G krafði A ehf. um greiðslur vegna vinnu í þágu A ehf. á nánar tilgreindu tímabili, en hún og fyrirsvarsmaður félagsins höfðu verið í sambúð á þeim tíma. Var krafa hennar byggð á því að hún hefði starfað sem fjármálastjóri A ehf. samkvæmt munnlegum samningi sem hefði komist á milli GX Holding Limited og fyrirsvarsmanns A ehf. um miðbik árs 2018. Eins og atvikum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að G bæri sönnunarbyrði fyrir því að samningur hefði komist á milli A ehf. og GX Holding Limited með því efni sem hún byggði á. Í dómi Landsréttar kom fram að til þess væri að líta að reikningar GX Holding Limited, á nánar tilgreindu tímabili, hefðu hvorki verið gefnir út reglulega né sendir fyrirsvarsmanni A ehf. Af yfirliti vegna hreyfinga lánardrottna úr bókhaldi A ehf. yrði einnig ráðið að reikningar frá árinu 2018 hefðu fyrst verið færðir í bókhaldið í ágúst 2019, reikningar frá 2019 færðir í febrúar 2020 og reikningar frá 2020 færðir í janúar 2022. Þá yrði ekki séð að önnur gögn sem G hefði lagt fram renndu stoðum undir að samið hefði verið um greiðslur fyrir vinnuframlag hennar. Þá fengju staðhæfingar hennar um að ársreikningar A ehf. endurspegluðu skuld vegna krafna GX Holding Limited ekki stoð í framlögðum gögnum. Að þessu gættu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.
T sf. höfðaði mál gegn B og krafðist greiðslu samkvæmt reikningi vegna endurbóta á íbúð B. S, fyrirsvarsmaður T sf., var kvæntur móður B meðan á endurbótum stóð og gaf T sf. út reikning nærri tveimur árum eftir að þeim lauk. Deildu aðilar um það hvort samningur hefði komist á milli T sf. og B um endurbæturnar. Með dómi héraðsdóms var B sýknuð af kröfu T sf. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert í gögnum málsins styddi við þann málatilbúnað T sf. að munnlegur samningur hefði stofnast milli aðila um endurbætur á íbúð B og að T sf. hefði veitt henni svigrúm til að greiða endurgjaldið þar til fjárhagur hennar vænkaðist. Í ljósi aðdraganda að endurbótunum benti ekkert til þess að B hefði mátt ætla að til samnings hefði stofnast milli hennar og T sf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
S og SE deildu um uppgjör vegna sölu á rófuuppskeru ársins 2018 en aðilar voru í samstarfi um rófurækt. Með dómi héraðsdóms var fallist á kröfu SE að hluta og lagt til grundvallar að samkomulag hafi verið með S og SE um að skipta tekjum af rófusölu jafnt að frádregnum kostnaði vegna þvottar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að S byggði á því að draga bæri frá uppgjöri aðila ýmsan annan kostnað en vegna þvottar. Talið var að kröfur S vegna annarra framlaga þeirra til rófuræktunar og kröfur sem til komu vegna slita á samstarfi aðila væru svo vanreifaðar að ekki væri hægt að leggja á þær dóm í málinu og kæmu ekki til álita við uppgjör vegna ársins 2018. Fram kom að samkvæmt reikningum og öðrum gögnum málsins gerði S kröfur vegna þvottar á rófum sem næmi meira en vegna helmings rófuuppskeru ársins 2018. Yrði krafa hans því leiðrétt og lækkuð sem því næmi, eða um 261.161 krónu. Að teknu tilliti til þess var fallist á að S hafi verið rétt að draga frá tekjuuppgjöri vegna rófuuppskeru ársins 2018 hlutdeild SE í kostnaði við þvott, pökkun og flutning að fjárhæð samtals 3.452.121 krónu. Var S gert að greiða SE 5.553.506 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
