A höfðaði mál gegn M og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að því er varðar þau ummæli sem tilgreind eru í tölulið 1, fyrri málslið töluliðar 2 og tölulið 3 í kröfugerð A, að líta yrði til þess að A hefði áður en ummælin féllu tekið virkan þátt í þjóðfélagsumræðu um tálmun á umgengnisrétti barna við foreldra. Ummæli M hefðu falið í sér gildisdóma og hefði hún ekki farið út fyrir mörk tjáningarfrelsis síns með þeim. Að því er varðar þau ummæli sem tilgreind eru í síðari málslið töluliðar 2 í kröfugerð A leit Landsréttur svo á þau væru staðhæfing um staðreynd fremur en gildisdómur. Leit Landsréttur meðal annars til þess að ummælin hefðu verið sett fram í tilefni af gagnrýni M á viðtal við forsvarsmenn hópsins D, þeirra á meðal A. Í fréttinni kom fram að markmið hópsins væri einkum að berjast fyrir rétti feðra til umgengni við börn sín og gegn tálmunum mæðra. Þegar ummælin voru viðhöfð hefði barnsmóðir A þegar komið fram í viðtali og lýst ofbeldi af hans hálfu og sjálfur hefði A í fyrrgreindu viðtali tjáð sig ítarlega um mál sitt og barnsmóður sinnar. Þá hefði legið fyrir á sama tíma að einn viðmælenda í fyrrgreindu viðtali hefði verið dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig hefði nafngreind kona komið fram í viðtali og lýst heimilisofbeldi enn eins þeirra sem voru í umræddu viðtali. M hefði verið þátttakandi í almennri umræðu um mikilvægt samfélagslegt málefni, sem erindi ætti við almenning og nyti af þeim sökum rúms tjáningarfrelsis. Þegar til alls væri litið yrði að leggja til grundvallar að M hefði verið í góðri trú um að nægjanleg tilefni væri til hinna umstefndu ummæla. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M af kröfum A.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli A gegn M var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að málatilbúnaður A væri ekki í samræmi við meginreglur einkamálaréttarfars um munnlegan málflutning og skýran og ljósan málatilbúnað og frágangur málsgagna í ósamræmi við reglur Landsréttar um málsgögn í einkamálum. Hæstiréttur taldi að ekki væru næg efni til að vísa málinu frá þrátt fyrir annmarka á málatilbúnaði A við rekstur málsins fyrir Landsrétti. Var úrskurður Landsréttar því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar.
A höfðaði mál gegn M og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla og miskabóta. Í niðurstöðu Landsréttar kom m.a. fram að greinargerð A, sem taldi alls 49 síður, væri í andstöðu við meginreglur einkamálaréttarfars um munnlegan málflutning og skýran og ljósan málatilbúnað, sbr. og áskilnað b-liðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri frágangur málsgagna í verulegum atriðum í ósamræmi við reglur Landsréttar nr. 2/2018 um málsgögn í einkamálum. Taldi Landsréttur slíka galla á málatilbúnaði A að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá Landsrétti án kröfu.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem vísað var frá réttinum máli vegna ágalla á gerð kærumálsgagna. Hæstiréttur taldi að ekki yrði véfengt það mat Landsréttar að málatilbúnaður sóknaraðila hefði verið svo ófullkominn að vísa hefði mátt málinu frá samkvæmt 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991.
Árið 2007 gerðu V hf. og S sátt þar sem sá fyrrnefndi viðurkenndi að hafa í starfsemi sinni á greiðslukortamarkaði hér á landi brotið gegn 10. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. og 54. gr. EES-samningsins, auk þess sem félagið féllst á að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 385.000.000 krónur. Á grundvelli sáttarinnar tók S ákvörðun í máli nr. 4/2008 þar sem V hf. var gert að hlíta nánar tilgreind skilyrði í starfsemi sinni. Árið 2009 barst S kvörtun frá B hf. um misnotkun V hf. á markaðsráðandi stöðu hans fyrir færsluhirðingu og markaði fyrir posaleigu. Að undangenginni rannsókn og með ákvörðun nr. 8/2013 komst S að þeirri niðurstöðu að V hf. hefði á nánar tilgreindu tímabili gerst brotlegur gegn 1. og 7. töluliðum 1. greinar ákvörðunar S í máli nr. 4/2008, auk þess sem félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins. Þá var V hf. einnig gert að greiða 500.000.000 krónur í stjórnvaldssekt. