Dómstólaleit

L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun hans um að X bæri að halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins og sæta tilkynningarskyldu með nánar tilgreindum hætti. Þar sem ákvörðunin var samkvæmt efni sínu fallin úr gildi áður en L kærði úrskurð héraðsdóms taldi Landsréttur hann ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kæru hans. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert skylt að halda sig innan höfuðborgarsvæðisins og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að varnaraðili skyldi halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins og sinna nánar tilgreindri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að X yrði gert skylt að halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins í fjórar vikur og sinna daglegri tilkynningarskyldu.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu sem B var með hjá S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann missteig sig við vinnu sína í flokkunarstöð B við það að stíga út úr liðléttingi og ofan á pappa sem undir var rusl. Byggði A einkum á því að aðstæður á vinnustaðnum hefðu verið óásættanlegar og tækjabúnaður ófullnægjandi. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að örsök þess að hann slasaðist við vinnu sína hefði verið annmarkar á aðbúnaði, aðstæðum eða tækjabúnaði vinnustaðarins. S var því sýknað af kröfum A með vísan til þess að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis A. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og lagði til grundvallar að vinnuveitandi A hefði ekki uppfyllt þær ríku kröfur sem gerðar væru til atvinnurekenda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að óhjákvæmilegt væri, vegna þeirrar starfsemi sem rekin væri í flokkunarstöð B, að rusl yrði í vegi fyrir starfsmönnum og að B bæri að ganga úr skugga um að verklagi og búnaði væri þannig háttað að dregið yrði úr hættu sem af því skapaðist. Það hefði ekki verið gert, heldur hefði A verið látinn sinna starfi sem tveir starfsmenn hefðu átt að vinna svo að öruggt væri, sem leiddi til þess að við ákveðnar aðstæður varð hann að fara með hraði út úr liðléttingnum á stað þar sem mestar líkur voru á því að aðskotahlutir væru á gólfi. Fólst í þessu saknæmt frávik frá þeirri háttsemi sem gera mætti kröfu um til atvinnurekandans og því ótvírætt að sú saknæma háttsemi hefði að minnsta kosti verið meðorsök slyssins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A í málinu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan höfuðborgarsvæðisins og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu.

A höfðaði mál á hendur V og B og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V vegna líkamstjóns sem hún hlaut í starfi sínu sem grunnskólakennari hjá grunnskólanum C árið 2017. A varð fyrir árás af hálfu nemanda í matsal grunnskólans. Aðdragandi árásarinnar var sá að nemandinn var að elta yngri nemanda í matsalnum og rétti A út höndina til að fá nemandann til að hætta hlaupunum. Viðbrögð nemandans voru að kýla A með krepptum hnefa í vinstri kjálka. A greip þá um miðbúk nemandans aftan frá, hélt honum með bak hans í bringu hennar og kom nemandanum út úr matsalnum. Féll A eftir átök við nemandann og lenti á tröppum. Mun nemandinn þá hafa náð að skalla A í andlitið þannig hún vankaðist. Samkvæmt örorkumati var örorka A metin 10%. A byggði á því að vanræksla stjórnenda grunnskólans og gáleysi starfsmanna hefði leitt til þess að umræddur nemandi hefði verið hömlulaus og ráðist á hana umrætt skipti. Með dómi héraðsdóms voru V og B sýknuð af kröfum A. Kom fram að nemandinn hefði átt það til að vera óútreiknanlegur í hegðun, missa stjórn á sér og jafnvel beita ofbeldi og hefði A verið það kunnugt. Var talið að inngrip A umrætt sinn hefði verið á skjön við 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, sem bannar líkamlegt inngrip í mál nemenda í refsingarskyni. Féllst héraðsdómur á með V og B að frumorsök atviksins og tjóns A hefði verið röng viðbrögð A sjálfrar og það líkamlega inngrip sem hún ákvað að beita. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þess yrði ekki fundið stoð að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1040/2011 og að ekki hefði verið um að ræða líkamlegt inngrip í refsingarskyni heldur hafi ætlunin verið að grípa inn í óásættanlega og mögulega skaðlega hegðun nemandans. Þá var litið til þess að áður en atvikið átti sér stað hefði kennari, sem sérstaklega var ráðinn til að sinna nemandanum, tekið við umsjónarkennslu í bekk nemandans, og yrði ekki séð að annar starfsmaður hefði tekið við sambærilegri umsjón með nemandanum. Auk þess hefði hvorki atvikið sem leiddi til tjóns A né eldri atvik sem vörðuðu nemandann, og kölluðu á líkamlegt inngrip, verið skráð í samræmi við skyldu samkvæmt 2. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011. Að mati Landsréttar virtist sú vanræksla hafa leitt til þess að skólastjórnendur höfðu ekki rétta mynd af stöðu nemandans og þörf á ráðstöfunum til að gæta að öryggi nemenda og kennara innan skólans. Í ljósi þess var talið að saknæm vanræksla skólastjórnenda hefði átt þátt í því að A varð fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum nemandans. Var því viðurkennd skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.

