Óli Knöttur Ásgeirsson, Ásgeir Sæmundsson, Guðmundur Elías Sæmundsson, Arna Björk Sæmundsdóttir, Guðbrandur Guðmundsson, Sigurrós Erlingsdóttir, Þröstur Guðmundsson, Sigríður Ólafsdóttir, Svanur Ingvason, Gerður Salóme Ólafsdóttir, Áslaug Helga Ólafsdóttir, Arndís Erla Ólafsdóttir, Eyjólfur Jónas Ólafsson, Lilja Björk Ólafsdóttir, Ólöf Ólafsdóttir, Bragi Hilmarsson, Arnar Hilmarsson, Guðjón Hilmarsson, Helga Hilmarsdóttir, Arndís Hilmarsdóttir, Smári Hjaltason, Kristín Guðrún Ólafsdóttir, Sævar Hjaltason, Viðar Þór Ólafsson, Erna Kristín Hjaltadóttir, Bára Hjaltadóttir, Guðmundur Sigurðsson, Arndís Jósefsdóttir, Ólafur Guðmundur Jósefsson, Arnór Guðbrandur Jósefsson, Reynir Jósefsson og Ólöf Heiða Hilmarsdóttir (
Halldór Jónsson lögmaður)
gegn
Georg Helga Magnússyni og Sigurði Gunnari Magnússyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Í málinu var deilt um umfang veiðiréttar stefndu fyrir landi jarðarinnar Lækjarskógar í Haukadalsá en áfrýjendur eiga jörðina í óskiptri sameign með stefndu. Forsaga málsins er sú að G, afi stefndu, og M, faðir stefndu, gerðu með sér afsal þar sem G seldi M helmingshlut jarðarinnar með öllum húsum, gögnum og gæðum. Tekið var fram í afsalinu að veiðiréttindi væru undanskilin kaupunum. Héraðsdómur féllst á þá kröfu stefndu að viðurkennt yrði að þeir ættu sem eigendur að 28,58% eignarhluta að fá veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sömu hlutföllum. Í dómi Landsréttar kom fram að við gerð afsalsins hafi orðið til hin óskipta sameign og hafi G og M því farið með öll eignarráð hennar í sameiningu sem og veiðirétt sem henni fylgdi. Í ljósi þess að veiðirétturinn var undanskilinn við kaupin yrði að líta svo á að G og M, sem sameigendum og einu eigendum jarðarinnar, sem ekki hafði verið skipt út, hafi verið heimilt að ráðstafa veiðiréttinum með þessum hætti sín á milli, þ.e. með innbyrðis hlutfallsskiptingu réttindanna sem þeir áttu í óskiptri sameign. Vegna þessa væri ekki um það að ræða, að veiðirétturinn væri skilinn frá landareign í skilningi þágildandi ákvæðis 4. mgr. 2. gr. laga nr. 53/1957 og því væri ekki um að ræða þá aðstöðu sem hið svokallaða aðskilnaðarbann laganna legði bann við. Af þeim sökum hafi G og M verið heimilt að lögum að semja með áðurnefndum hætti. Voru áfrýjendur því sýkn af kröfum stefndu.
Deilt var um námur og náma-, vatns- og jarðhitaréttindi, síðastnefndu réttindin tvö umfram heimilisþarfir, í landi jarðarinnar Engjaness í Árneshreppi. Á grundvelli afsalsbréfs 30. janúar 1958 var viðurkennt að stefnandi, íslenska ríkið, væri eigandi réttindanna. Ekki var fallist á málsástæður stefnda fyrir því að afsalsbréfið hefði ekki gildi gagnvart honum. Annarri kröfu stefnanda var vísað frá dómi þar sem með henni þótti stefnt að sama markmiði.