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í máli nr. 4/2013 var ákvörðun S staðfest. V hf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði og ákvörðunar S, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar sem þar var ákveðin. Í hinum áfrýjaða dómi var hafnað kröfu V hf. um ógildingu úrskurðarins, en sektin á hinn bóginn lækkuð í 400.000.000 krónur. Í dómi Hæstaréttar var öllum málsástæðum V hf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að annmarkar hefðu verið á rannsókn og annarri málsmeðferð samkeppnisyfirvalda, svo sem að úrlausnir S eða áfrýjunarnefndar samkeppnismála hefðu að einhverju leyti verið reistar á gögnum sem aflað hefði verið með ólögmætum hætti. Þá var ekki talið að S hefði brotið á rétti V hf. samkvæmt 13. og 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Talið var að V hf. hefði gerst brotlegur gegn 1. og 7. tölulið 1. greinar ákvörðunar S nr. 4/2008 og að V hf. hefði misnotað markaðsráðandi stöðu sína fyrir færsluhirðingu á Íslandi á umræddum tíma, sbr. 11. gr. laga nr. 44/2005 og 54. gr. EES-samningsins. Hvað varðaði fjárhæð stjórnvaldssektarinnar vísaði Hæstiréttur til þess að brot V hf. hefðu snert allan almenning í landinu og að fjárhagslegur styrkleiki hans og ávinningur af starfseminni á brotatímabilinu hefði verið verulegur. Þá hefðu brot V hf. að hluta verið gegn skilmálum ákvörðunar nr. 4/2008 sem reist hefðu verið á samkomulagi hans við S og tekin í því skyni að tryggja samkeppni á framangreindu sviði til frambúðar. Brot V hf. hefðu því verið ítrekun á fyrri brotum hans, auk þess sem brotatímabilið hefði spannað um tvö og hálft ár. Þegar litið væri til þessa og þeirrar stjórnvaldssektar sem á V hf. hefði verið lögð með ákvörðun nr. 4/2008, en hefði þó ekki skilað þeim árangri að hann léti af samkeppnisbrotum, var honum gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 500.000.000 krónur. Loks voru gerðar aðfinnslur við vinnubrögð S við gerð málsgagna fyrir Hæstarétti. Samkvæmt framansögðu var S sýknað af kröfu V hf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Ekki var talið að rökstuddur grunur beindist að X um að hún hafi gerst sek um háttsemi sem fangelsisrefsing væri lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Í ágúst 2004 keyptu G og R að jöfnum hlutum einkahlutafélagið T ehf. Fljótlega eftir kaupin stofnuðu þeir dótturfélagið, HP ehf. Í janúar 2006 seldi R, G sinn hlut í T ehf. Vegna kaupanna útbjó R skriflegan kaupsamning sem gilti um kaupin. Samkvæmt samningnum skyldi kaupverðið greitt með þrennum hætti, í fyrsta lagi með 10.000.000 krónum í peningum við undirskrift, í öðru lagi með 10.000.000 krónum í peningum þann 25. apríl 2006 og í þriðja lagi með greiðslu jafnvirðis 25% af hagnaði beggja félaganna á árinu 2006. Þá skyldi verð hlutanna miða við að niðurstaða ársins 2005 hefði verið 5.000.000 krónur í tap. Ef afkoman yrði betri skyldi kaupverð hækka um sem næmi 70% af þeirri upphæð og skyldi slík hækkun þá koma til greiðslu þann 1. apríl 2006. Sömu aðferð skyldi beitt ef tap reyndist meira og skyldi þá kaupverð lækka og sú lækkun dragast af greiðslunni þann 25. apríl 2006. Þá var sérstaklega tiltekið í samningnum að R ætti rétt á að skipa einhvern til að kanna bóhald félaganna til að staðreyna afkomu ársins 2005 og 2006 og skyldi hann hafa fullan aðgang að öllum bókhaldsgögnum félaganna á meðan athugun hans stæði yfir. Í samræmi við kaupsamninginn greiddi G, R fyrstu greiðsluna að fjárhæð 10.000.000 krónur en ekki greiðsluna 25. apríl 2006. Krafði R, G nú aðallega um þá greiðslu en til vara lægri fjárhæðir. Þá krafði G, R um endurgreiðslu á þeim 10.000.000 krónum sem hann hafði nú þegar greitt R samkvæmt samningnum. Deildu þeir um hvaða gögn ætti að leggja til grundvallar útreikningi á kaupverði vegna afkomu félaganna á árinu 2005, hvaða aðferð ætti að nota við ákvörðun viðmunarfjárhæða vegna þess árs, svo og skýringu á ákvæðum kaupsamningsins. Talið var að leggja yrði framlagða ársreikninga T ehf. og HP ehf. til grundvallar við útreikning á kaupverði aðila þrátt fyrir að þeir kynnu að vera háðir annmörkum, þar sem R hafði ekki nýtt sér þann rétt samkvæmt kaupsamningnum að fá einhvern til að kanna bókhald félaganna. Þá þótti R ekki hafa fært sönnur að því að það væri venja í viðskiptum að niðurstöður í ársreikningi ætti að miða við svonefndan EBIDTA hagnað við greiningu á afkomu auk þess sem ekki hafi verið getið um það í kaupsamningi aðila. Með vísan til orðalags kaupsamningsins þótti rétt að skýra ákvæði hans um afkomu ársins 2005 þannig að það ákvæðið tæki til afkomu beggja félaganna. Samanlagt tap félaganna á árinu 2005 var 28.083.533 krónur. Frá því hafði G dregið 5.000.000 krónur sem svaraði til þess hlutafjár HP ehf. sem var afskrifað í reikningum T ehf. á árinu 2005. Þá skyldi einnig samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins draga frá 5.000.000 krónur, sem næmi því tapi sem gert var ráð fyrir við samningsgerðina. Eftir stóðu því 18.083.533 krónur en samkvæmt kaupsamningi aðila bæri að lækka kaupverðið um 70% af þeirri fjárhæð eða um 12.658.473 krónur. Þá hafði ákvæði samningsins um að G bæri að greiða 25% af hagnaði beggja félaganna á árinu 2006 ekki áhrif á kaupverðið þar sem tap var á rekstri félaganna á árinu 2006. Var endanlegt kaupverð því 20.000.000 krónur að frádreginni fjárhæð vegna afkomu ársins 2005, 12.658.473 krónur eða 7.341.527 krónur. Hefði R mátt vera það ljóst að til endurgreiðslu gæti komið ef tapið yrði meira en málsaðilar ráðgerðu og var hann því dæmdur til að endurgreiða G 2.658.473 krónur (10.000.000-7.341.527).