Stefndi var sýknaður af dómkröfum stefnanda þar sem að ósannað þótti að stefndi bæri bótaábyrgð á ætluðu tjóni stefnanda. Byggði sýkna á því að ekki þótti sýnt fram á orsakasamband á mili mistaka sem gerð voru við afhendingu vörunnar og þess að varan fékkst svo ekki greidd af kaupanda hennar.
Stefndi flutti að beiðni danskrar skipasmíðastöðvar vélarhluta í eigu dansks skipafélags sjóleiðina til Danmerkur. Um flutninginn var gerður farmsamningur sem var skráður í óframseljanlegt fylgibréf fyrir fjölþáttaflutning. Eigandi vélarhlutanna, danska skipafélagið, var ekki skráð í farmsamninginn. Að mati dómsins stofnaði samningurinn því ekki réttarsamband milli þess og stefnda. Það félag gat því ekki átt kröfu á hendur stefnda vegna vanefnda á farmsamningnum. Stefnandi gat því ekki átt neina kröfu á hendur stefnda þótt hann hefði greitt danska skipafélaginu bætur fyrir skemmdir á vélarhlutunum.
S hf. krafði L um áfallna gáma- og stæðaleigu vegna þriggja byggingarkrana í eigu L. Féllst héraðsdómur á kröfu S hf. að frádregnum hluta skuldajafnaðarkröfu L um dráttarvexti og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu. Hélt L því fram að hann ætti einnig gagnkröfu á hendur S hf. vegna skemmda sem kranarnir hefðu orðið fyrir í vörslum S hf. Á grundvelli fyrirliggjandi matsgerðar komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að S hf. bæri ábyrgð á því tjóni sem orðið hefði á krönunum í hans vörslum og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu. Á hinn bóginn féllst héraðsdómur ekki á skuldajafnaðarkröfu L vegna tjónsins þar sem matsmaður hefði ekki lagt sjálfstætt mat á kostnað við viðgerðir á krönunum, heldur eingöngu lagt til grundvallar kostnaðarmat L. Þótti umfang tjónsins þannig ekki í ljós leitt. Fyrir Hæstarétti voru lagðir fram reikningar L vegna viðgerða á krönunum ásamt nýrri matsgerð. Taldi Hæstiréttur að samkvæmt síðastgreindu matsgerðinni, sem ekki hefði verið hnekkt, væri sannað að tjón L næmi að minnsta kosti þeirri fjárhæð sem S hf. hefði verið dæmd. Var því fallist á gagnkröfu L til skuldajafnaðar við kröfu S hf. Samkvæmt því var L sýknaður af kröfu S hf.
S ehf. fékk greiddar bætur úr farmtryggingu hjá V hf. á grundvelli tjóns af völdum þess að kjötvara, sem J hf. flutti til landsins fyrir S ehf. á grundvelli flutningssamnings, var ekki geymd í kæligeymslu við komu hennar til landsins. V hf. höfðaði mál á hendur J hf. og krafðist greiðslu á grundvelli 1. mgr. 22. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna þeirra bóta sem hann hefði innt af hendi til S ehf. vegna skemmda á kjötvörunni meðan hún var í vörslum J hf. V ehf. byggði á hlutlægri ábyrgðarreglu 1. mgr. 105. gr. loftferðalaga nr. 60/1998, en talið var sú regla kæmi ekki til álita við úrlausn málsins þar sem óumdeilt var að tjónið hefði ekki átt sér stað við loftflutning. V hf. reisti kröfu sína einnig á því að tekja mætti tjónið til rangrar og ófullnægjandi geymslu í vöruhúsi J hf. umrætt sinn og því bæri J hf. skaðabótaábyrgð á tjóninu gagnvart V hf. eftir almennum reglum skaðabótaréttar og sérreglum um skyldur og ábyrgð geymslumanns. Talið var að J hf. hefði samkvæmt flutningssamningnum verið skylt að haga flutningi og geymslu kjötvörunnar þannig að hún yrði ekki fyrir skemmdum af völdum starfsmanna hans og að við meðferð vörunnar hafi J hf. fyrst og fremst borið að fara eftir því sem fram kom á farmbréfi. Ekki var talið að lýsing vörunnar í farmbréfi hefði verið nægileg til þess að J hf. hefði mátt gera sér ljóst að geyma yrði vöruna í kæli. Þá lægi ekki fyrir að hlutaðeigandi vörubretti hefði verið merkt þannig að varan sem á þeim væri skyldi sett í kæligeymslu. Loks var talið ósannað að meðferð J hf. á matvælunum hefði, að þessu gættu, falið í sér brot á lögum nr. 93/1995 um matvæli eða reglum settum samkvæmt þeim. Var J hf. því sýknað af kröfu V hf.
