T ehf. höfðaði mál á hendur TH og krafðist greiðslu að fjárhæð 2.900.000 krónur ásamt dráttarvöxtum fyrir vinnu við fasteign sem TH átti með N, þáverandi eiginkonu sinni. Þegar nálgast fór verklok óskaði T ehf. eftir að TH greiddi inn á verkið. Féllst TH á innborgun með því skilyrði að reikningar yrðu gefnir út á hann og N í jöfnum hlutföllum en þau stóðu þá í skilnaði. Í kjölfar þessa hvarf T ehf. frá verkinu með vísan til fyrirsjáanlegra vanefnda. Í samræmi við meginreglur kröfuréttar, og eins og á stóð, taldi Landsréttur að T ehf. hefði með réttu mátt hafa uppi kröfu um greiðslu fyrir þann verkhluta sem hefði verið lokið sem og hverfa frá framkvæmdum á þeim grundvelli að samningsskuldbindingar yrðu ekki efndar að öllu leyti. Þá taldi Landsréttur, með hliðsjón af aðdraganda þess hvernig samningssambandi aðila lauk og með skírskotun til þeirra undirstöðuraka sem byggju að baki 22. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, að T ehf. ætti rétt á greiðslu fyrir þann hluta verksins sem hann hefði sannanlega lokið. Var TH því gert að greiða T ehf. sem næmi 79% af samningsfjárhæð aðila, að teknu tilliti til 1.000.000 króna innborgunar, eða 2.713.000 krónur. Dráttarvaxtakröfu T ehf. var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi án kröfu enda hefði í kröfugerð T ehf. hvorki verið vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu né hundraðshluta dráttarvaxta.
Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda sem byggði á sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu þeirra til stefnanda þar sem skuld sú sem þau gengust í ábyrgð fyrir var að fullu greidd.
Aðilar deildu um efndir kaupsamnings um jörð sem m.a. hafði verið notuð til ferðaþjónustureksturs. Stefnendur gerðu kröfu um fullar efndir skv. kaupsamningi, auk dráttarvaxta frá gjalddaga kröfunnar. Stefndu byggðu á því að skylda þeirra til fullra efnda skv. kaupsamningnum hefði fallið brott vegna áhrifa heimsfaraldurs af völdum Covid-19 og aðgerða stjórnvalda til að sporna við útbreiðslu faraldursins, sem hafi leitt til þess að ferðaþjónusta hafi nánast lagst af á árunum 2020 og 2021. Byggðu stefndu einkum á ólögfestri reglu kröfuréttar um force majeure, en einnig á reglu kröfuréttar um stjórnunarábyrgð. Jafnframt byggðu stefndu á 36. gr. laga nr. 7/1936 og reglunni um brostnar forsendur, sem og reglum fasteignakauparéttar um galla og kröfðust afsláttar af kaupverði og/eða lækkunar kaupverðs á grundvelli skaðabóta. Talið var að stefndu bæri að greiða eftirstöðvar samkvæmt kaupsamningi, en upphafstími dráttarvaxta var miðaður við höfðun málsins.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að stefnda yrði gert að skrifa undir kaupsamning á grundvelli samþykkts kauptilboðs að viðlögðum dagsektum.
Seljandi báts sýknaður að svo stöddu af kröfu kaupanda bátsins um útgáfu afsals, gegn tiltekinni greiðslu.
Stefndu dæmd til að efna kaupsamning um fasteignakaup þar sem ekki var fallist á að skilyrði væru uppfyllt til riftunar.
