Dómstólaleit

BÞ var sakfelld fyrir brot gegn 232. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa á um fimm mánaða tímabili endurtekið hótað, fylgst með, sett sig í samband við og setið um A og B, fyrir utan heimili þeirra, gegn þeirra vilja, auk þess að hafa hrellt þær og niðurlægt þær með nánar tilgreindum hætti. Þá var BÞ einnig sakfelld fyrir eignaspjöll með því að hafa valdið skemmdum á bifreið í eigu A og fyrir að óhlýðnast lögreglu með því að hafa neitað að hlýða fyrirmælum lögreglumanna um að koma óvopnuð út af heimili sínu. Varðandi umsáturseinelti BÞ kom fram í dómi Landsréttar að ásetningur hennar til verksins hefði verið einbeittur og þá hefði BÞ virt að vettugi öll fyrirmæli lögreglu og óskir brotaþola um að hún léti af háttseminni. Háttsemi BÞ hafi verið til þess fallin að valda brotaþolum hræðslu og kvíða og nutu brotaþolar ekki friðhelgi á heimili sínu sem þær áttu kröfu á. Var refsing ákærðu ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Með dómi héraðsdóms hafði BÞ verið dæmd til að greiða A og B miskabætur. Einkaréttarkröfur A og B bárust ákæranda hins vegar ekki fyrr en eftir útgáfu ákæru. Af því tilefni var gefin út framhaldsákæra en í dómi Landsréttar kom fram að hvorki hefðu skilyrði fyrir útgáfu framhaldsákæru verið uppfyllt né hefði BÞ veitt samþykki til að kröfur A og B kæmust að í málinu. Var einkaréttarkröfum A og B því vísað frá héraðsdómi.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 232. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sett sig endurtekið í samband við A á rúmlega sex mánaða tímabili og viðhaft nánar tilgreind ummæli. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að með því að setja sig endurtekið í samband við A með nánar tilgreindum hætti hefði X gerst sekur um háttsemi sem félli að verknaðarlýsingu 232. gr. a laga nr. 19/1940. Hafði X einbeittan ásetning til háttseminnar og lét ekki af henni þrátt fyrir að A hefði ítrekað óskað eftir því að X léti hana í friði. Hefðu þau skilaboð sem X sendi til A þannig verið til þess fallin að valda A hræðslu eða kvíða í skilningi 232. a laga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 600.000 krónur í miskabætur.