Georg Helgi Magnússon og Sigurður Gunnar Magnússon (
Guðrún Sólveig Sigríðardóttir lögmaður)
gegn
Óla Knetti Ásgeirssyni, Ásgeiri Sæmundssyni, Guðmundi Elíasi Sæmundssyni, Örnu Björk Sæmundsdóttur, Guðbrandi Guðmundssyni, Sigurrós Erlingsdóttur, Þresti Guðmundssyni, Sigríði Ólafsdóttur, Svani Ingvasyni, Salóme Ólafsdóttur, Áslaugu Helgu Ólafsdóttur, Arndísi Erlu Ólafsdóttur, Eyjólfi Jónasi Ólafssyni, Lilju Björk Ólafsdóttur, Ólöfu Ólafsdóttur, Braga Hilmarssyni, Arnari Hilmarssyni, Guðjóni Hilmarssyni, Helgu Hilmarsdóttur, Arndísi Hilmarsdóttur, Smára Hjaltasyni, Kristínu Guðrúnu Ólafsdóttur, Sævari Hjaltasyni, Viðari Þór Ólafssyni, Ernu Kristínu Hjaltadóttur, Báru Hjaltadóttur, Guðmundi Sigurðssyni, 1 Arndísi Jósefsdóttur, Ólafi Guðmundi Jósefssyni, Arnóri Guðbrandi Jósefssyni, Reyni Jófsefssyni og Ólöfu Heiðu Hilmarsdóttur (
Halldór Jónsson lögmaður)
Fallist var á það með stefnendum að þeir ættu, sem eigendur hvor um sig að 28,58% eignarhlut í jörðinni Lækjarskógi, veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sama hlutfalli, en fyrrgreinda jörð áttu þeir í óskiptri sameign með stefndu.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að heimilt hefði verið með kaupsamningi árið 1996 að skilja veiðirétt í Eystri-Rangá frá jörðinni Hjarðartúni. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að þegar Ú ehf. seldi jörðina Hjarðartún í umrætt sinn og undanskildi við söluna hluta hennar ásamt veiðirétt í Eystri-Rangá var búskapur aflagður á jörðinni og enginn átti þar fasta búsetu. Taldist jörðin því ekki landareign í skilningi 4. mgr. 2. gr. laga nr. 76/1970 um lax- og silungsveiði þar sem þeir hagsmunir sem ákvæðinu var ætlað að tryggja voru ekki fyrir hendi. Samkvæmt því var ekkert í lögum sem stóð í vegi þess að með kaupsamningi um jörðina væri undanskilinn veiðiréttur í Eystri-Rangá fyrir því landi sem einnig var undanskilið við söluna og liggur að bökkum árinnar. Var sú ráðstöfun einnig í samræmi við reglu 1. mgr. 2. gr. laga nr. 76/1970 sem aftur byggði á þeirri fornu reglu í íslenskum rétti að hver maður eigi vatn og veiði fyrir landareign sinni. Var Ú ehf. sýknað af kröfum E ehf. í málinu.
Árið 2008 gerðu O og þáverandi eigandi jarðarinnar H með sér samning um leigu á spildu úr landi jarðarinnar sem brunnsvæði fyrir vatnsveitu sem þjónar meðal annars Stykkishólmsbæ. L hf. eignaðist jörðina á nauðungarsölu en seldi hana síðar B ehf. Ágreiningur málsins laut að kröfu B ehf. um viðurkenningu þess að leigusamningurinn væri óskuldbindandi gagnvart sér þar sem réttindi samkvæmt honum hefðu fallið niður við útgáfu afsals til L hf. vegna ákvæða 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í dómi Hæstaréttar var talið að í samræmi við meginreglu 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991 féllu niður við útgáfu afsals þau réttindi sem stofnað hafði verið til á grundvelli samningsins með sama hætti og önnur óbein eignarréttindi sem á því tímamarki hafði verið stofnað til yfir jörðinni H. Var því fallist á dómkröfu B ehf. þess efnis að leigusamningurinn væri óskuldbindandi gagnvart honum sem núverandi eiganda jarðarinnar.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda er aðilar deildu um það hvort heimilt hafi verið að skilja veiðirétt í Eystri-Rangá frá jörðinni Hjarðartúni á árinu 1996, sbr. afsal dagsett 2. mars 1999.