HF ehf. var eigandi fasteignar að Baldursnesi 6 á Akureyri. Eigninni var skipt upp í tvo hluta og leigðu T ehf. og H ehf. hvor sinn hluta af fasteigninni. Í leigusamningi beggja aðila var kveðið á um forkaupsrétt leigutaka að hinu leigða. HF ehf. samþykkti tilboð R hf. í alla fasteignina og bauð T ehf. og H ehf. að nýta forkaupsréttinn. Ágreiningur kom upp milli aðila um nýtingu forkaupsréttarins. HF ehf. hafnaði því að H ehf. gæti nýtt sér forkaupsrétt að hinu leigða og gekk til samninga við T ehf. um kaup þess síðastnefnda á allri fasteigninni. H ehf. höfðaði þá mál á hendur HF ehf. og T ehf. og krafðist viðurkenningar á því að forkaupsréttur hans á þeim hluta fasteignarinnar sem hann hafði á leigu hefði orðið virkur og að kaupsamningur milli HF ehf. og T ehf. um kaup fasteignarinnar yrði ógiltur með dómi. Þá krafðist hann þess að HF ehf. yrði gert að gefa út afsal til sín fyrir eignarhlutanum gegn greiðslu tilgreindrar fjárhæðar. Loks krafðist H ehf. þess að T ehf. yrði gert að endurgreiða honum tilgreinda fjárhæð sem sá fyrrnefndi hafði greitt þeim síðarnefnda í leigu. Landsréttur taldi HF ehf. ekki hafa sýnt fram á að neitt hefði staðið í vegi fyrir því að fasteigninni yrði skipt í tvo hluta í samræmi við nýtingu eignarinnar. Leggja yrði til grundvallar að í forkaupsréttarskuldbindingu hefði eðli máls samkvæmt falist um leið skuldbinding til að gera ráðstafanir til að skipta eigninni í tvo matshluta. Hafi HF ehf. borið að gera þegar reka að því að skipta eigninni upp þannig að H ehf. yrði gert kleift að neyta forkaupsréttar síns. Ekki var fallist á að T ehf. gæti borið fyrir sig grandleysi um þessa skuldbindingu HF ehf. Hefði HF ehf. ekki með réttu getað selt T ehf. þann hluta sem H ehf. átti forkaupsrétt að. Voru viðurkenningarkrafa, ógildingarkrafa og endurgreiðslukrafa H ehf. teknar til greina. HF ehf. var hins vegar sýknað að svo stöddu af kröfu H ehf. um útgáfu afsals.
P, fyrirsvarsmaður og eigandi V ehf., og S hf. gerðu með sér samning í apríl 2011 og laut samningurinn að vinnuframlagi P í verktöku í þágu S hf. S hf. innti af hendi greiðslur eftir samningnum fyrir mánuðina apríl til og með október 2011. S hf. rifti samningnum með bréfi í lok nóvember 2011 og hafnaði sama dag frekara vinnuframlagi P og vísaði honum á brott af vinnustaðnum. V ehf. mótmælti riftun samningsins og krafðist greiðslu á tveimur reikningum, annars vegar vegna vinnu í nóvember 2011 og hins vegar fyrir tímabilið desember sama ár til og með mars 2012. Hæstiréttur féllst á hluta krafna V ehf. vegna vinnu P í nóvember 2011 og var S hf. dæmt til að greiða V ehf. nánar tilgreindra fjárhæð. Að því er varðaði kröfu fyrir tímabilið desember 2011 til og með mars 2012 var ekki fallist á að vanefndir V ehf. á samningnum yrðu taldar svo verulegar að S hf. hefði verið heimil riftun. Þrátt fyrir það hefði S hf. verið kleift, eftir þeim reglum sem giltu um verksamninga, að hafna efndum af hálfu P, eins og S hf. gerði með því að vísa honum af brott af vinnustaðnum í lok nóvember 2011. Með því hefði fallið niður skylda beggja aðila til að efna samninginn eftir aðalefni sínu, en eftir atvikum hefði getað stofnast skaðabótakrafa á hendur S hf. eftir almennum reglum, sem fælu meðal annars í sér að P bæri eftir mætti að takmarka tjón sitt. V ehf. hefði hins vegar ekki teflt fram kröfu sinni á þessum grunni heldur hefði hann krafist efnda á reikningi fyrir umrætt tímabil rétt eins og P hefði staðið skil á vinnuframlagi sínu eftir samningnum. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna S hf. af kröfu eftir þessum reikningi.