A höfðaði mál á hendur S og V og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu X, áður Þ, hjá stefnda S, og Z, hjá stefnda V, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi er hann féll til jarðar af vörubílspalli þegar verið var að hífa steyptar holplötur með krana af fyrrgreindum palli. Í héraðsdómi voru S og V sýknuð en lagt var til grundvallar að slysið hefði orðið vegna aðgæsluleysis A. Landsréttur taldi á hinn bóginn að A hefði slasast við verk sem honum hefði verið gert að vinna í veðri sem taldist sannað að hefði gert verkið erfitt og varasamt og átt þátt í því að slysið varð. Þá hefði A verið látinn skrifa undir áhættumat á tungumáli sem hann skildi ekki, auk þess sem gögn málsins bæru með sér að hann hefði hlotið takmarkaða kennslu og þjálfun þrátt fyrir brýna þörf. Með þessu taldi Landsréttur að Þ hefði vikið frá þeim ríku skyldum sem á honum hvíldu og það metið honum til sakar. Um ábyrgð Z, sem ekki var vinnuveitandi A, sagði Landsréttur meðal annars að D, kranastjóri Z, hefði haldið verkinu áfram þrátt fyrir veðuraðstæður og skilja yrði framburð hans fyrir dómi svo að hann hefði talið hættu á ferðum en ákveðið að framkvæma verkið eigi að síður og treysta á að það leiddi ekki til tjóns. Með þessari háttsemi hefði D og þar af leiðandi vinnuveitandi hans Z vikið frá þeim ríku skyldum sem á Z hvíldu sem atvinnurekanda og var það metið honum til sakar. Viðurkenndi Landsréttur því óskipta bótaskyldu S og V úr fyrrgreindum ábyrgðartryggingum en ekki var talið tilefni til að takmarka bótarétt A vegna meðábyrgðar.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X hafði verið gert að halda sig innan Íslands á tilteknu tímabili og tilkynna sig á því tímabili alla virka daga á næstu lögreglustöð þar sem ákvörðun um slíkt skal ekki gilda lengur en í fjórar vikur nema útlendingur samþykki eða dómari ákveði það samkvæmt reglum um meðferð sakamála, sbr. 4. mgr. 114. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að X sætti tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu um að aflétt yrði haldi á vegabréfi X og 4.920 evrum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldi á vegabréfi, fjármunum og öðrum haldlögðum munum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

A höfðaði mál gegn Í vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún féll í hálku fyrir utan Landspítalann í Fossvogi. Byggði A á því að Í bæri skaðabótaábyrgð á afleiðingum líkamstjónsins, enda mætti tjón hennar rekja til sakar starfsmanna spítalans sem hafi vanrækt að grípa til viðeigandi ráðstafana til að fyrirbyggja slysahættu vegna hálku. Í hinum áfrýjaða dómi var Í sýknað af kröfu A. Í dómi Landsréttar kom fram að engin rannsókn hafi farið fram á aðstæðum og hugsanlegum orsökum þess að A féll. Af gögnum málsins yrði ráðið að A hefði fyrst rúmum 17 mánuðum eftir atvikið upplýst Í um að hún teldi tjón sitt vera að rekja til aðstæðna sem Í bæri ábyrgð á. Ekki var talið að starfsmanni sem skráði niður atvikalýsingu eftir A í vottorð um myndgreiningu hefði borið skylda til að tilkynna umsjónarmanni fasteigna spítalans eða öðrum innan hans um atvikið. Vanræksla A á tilkynningu um slysið hefði leitt til þess að engin rannsókn fór fram á aðstæðum á slysdegi. Þá hefði framburður A jafnframt verið á reiki um hvar hún féll. Hefði A tilkynnt um atvikið án tafar hefði verið unnt að rannsaka aðstæður með tilliti til hugsanlegrar vanrækslu starfsmanna spítalans. Var vanræksla A á þessu óhjákvæmilega talin leiða til þess að hún yrði látin bera hallann af sönnunarskorti um að tjón hennar væri að rekja til aðstæðna sem Í bæri ábyrgð á. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.