Þrotabú S hf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta úr hendi R og B ehf. á þeim grundvelli að þegar hlutafé í T hf. var hækkað tíu sinnum frá maí 2013 til febrúar 2015, samtals um 1.795.857.801 krónu, hefðu R og annar endurskoðandi sem B ehf. bæri ábyrgð á samkvæmt reglunni um vinnuveitendaábyrgð sýnt af sér saknæma vanrækslu. Tilkynningum um hlutafjárhækkun til fyrirtækjaskrár fylgdu í níu skipti staðfestingar R og í eitt skipti annars endurskoðanda B ehf. um að greiðslur hefðu borist fyrir hækkanirnar. Hæstiréttur vísaði til þess að greiðslur fyrir hlutaféð hefðu borist inn á reikninga T hf. í gegnum krónuútboð Seðlabanka Íslands að frátalinni hlutafjárhækkun 12. júní 2014 sem ekki hefði verið skýrð að fullu. Hæstiréttur féllst á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms sem skipaður var sérfróðum meðdómanda að greiðslur að fjárhæð 1.747.674.708 krónur hefðu borist inn á bankareikninga T hf. og að R hefði á þessum tíma ekki haft nægt tilefni til að kanna nánar ráðstöfun fjármuna út úr félaginu. Voru R og B ehf. því sýknaðir af aðalkröfu þrotabús S hf. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða Landsréttar um sýknu R og B ehf. af varakröfu þrotabús S hf. Um þrautavarakröfu á hendur R og B ehf. vísaði Hæstiréttur til þess að af dómaframkvæmd yrði ráðið að þegar fyrir lægi að sérfræðingur hefði orðið uppvís að saknæmri háttsemi við framkvæmd sérfræðistarfa yrði slakað á kröfum um sönnun fyrir því að hún hefði orsakað tjón og sönnunarbyrði jafnvel snúið um það atriði. Þetta ætti sérstaklega við þegar tjónþola væri erfitt um vik að sanna orsakasamband milli saknæmrar háttsemi og tjóns sem hann hefði orðið fyrir. Teldist þrotabú S hf. hafa leitt að því nægar líkur að fyrrnefnd tilkynning frá 12. júní 2014 hefði verið einn þeirra þátta sem lánadrottnar T hf. lögðu traust sitt á við töku ákvarðana í lögskiptum við félagið þannig að B ehf. yrði látinn bera hallann af því að hafa ekki sýnt fram á að tilkynningin hefði ekki leitt til tjóns fyrir þrotabú S hf. Með vísan til 2. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 og þess að ekki hafði verið tekin afstaða til lýstra krafna í þrotabú T hf. var B ehf. sýknað að svo stöddu af þrautavarakröfu þrotabús S hf. og R sýknaður.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X og Y að H yrði gert skylt að aflétta haldi og eyða öllum afritum af nánar tilgreindum gögnum í átta töluliðum sem hald var lagt á samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2022. Með úrskurði Landsréttar var fallist á að skjöl í töluliðum 6 og 8 og að hluta til í töluliðum 2 og 3 hefðu falið í sér samskipti sem leggja yrði til grundvallar að féllu undir þagnarskyldu lögmanns samkvæmt 1. mgr. 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn, sbr. 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti var kröfu X og Y hafnað.
H, G og P voru sakfelld fyrir peningaþvætti af ásetningi samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 í tveimur ákæruliðum. Brotin frömdu þau með því að hafa á nánar tilgreinda vegu tekið við, geymt, nýtt að hluta, flutt að hluta, sent að hluta og millifært að hluta, fjármuni á bankareikning þriðja aðila, þrátt fyrir að þeim hafi ekki getað dulist að um væri að ræða ólöglega fengið fé sem ótilgreindur aðili hafði komist yfir með refsiverðum hætti. C var sakfelldur fyrir peningaþvætti af gáleysi samkvæmt 4. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að því er varðaði annan ákæruliðinn. Þá var fallist á kröfu um upptöku á nánar tilgreindum innistæðum á bankareikningum auk vaxta og verðbóta og andvirði bifreiðar. Við refsiákvörðun H, G og P var meðal annars litið til þess að brot þeirra lutu að verulegum fjárhæðum, þau höfðu talsverðan ávinning af brotunum og að þau stóðu saman að þeim þótt þátttaka þeirra hafi að hluta til verið verkskipt, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar G var á hinn bóginn jafnframt tekið tillit til þess að hann hefði veitt lögreglu upplýsingar sem hefðu haft verulega þýðingu við að upplýsa brotin. Var refsing H ákveðin fangelsi í 12 mánuði, refsing G fangelsi í 8 mánuði, refsing P fangelsi í 10 mánuði og refsing C fangelsi í 2 mánuði, en ekki þótti tilefni til að skilorðsbinda refsingu þeirra.
Ákærðu sakfelld fyrir peningaþvætti og dæmd til fangelsisvistar. Þá var fallist á upptökukröfur ákæruvalds.
Héraðssaksóknari (
Ólafur Hallgrímsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Bragi Björnsson hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru H var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Héraðssaksóknari (
Ásmunda B. Baldursdóttir saksóknari)
gegn
Sigurjóni G. Halldórssyni (
Sverrir Pálmason hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Héraðssaksóknari (
Ásmunda B. Baldursdóttir saksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.