J ehf. höfðaði mál á hendur H ehf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að hann ætti sem eigandi jarðarinnar Skógarness veiðirétt í Þverá í Borgarfirði. H ehf. eignaðist jörðina Efra-Nes með afsali á árinu 1998 en ágreiningslaust var að jörðinni fylgdu við söluna veiðiréttindi í Þverá. Árið 2003 var jörðinni skipt í Efra-Nes annars vegar og Efra-Nesland hins vegar sem síðar hlaut heitið Skógarnes. Í skjölum er vörðuðu skiptinguna var ekki getið hvort Skógarnesi fylgdi veiðiréttur í Þverá og í afsölum fyrir jörðinni eftir það var ekki tekið fram hvaða hlunnindi fylgdu henni. Af hálfu H ehf. var því lýst yfir við flutning málsins fyrir Hæstarétti að þegar Efra-Nesi var skipt hefði þar ekki verið stundaður búskapur og var það í samræmi við önnur gögn málsins. Var því ekki talið að jörðin hefði verið landareign í skilningi þágildandi 4. mgr. 2. gr. laga nr. 76/1970 um lax- og silungaveiði. Á þeim tíma hefði því ekkert staðið að lögum í vegi fyrir að unnt væri að skipta Efra-Nesi ásamt tilheyrandi veiðirétti. Þar sem réttur til veiða í Þverá var ekki sérstaklega undanskilinn, hvorki þegar Efra-Nesi var skipt né í afsölum um Skógarnes eftir það, yrði að leggja til grundvallar að sá réttur hefði fylgt jörðinni allt frá upphafi. Var krafa J ehf. því tekin til greina.
Fallist á með stefnanda að jörð sem skipt var út úr annarri 2003 og hafi síðan þá gengið kaupum og sölum, hafi fylgt veiðiréttur í laxveiðiá.
V ehf. höfðaði mál þetta og krafðist þess að viðurkennt yrði að landi sínu, Glammastaðalandi, tilheyrði hlutfallslegur veiðiréttur á vatnasvæði Laxár í Leirársveit. Ágreiningur aðila laut að því hvort að jörðinni Glammastaðalandi hefði fylgt veiðiréttur þegar G og E eigendur Glammastaða seldu þá spildu úr landi jarðarinnar með kaupsamningi í febrúar 2000. Samkvæmt afsalinu hafði fylgt með í kaupunum öll þau gæði og gögn sem eignarhlutanum fylgdi og var tekið fram að afsalshafa hafi verið kunnugt um „rétt jarðarinnar í veiðifélagi Laxár í Borgarfjarðarsýslu og eignast hann hlutfallslegan rétt til arðs miðað við stærð eignarhlutans.“ Greindu aðilar meðal annars á um hvort ráðstöfunin hefði brotið í bága við 4. mgr. 2. gr. laga nr. 76/1970 um lax og silungsveiði. Þá deildu aðilar, ef fyrrnefnd ráðstöfun hafði verið heimil, um það hvort samkomulag í júlí 2005 milli G og E og K, fyrri eiganda Glammastaðalands, um að allur veiðiréttur tilheyrði til frambúðar jörð G og E, Glammastaða, hefði verið andstætt fyrrgreindu ákvæði. Samkvæmt gögnum málsins var jörðin Glammastaðir býli og hafði verið búskapur á jörðinni fram til ársins 1949 er hún hefði farið í eyði. Var jörðin því ekki talin landareign í skilningi 4. mgr. 2. gr. laga nr. 76/1970 og að fyrirmæli ákvæðisins, um takmörkun á aðskilnaði veiðiréttar við landareign, hefðu ekki staðið í vegi fyrir að hinn umdeildi veiðiréttur hefði fylgt með í kaupunum árið 2000 né að veiðirétturinn hefði færst aftur undir land G og E með samkomulaginu árið 2005. Voru G og E því sýkn af kröfum V ehf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.