfirmatsmanna, fyrri heilsufarssögu stefnanda og þess að ekki var um harðan árekstur að ræða var ekki talið að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún hafi hlotið það varanlega líkamstjón sem hún krafðist viðurkenningar á við slysið 12. febrúar 2013. Að mati dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var ekki fallist á að slíkir gallar væru á yfirmatsgerð að valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð.
A varð fyrir líkamstjóni er bifreið var ekið aftan á götusóp. A krafðist fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar og byggði á því að hann hefði verið farþegi í henni. Yrði talið sannað að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar byggði hann á því að hann ætti rétt til fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns. Héraðsdómur taldi sannað að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn og að hann ætti rétt til bóta úr slysatryggingu ökumanns en lækkaði bætur til hans um tvo þriðju hluta. A undi við hinn áfrýjaða dóm og því var aðeins til úrlausnar fyrir Landsrétti sú niðurstaða héraðsdóms að viðurkenna bótaábyrgð S hf. á einum þriðja þess líkamstjóns sem A hlaut. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði verið óhæfur til að stjórna ökutæki sökum ölvunar og fíkniefnaneyslu og væri ekkert fram komið um að rekja mætti atvikið til neins annars en ölvunar- og vímuástands hans. Með háttsemi sinni hefði A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Var talið að skilyrði 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga væri uppfyllt til að fella niður ábyrgð S hf. á líkamstjóni A. Var S hf. sýknað af kröfu A.
Stefnandi varð fyrir axlarmeiðslun og áfallastreituröskun við það að aðstoða slasaðan mann á vettvangi umferðarslyss. Talið var að ekki hefði verið sýnt fram á að meiðsl stefnanda og áfallastreituröskunin væru afleiðing af notkun bifreiðar eða saknæmri háttsemi ökumanns. Þá var talið að stefnandi gæti ekki beint kröfum á öðrum grundvelli á hendur vátryggingafélagi, þar sem hann hefði ekki sýnt fram á að tjónið félli undir gildissvið tryggingarinnar.
Stefnandi olli tjóni á eigum annarra og á sjálfum sér með því að aka bíl á annan bíl undir áhrifum áfengis og fíkniefna. Hann sótti úr hendi stefnda bætur úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar sem hann ók. Talið var að lækka mætti bætur hans um tvo þriðju vegna þess að hann hafi valdið tjóninu af stórkostlegu gáleysi.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristín Jónsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Viktori Fotin (
Ólöf Heiða Guðmundsdóttir lögmaður)
Ákærði sakfelldur og dæmdur í 8 mánaða fangelsi fyrir endurtekin þjófnaðarbrot í verslunum o.fl. Gæsluvarðhaldstími látinn dragast frá refsingu. Þá var ákærða gert að greiða brotaþolum bætur. Ákærði var sýknaður af umferðarlagabroti.
Talið var ósannað að brunatjón á bifreið yrði rakið til notkunar annarrar bifreiðar þannig að bótaskylt væri úr ábyrgðartryggingu hennar.
Endurkrafa samkvæmt 2. mgr. 95. gr. umferðarlaga.
Stefnandi höfðaði mál á hendur tryggingarfélagi og ökumanni bifreiðar sem hann hafði lent í árekstri við vegna meints líkamstjóns. Byggði hann kröfur sínar á örorkumati sem hann hafði aflað einhliða. Voru stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda þar sem sannað þótti að áreksturinn hefði ekki verið þess eðlis að stefnandi hefði getað orðið fyrir því tjóni sem örorkumatsgerð gerði ráð fyrir.
Sigurbjörg Björgúlfsdóttir Álfheiður Fanney Ásmundsdóttir og Ásrún Ásta Ásmundsdóttir (
Lilja Jónasdóttir hrl)
gegn
Vátryggingafélagi Íslands hf og Austurleið SBS hf (
Hákon Árnason hrl)
Á, eiginmaður S og faðir dætra hennar lenti í umferðarslysi árið 2000 þegar rútubifreið á vegum A hf. var ekið í veg fyrir hann. Á hlaut heilsutjón vegna slyssins, metinn var varanlegur miski og örorka hans og greiddi vátryggingarfélagið V honum bætur vegna þess árið 2001. Um haust 2002 svipti Á sig lífi. Krafist var skaðabóta til S og dætra hennar vegna missis framfæranda sem rekja mætti til umferðarslyssins árið 2000. Var byggt á því að orsakasamband hefði verið milli umferðarslyssins og sjálfsvígsins, þar sem þunglyndi Á hefði fyrst gætt eftir umrætt umferðarslys. Var þessum kröfum mótmælt af hálfu V og höfðaði S því mál þetta. Í gögnum málsins lá fyrir matsgerð tveggja lækna sem gerð var í kjölfar umferðarslyssins. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að hvorki í þessu mati né í öðrum læknisfræðilegum gögnum sem þar væri vísað til hefði komið fram að Á hefði við umferðarslysið hlotið áverka á höfði eða miðtaugakerfi sem hefðu getað leitt til þess að andleg geta hans hefði beðið skaða af. Ekki væri ágreiningur um að Á hefði haft mikla verki og síðar verið haldinn þunglyndi eftir slysið, en það eitt að hann þjáðist af þessum einkennum eftir slysið gæti þó ekki talist sönnun þess að slysið hefði verið orsök sjálfsvígsins. Þá sagði ennfremur að í málinu hefði ekki verið upplýst um nánari tildrög sjálfsvígsins en ekkert hefði komið fram um að þau yrðu rakin til vitrænna glapa sem stafað hefðu af áverkum af völdum slyssins. Þótti því ósannað orsakasamband milli umferðarslyssins og andlátsins og var niðurstaða héraðsdóms um sýknu A hf. og V staðfest.
Stefndu voru sýknaðir af bótakröfu ekkju og dætra hennar fyrir missi framfæranda en hann hafði framið sjálfsvíg tveimur og hálfu ári eftir að hafa slasast við árekstur.