Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lykilorð: Óskipt sameign
Óli Knöttur Ásgeirsson, Ásgeir Sæmundsson, Guðmundur Elías Sæmundsson, Arna Björk Sæmundsdóttir, Guðbrandur Guðmundsson, Sigurrós Erlingsdóttir, Þröstur Guðmundsson, Sigríður Ólafsdóttir, Svanur Ingvason, Gerður Salóme Ólafsdóttir, Áslaug Helga Ólafsdóttir, Arndís Erla Ólafsdóttir, Eyjólfur Jónas Ólafsson, Lilja Björk Ólafsdóttir, Ólöf Ólafsdóttir, Bragi Hilmarsson, Arnar Hilmarsson, Guðjón Hilmarsson, Helga Hilmarsdóttir, Arndís Hilmarsdóttir, Smári Hjaltason, Kristín Guðrún Ólafsdóttir, Sævar Hjaltason, Viðar Þór Ólafsson, Erna Kristín Hjaltadóttir, Bára Hjaltadóttir, Guðmundur Sigurðsson, Arndís Jósefsdóttir, Ólafur Guðmundur Jósefsson, Arnór Guðbrandur Jósefsson, Reynir Jósefsson og Ólöf Heiða Hilmarsdóttir (
Halldór Jónsson lögmaður)
gegn
Georg Helga Magnússyni og Sigurði Gunnari Magnússyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Í málinu var deilt um umfang veiðiréttar stefndu fyrir landi jarðarinnar Lækjarskógar í Haukadalsá en áfrýjendur eiga jörðina í óskiptri sameign með stefndu. Forsaga málsins er sú að G, afi stefndu, og M, faðir stefndu, gerðu með sér afsal þar sem G seldi M helmingshlut jarðarinnar með öllum húsum, gögnum og gæðum. Tekið var fram í afsalinu að veiðiréttindi væru undanskilin kaupunum. Héraðsdómur féllst á þá kröfu stefndu að viðurkennt yrði að þeir ættu sem eigendur að 28,58% eignarhluta að fá veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sömu hlutföllum. Í dómi Landsréttar kom fram að við gerð afsalsins hafi orðið til hin óskipta sameign og hafi G og M því farið með öll eignarráð hennar í sameiningu sem og veiðirétt sem henni fylgdi. Í ljósi þess að veiðirétturinn var undanskilinn við kaupin yrði að líta svo á að G og M, sem sameigendum og einu eigendum jarðarinnar, sem ekki hafði verið skipt út, hafi verið heimilt að ráðstafa veiðiréttinum með þessum hætti sín á milli, þ.e. með innbyrðis hlutfallsskiptingu réttindanna sem þeir áttu í óskiptri sameign. Vegna þessa væri ekki um það að ræða, að veiðirétturinn væri skilinn frá landareign í skilningi þágildandi ákvæðis 4. mgr. 2. gr. laga nr. 53/1957 og því væri ekki um að ræða þá aðstöðu sem hið svokallaða aðskilnaðarbann laganna legði bann við. Af þeim sökum hafi G og M verið heimilt að lögum að semja með áðurnefndum hætti. Voru áfrýjendur því sýkn af kröfum stefndu.
Hafnað var kröfu stefnanda um leigu úr hendi stefndu fyrir afnot af eignarhluta hans í íbúð sem aðilar áttu í sérstakri sameign eða óskiptri sameign.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda vegna hagnýtingar sveitarfélagsins á grunnvatni úr jörðu sem málsaðilar eiga í óskiptri sameign.
Krafist var viðurkenningar á því að stefnandi ætti 1,5 hektara lóðarspildu í óskiptu landi stefndu á grundvelli löggernings frá 1944. Dómurinn taldi ósamræmi á milli upphaflegrar kröfugerðar og málatilbúnaðar stefnanda að öðru leyti. Úr því varð ekki bætt með síðbúinni breytingu á kröfugerð. Frávísun að kröfu stefndu.
Deilt um hagnýtingu og ráðstöfunarrétt á fasteign í óskiptri sameign. Sýknað af kröfu um að leigutaka hjá öðrum sameiganda yrði gert að víkja af fasteigninni þar sem sú hagnýting færi gegn hagsmunum hins.
Hrafn Jóhannsson (
Karl Axelsson hrl)
gegn
Pálínu Guðjónsdóttur, Jóni Guðmundssyni, Ernu Árfells, Eiríki Þ. Davíðssyni, Sólveigu Unni Eysteinsdóttur, Sævari Einarssyni, Jóhönnu Elínu Gunnlaugsdóttur og Björgvini H. Guðmundssyni (
Sigurður Sigurjónsson hrl)
Jóhönnu Elínu Gunnlaugsdóttur og Björgvini H. Guðmundssyni Landamerki. Fölsun. Óskipt sameign. Tómlæti. Málsástæður. P o.fl. höfðuðu mál gegn H og kröfðust þess að landamerkjalýsing milli jarðar í eigu H og fjögurra jarða í eigu P o.fl. yrði ógilt. Hafði H undirbúið landamerkjalýsinguna og fengið á hana undirritun eigenda aðliggjandi jarða, allra nema P sem var eigandi að 1/8 hluta einnar þeirra. Byggðu P o.fl. aðallega á því að landamerkjalýsingin væri fölsuð. Var þessi málsástæða eingöngu reist á fullyrðingum í skýrslum fimm aðila fyrir dómi en engin gögn lögð fram henni til stuðnings og taldist hún því ósönnuð. Var því jafnframt haldið fram að um svik hafi verið að ræða og einnig vísað til 32. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, en því ekki lýst með hvaða hætti svikin hafi átt sér stað eða lýst málsástæðum sem tengdust nefndum lagaákvæðum. Talið var að áskilnaður um samþykki allra sem land eiga á móts við landeiganda í 1. mgr. 2. gr. laga nr. 41/1919 um landamerki o.fl. yrði ekki skilinn svo að merkjalýsing sem skorti þann áskilnað væri í heild sinni ógild af þeim sökum, heldur verði hún eingöngu talin geta skuldbundið eigendur þeirra jarða sem hafi samþykkt hana. Þar sem skort hafi undirskrift P, eiganda að 1/8 hluta aðliggjandi jarðar, var landamerkjalýsingin talin ógild að því er varðaði merkin milli þeirrar jarðar og jarðar H. Þá var P ekki talin hafa fyrirgert rétti sínum vegna tómlætis, þrátt fyrir að hafa ekki haft uppi andmæli fyrr en tæpum átta árum eftir gerð landamerkjalýsingarinnar, með hliðsjón af eðli ráðstöfunarinnar sem hafi falist í henni.