Hafnað var kröfu sóknaraðila um afmáningu skjals af lóðum varnaraðila, sem og varakröfu hans um að þinglýst yrði á lóðirnar kröfu um afmáningu. Þótti sóknaraðila ekki hafa tekist sönnun á að umrædd skjöl breyttu landamerkjum milli fasteigna aðila. Var sóknaraðila gert að greiða varnaraðila málskostnað.
Brynjar Örn Gunnarsson og Sigurbjörg Helgadóttir (
Jóhannes Bjarni Björnsson lögmaður)
gegn
Talnabæ ehf, Garðatorgi fasteignum ehf, Talnabær ehf, til réttargæslu Sigurði Jóhanni Tyrfingssyni og Ragnari G. Þórðarsyni (
Þorsteinn Einarsson lögmaður)
Stefndu sýknaðir af kröfum um ógildingu veðsetningar og aflýsingu á veðskuldabréfi af fasteign.
Rift er þeirri ráðstöfun stefndu að aflýsa veðskuldabréfi að fjárhæð 50.000.000 króna, af fasteign þeirra skömmu fyrir frestdag í þrotabúi einkahlutafélags sem var í þeirra eigu, en veðskuldabréfið var í eigu hins gjaldþrota félags. Stefndu er gert að greiða þrotabúinu 50.000.000 krónur.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem tekin var til greina krafa R ehf. um að sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu væri gert skylt að færa í þinglýsingabók kvöð um heimila starfsemi í fasteigninni að Hallarmúla 2 eins og henni hafði verið lýst í áður þinglýstu skjali frá 1975 og færa athugasemd um hana inn á þinglýst afsal fyrir fasteignina árið 2018. Lóðin að Hallarmúla 2 var hluti lóðarinnar að Suðurlandsbraut 2 en á þeirri lóð risu þrjú hús sem í þinglýsingabók voru auðkennd sem eignarhlutar I, II og III. Var húsið við Hallarmúla 2 auðkenndur sem eignarhluti III. Kvöð um heimila starfsemi í þeirri fasteign var ásamt kvöðum um kauprétt studd við yfirlýsingu lóðarhafans frá 1974 sem var ekki þinglýst en getið í þinglýstu afsali frá 1975. Í bréfi F hf., þáverandi eiganda eignarhluta I og II, frá árinu 1993 var því lýst yfir að félagið félli frá kauprétti sínum á eignarhluta III og á grundvelli þeirrar yfirlýsingar var kvöðum um kauprétt ásamt kvöð um heimila starfsemi aflýst af þeim eignarhluta. Í málinu deildu aðilar um hvort mistök hefðu orðið við þinglýsingu þegar umrædd kvöð var afmáð úr þinglýsingabók árið 1993 og ef svo væri hvort fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 til að leiðrétta mistökin. Í dómi Hæstaréttar var talið að R ehf. hefði með nægjanlega skýrum hætti freistað þess að neyta úrræðis samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði með erindi sínu til sýslumanns og var því hafnað þeirri málsástæðu H ehf. sem laut að hinu öndverða. H ehf. byggði á því að það hefðu verið mistök að þinglýsa kvöðinni í upphafi og því hafi verið rétt af þinglýsingarstjóra að leiðrétta þau með aflýsingu kvaðarinnar árið 1993 þar sem frumheimild hennar væri yfirlýsing frá árinu 1974 sem vitnað væri til í afsalinu frá 1975 en þeirri yfirlýsingu hefði ekki verið þinglýst. Var talið að þinglýsingarreglur hefðu ekki staðið því í vegi að í afsalinu 1975 hefði, samhliða yfirfærslu eignarréttarins, verið stofnað til kvaðar sem gilda skyldi til frambúðar um heimila starfsemi í fasteigninni. Þá kom fram að R ehf. ætti lögvarða hagsmuni að gæta vegna ákvörðunar í málinu þar sem R ehf. leiddi rétt til sinn til eignarhluta I og II frá þeim sem hefði verið rétthafi kvaðarinnar í upphafi, ótvírætt væri við hvaða eign afsalið frá 1975 ætti við, hvaða aðila skjalið varðaði og hvert efni þess væri að öðru leyti. Þá var talið ljóst að þegar kvöð um heimila starfsemi í fasteigninni að Hallarmúla 2 hefði einnig verið aflýst samkvæmt þinglýsingarbók á grundvelli yfirlýsingar F hf., þar sem félagið féll frá kauprétti, hefði verið farið á svig við 1. mgr. 39. gr. þinglýsingalaga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Byggingarsamvinnufélagið Samtök aldraðra (
Jón Bjarni Kristjánsson lögmaður)
gegn
Helgu Kristínu Ottósdóttur, Guðrúnu Eyjólfsdóttur, Gunnari Þórólfssyni, Brynjólfi Ásgeiri Guðbjörnssyni, Elísabetu Þórólfsdóttur, Meyvant Þórólfssyni og Bjarna Þór Þórólfssyni (
Jóhannes Stefán Ólafsson lögmaður)
Gerð var krafa um að úrlausn þinglýsingarstjóra um að þinglýsa kaupsamningi um fasteign yrði hnekkt og skjalið afmáð, þar sem samningurinn færi í bága við þinglýsta kvöð á eigninni. Málinu var vísað frá dómi vegna þess að sóknaraðila skorti lögvarða hagsmuni.
