J krafði F ehf. um endurgreiðslu söluþóknunar og greiðslu skaðabóta, vegna starfa H sem sá um sölu á fasteigninni Austurgerði 2. J taldi að fasteignin hefði verið seld undir markaðsverði en söluverðið hafði fallið honum og þremur systkinum hans í arf við skipti á dánarbúi foreldra hans. Starfsmaður F ehf. sem skoðaði fasteignina var ekki með löggildingu fasteignasala á þeim tíma. Í niðurstöðu matsgerðar sem aflað var undir rekstri málsins kom fram að söluverð fasteignarinnar hefði verið vanmetið um 13 milljónir króna. Á hinn bóginn lá fyrir að reynt hefði verið að selja eignina nokkrum mánuðum fyrr, á nánast sama verði og hún var metin á í fyrrgreindri matsgerð, án árangurs. Samkvæmt því voru seljendur eignarinnar grandsamir um að verðmæti hennar kynni að vera umtalsvert hærra en verðmat F ehf. gaf til kynna. Féllst Landsréttur því ekki á að sönnun lægi fyrir um að meint tjón J væri að rekja til vanmats F ehf. á verðmæti fasteignarinnar. Var því ekki litið svo á að F ehf. hefði bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart J af þeim sökum.
Fasteignasalan A ehf. og Á ehf. gerðu með sér samning um einkasölu A ehf. á fasteigninni Álftamýri 1-5 í febrúar 2015 en fasteignin var eina eign Á ehf. Í ársbyrjun 2016 keypti R IX ehf. alla hluti í Á ehf. fyrir 680.000.000 króna án milligöngu fasteignasölunnar og greindi A ehf. og R IX ehf. í kjölfarið á um rétt A ehf. til sölulauna vegna sölunnar. Í maí 2017 tók RS ehf. svo við réttindum og skyldum R IX ehf. vegna fasteignarinnar. Landsréttur hafnaði kröfu A ehf. um ómerkingu héraðsdóms á grundvelli þess málatilbúnaðar að hinn áfrýjaði dómur kvæði á um réttindi til handa aðila sem ekki hefði verið til að lögum þegar dómurinn hefði verið kveðinn upp. Þótt R IX ehf. hefði vanrækt að upplýsa dómara málsins og gagnaðila um að nýr aðili hefði tekið yfir þá hagsmuni sem deilt væri um í málinu og formleg aðilaskipti hefðu af þeim sökum ekki orðið í málinu í héraði varnarmegin, gæti það eins og ástatt væri ekki varðað ómerkingu héraðsdóms, sbr. 1. mgr. 23. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því er varðaði ágreining málsaðila um söluþóknun var með vísan til samskipta aðila ráðið að söluumboð A ehf. hefði hvort tveggja náð til þess að selja fasteignina Álftamýri 1-5 og félagið Á ehf., þrátt fyrir að í umboðinu væri aðeins rætt um sölu á fasteigninni. Taldi Landsréttur að það stæði RS ehf. nær að sanna að áhugi félagsins á að eignast fasteignina hefði vaknað, óháð kynningu starfsmanns A ehf. á fasteigninni og að hann hefði ekki átt þátt í að viðskiptin komust á. RS ehf. hefði ekki lánast sönnun um það. Á hinn bóginn var ekki talið að A ehf. ætti kröfu til óskertrar 1,5% þóknunar af söluverði fasteignarinnar úr hendi RS ehf., eins og kveðið hafði verið á um í söluumboðinu, heldur taldi rétturinn í ljósi atvika, þar á meðal þeirrar vinnu sem A ehf. hefði innt af hendi í söluferlinu, A ehf. eiga kröfu til um helmings þeirrar þóknunar.
Stefndi, sem var fasteignasala, var sýknaður af fjárkröfum stefnanda. Ekki var fallist á að starfsmenn stefnda hefðu vanrækt starfsskyldur sínar eða með öðrum hætti ekki gætt að réttmætum hagsmunum seljanda við sölu fasteignarinnar.
Stefndu sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu sölulauna vegna sölu félags í eigu aðalstefnda. Forsvarsemenn aðalstefnda höfðu með veitt stefnanda umboð til sölu fasteignar í einkasölu sem dómurinn taldi vera bindandi fyrir aðalstefnda. Á hinn bóginn var hvorki fallist á að stefnandi hefði séð um söluna né að umboðið kæmi í veg fyrir að aðstefndi gæti selt eignina sjálfur, án aðkomu stefnanda.
Sala á rekstri - söluþóknun
Staðfest að komist hefði á bindandi kaupsamningur um bát.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli GÞ gegn B, GK, Þ og Á var vísað frá dómi. Við þingfestingu málsins sótti GK þing en ekki B, Þ og Á. Samkvæmt 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 hafi dómara því borið að dæma málið á hendur B, Þ og Á eftir kröfum og málatilbúnaði GÞ að því leyti sem var samrýmanlegt framkomnum gögnum nema gallar væru á málinu sem vörðuðu frávísun án kröfu. Við málsmeðferðina gagnvart þeim hafi dómari ekki getað, svo sem hann gerði, byggt á vörnum sem fram höfðu komið af hálfu GK. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.
Stefnandi byggði kröfur sínar á óskiptri skuldarábyrgð stefndu vegna söluþóknunar. Stefndu lögðu fram samninga um skipta skuldarábyrgð, en þessara samninga var í engu getið í stefnu málsins. Var málið vanreifað og ódómhæft. Frávísun.
Í málinu deildu aðilar um það hvort stofnast hefði samningur milli þeirra um að K ehf. hefði milligöngu um kaup J og eiginkonu hans á fyrirtæki. Krafðist K ehf. þóknunar fyrir þá milligöngu. J hélt því hins vegar fram að samkomulag hefði orðið milli hans og kunningja hans B um að hann myndi aðstoða þau við að finna fyrirtæki og hefði sú vinna átt að vera vinargreiði sem ekki hefði átt að koma endurgjald fyrir. B var á þessum tíma sjálfstæður verktaki hjá K ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 9. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa hefði K ehf. borið að gera skriflegan samning um þjónustuna þar sem m.a. kæmi fram hvaða verkefnum K ehf. skyldi sinna og hver þóknun félagsins væri fyrir starfann eða hvernig hún væri ákveðin. Sönnunarbyrðin um að samningur hefði tekist með félaginu og J hvíldi á K ehf., enda bar því lagaskylda til þess að tryggja að skriflegar upplýsingar lægju fyrir um þjónustuna. Hefði sú sönnun K ehf. ekki tekist og var J því sýknaður af kröfu félagsins.
Deilt var um hvort samningur um þóknun vegna milligöngu stefnanda um kaup stefnda á fyrirtæki hefði komist á. Talið var sannað að slíkur samningur hefði komist á og voru kröfur stefnanda teknar til greina.
Aðalstefndu voru sýknaðir af kröfu stefnanda um greiðslu vegna vinnu sem stefnandi innti af hendi, en varastefndi var dæmdur til greiðslu kröfunnar.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um þóknun. Talið var að stefnandi hefði ekki sinnt milligöngu sinni sem fasteignasala sem skyldi.
Stefnda sýknuð af kröfu um greiðslu söluþóknunar vegna sölu fasteignar en dæmd til þess að greiða kostnað vegna auglýsinga.
Kröfu fasteignasala um þóknun vegna milligöngu við gerð kaupsamnings var hafnað þar sem talið var ósannað að endanlegur kaupsamningur hefði komist á.