Fallist var á endurkröfu vátryggingarfélags á hendur tjónvaldi.
S hf. höfðaði mál gegn H til heimtu farmgjalds fyrir flutning á vörum til landsins. Með vísan til ákvæða í samningi aðilanna féllst Hæstiréttur ekki á að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Þá var ekki fallist á það með H að skilyrði 1. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um starfstöðvarvarnarþing væru ekki uppfyllt í málinu. Var því hafnað að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað fjárhæð kröfunnar snerti var ekki talið að komist hefði á skuldbindandi samningur um farmgjaldið. Bæri H því að greiða það gjald fyrir flutninginn sem almennt hefði verið þegar ferming fór fram, sbr. 1. mgr. 74. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Í því sambandi tók Hæstiréttur fram að flutningurinn hefði reynst mun umfangsmeiri en miðað hefði verið við í upphaflegu tilboði S hf. Þá hefði H ekki leitt í ljós að krafa S hf. væri óhæfileg. Var niðurstaða héraðsdóms, um að taka kröfu S hf. til greina, því staðfest.
Stefnda gert að greiða stefnanda skuld samkvæmt reikningi fyrir farmflutning.
I samdi við A um farmflutning á pakkaðri þorsklifur til St. Pétursborgar. Viðtakandi gámsins átti samkvæmt samningi við I að greiða 24.000 bandaríkjadali þremur dögum fyrir afhendingu og yrði þá farmskírteinið framselt til viðtakanda sem gæti í framhaldi leyst út gáminn. Óumdeilt er að A afhenti vöruna án þess að framvísað væri einu þriggja frumrita farmskírteinisins en honum var þetta óheimilt samkvæmt ákvæðum skráðum á framsíðu þess. Eftirstöðvar endurgjalds fyrir vöruna fengust ekki greiddar og krafði I A um skaðabætur vegna tjóns síns. Hæstiréttur taldi að háttsemi A fæli í sér verulega vanefnd á farmsamningnum og skapaði honum bótaskyldu gagnvart I. Samkvæmt 4. gr. flutningsskilmála A féll ábyrgð hans niður nema honum væri stefnt innan níu mánaða frá því að farmur var afhentur en ágreiningslaust var að stefna í máli þessu var birt 11 mánuðum eftir að farmur var afhentur. Ákvæði siglingalaga stóðu því ekki í vegi að aðilar semdu um annan fyrningarfrest en greinir í 6. tölulið 215. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Var krafa I á hendur A því fyrnd. Þá var ekki fallist á þá málsástæðu I að A hefði verið óheimilt að bera fyrir sig neina takmörkun á ábyrgð, hvorki að því er varðaði dráttarvexti né fyrningartíma þar sem hann hefði gerst sekur um verulega vanefnd. Málsástæða I sem byggði á 36. gr. samningalaga nr. 7/1936 var fyrst höfð uppi í Hæstarétti og var henni mótmælt sem of seint fram kominni. Kom hún því ekki til frekari skoðunar. Var A sýknað af kröfu I.
Stefndi tók að sér að flytja frystigám fyrir stefnanda. Gámurinn var ekki tengdur við rafmagn á starfsstöð stefnanda og eyðilagðist farmurinn. Stefndi dæmdur bótaskyldur þar sem talið var að gámurinn hafi ekki réttilega verið afhentur stefnanda og því enn á ábyrgð farmflytjanda.
Stefndi var dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna flutnings farms með skipi frá Englandi til Íslands. Deilt var m.a. um hvort farmflytjandi eða farmsamningshafi hefði borið ábyrgð á hvernig varan var sjóbúin og hvar henni var komið fyrir í skipinu.
Í fól T að selja 602.560 kg. af loðnumjöli. T gerði farmsamning við K fyrir milligöngu skipamiðlarans Þ. Í farmskírteini undirrituðu af Þ f.h. K var þyngd farmsins sérstaklega tilgreind. T vátryggði farminn hjá TM og seldi síðan farminn til C með cif-skilmálum. Þegar uppskipun fór fram kom í ljós að 20.360 kg vantaði á loðnumjölsfarminn. TM greiddi C vátryggingarbætur vegna tjónsins. Endurkrafði TM síðan K, sem farmflytjanda, um greiðsluna. K hafnaði kröfunni á þeim grundvelli að í farmskírteininu hefði verið almennur fyrirvari sem takmarkaði ábyrgð farmflytjanda. Talið var að í fyrirvara skírteinisins fælist svo almenn og víðtæk takmörkun ábyrgðar að hún fengi ekki staðist ákvæði siglingalaga, sem setja skorður við því að farmflytjandi takmarki ábyrgð sína á farmi sem hann tekur til flutnings. K var því gert að greiða TM stefnufjárhæð.