Stefndu gert að greiða stefnanda skuld samkvæmt veðskuldabréfi þrátt fyrir að veðskuldabréfinu hafi verið aflýst af eigninni fyrir mistök. Þá var staðfest kyrrsetning eignar stefndu.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu veðsetningar í fasteign.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kröfu um afmáningu skjals hafnað.
Stefnda skylt að láta aflýsa tryggingarbréfi tryggðu með 2. veðrétti í fasteign stefnenda.
Stefndi, sem er lífeyrissjóður, var sýknaður af kröfum stefnenda um að felld yrði úr gildi og aflýst veðsetningu á fasteign stefnenda samkvæmt veðskuldabréfi vegna lánveitingar stefnda til fyrrverandi tengdasonar þeirra.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í R um að færa veðskuldabréf bankans Í hf. inn á fyrsta veðrétt fasteignar að K. Í og R kröfðust þess að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi og jafnframt lagt fyrir hann að afmá veðskuldabréfið af eigninni. R hafði keypt fasteignina af L ehf., en við kaupin hvíldi á eigninni veðskuldabréf bankans Í hf., útgefið af L ehf. Í tilefni af kaupunum samþykkti bankinn flutning þessa láns af hinni seldu fasteign yfir á aðra fasteign. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, segir meðal annars að þar sem veðflutningsskjalinu hefði ekki, þegar það barst sýslumanni, áður verið þinglýst á hið nýja veðandlag, hefði ekki verið fullnægt lagaskilyrðum fyrir aflýsingu veðskuldabréfsins af fasteigninni. Afmáning skjalsins væru því þinglýsingarmistök sem sýslumanni bæri að leiðrétta, sbr. 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Var ákvörðun sýslumanns því staðfest.
Stefndi átti veðbréf á 1. veðrétti í fasteign stefnanda, sem hafði fyrir mistök verið eytt af eignarhlutanum á sínum tíma og fært inn aftur eftir að stefnandi keypti fasteignina. Var stefndi dæmdur til að leysa fasteign stefnanda úr veðböndum.
Sóknaraðili gerði þá kröfu fyrir dómi að ákvörðun sýslumanns um að aflýsa leigusamningi yrði dæmd ógild og honum gert að þinglýsa samningnum aftur á eignina aftur. Var kröfunni hafnað.
Sóknaraðili gerði þá kröfu að ákvörðun sýslumanns, um að afmá einhliða yfirlýsingu varnaraðila um umferðarrétt á jörð þeirra, úr þinglýsingabók, yrði felld úr gildi. Var kröfu sóknaraðila hafnað og honum gert að greiða varnaraðila málskostnað.
Fallist á aðalkröfu stefnanda um að stefnda verði skylt að aflýsa tryggingarbréfi og fjárnámi sem hvíldi á eign stefnda.
B og M, sem keypt höfðu íbúð af B, töldu sér óskylt að inna af hendi síðustu útborgun samkvæmt kaupsamningi þar eð þau ættu gagnkröfur vegna afhendingardráttar á íbúðinni og margs kyns galla. Með því að m.a. þótti sýnt að kaupendur hefðu fengið íbúðina afhenta á umsömdum tíma og frestun tiltekinna verkþátta verið til komin að beiðni þeirra sjálfra var skaðabótakröfu vegna afhendingardráttar hafnað. Hins vegar var þeim dæmdur afsláttur vegna nánar tilgreindra galla á fasteigninni og kom hann til frádráttar kaupverðinu samkvæmt skuldajöfnuði. Greiðsluskylda kaupendanna var skilyrt við það að samtímis yrði aflétt tryggingarbréfi S, sem hvíldi á íbúðinni.