Húsfélagið K og H ehf. gerðu með sér samning um viðhaldsvinnu á fasteigninni að Kambavaði 1 í Reykjavík með undirritun á verkbeiðni og greiðsluáætlun. Var þar gert ráð fyrir að K myndi greiða H ehf. 24.800.000 krónur fyrir verkið. H ehf. höfðaði mál á hendur húsfélaginu K og krafðist greiðslu samkvæmt fjórum reikningum til viðbótar að fjárhæð samtals um 19,2 milljónir króna. Byggði H ehf. á því að verkið hefði orðið umfangsmeira en gert var ráð fyrir í upphafi og að með síðari samningum, verklýsingum og verðáætlunum, sem K hefði samþykkt, hefði komist á samningur um viðbótarverk. K taldi aftur á móti að ekki hefði verið samið um umfangsmeira verk og taldi ósannað að H ehf. hefði unnið þá vinnu sem lægi til grundvallar reikningunum fjórum, auk þess sem verkið væri gallað. Í dómi Landsréttar var bent á að H ehf. krefði K um fjárhæð sem samsvaraði tæplega 78% hækkun frá því sem upphaflega hefði verið samið um. Með vísan til þess og 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup hefði það staðið H ehf. nær að tryggja sér viðhlítandi sönnun fyrir því að K hefði samþykkt að greiða fyrir möguleg viðbótarverk og aukinn kostnað vegna verka sem áður hefði verið samið um. Þá var það niðurstaða dómkvadds matsmanns að umtalsverðir annmarkar hefðu verið á vinnu H ehf. og að hún hefði að stórum hluta engum tilgangi þjónað. Væri sanngjarnt endurgjald fyrir þá verkþætti sem H ehf. staðhæfði að hann hefði unnið um 15 milljónir króna. Þóttu að þessu virtu ekki vera forsendur til að fallast á með H ehf. að hann ætti rétt á frekara endurgjaldi úr hendi K. Var K því sýknað af kröfum H ehf.
I ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. og K ehf. til vara, til endurgreiðslu á leigugjöldum sem I ehf. hafði greitt til flutningsaðila gáma. Málsaðilar höfðu gert með sér þríhliða samning í tengslum við byggingu á skrifstofuhúsnæði sem F ehf. var aðalverktaki að. Samkvæmt samningnum tók I ehf. að sér framleiðslu glugga og að flytja inn í þá gler. K ehf. tók að sér uppsetningu glugga og glerja. Í samningnum kom fram að gler skyldi afhent á verkstað í gámum. Ágreiningur málsins sneri að því hver bæri ábyrgð á greiðslu leigu- og geymslugjalda sem féllu á gámana. Í dómi Landsréttar var málsástæða I ehf. er varðaði endurkröfu geymslugjalda vegna veru gámana á hafnarsvæði flutningsaðila talin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Að sama skapi var tilvísun I ehf. til meginreglu verktakaréttar talin of seint fram komin og að hún hefði ekki rúmast innan 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur rakti tiltekin ákvæði samningsins og taldi samninginn ekki bera með sér skyldu F ehf. til að greiða I ehf. þann kostnað sem leiddi af leigu á gámunum. Á hinn bóginn var texti samningsins ekki talinn leysa úr ágreiningi aðila um það hver bæri ábyrgð á greiðslu leigugjaldanna. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að það hefði staðið I ehf. næst að bæta inn í samninginn ákvæði þess efnis að tæma þyrfti gámana áður en þeir söfnuðu leigugjöldum. Jafnframt var ekki talið sannað að tafir F ehf. við uppsteypu hefðu verið orsök þess að kostnaður við gámaleigu féll á I ehf. né að verkefnastjóri F ehf. hefði í tölvupóstsamskiptum við I ehf. tjáð sig með þeim hætti að I ehf. hefði mátt treysta því að F ehf. greiddi leigugjöldin. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur með vísan til forsendna og F ehf. dæmt til að greiða I ehf. 500.000 krónur vegna gámaleigu fyrir tvo gáma í mánuð á grundvelli yfirlýsingar verkefnastjóra F ehf. um að hann hefði samþykkt slíka greiðslu. I ehf. var dæmt til að greiða K ehf. 1.000.000 króna vegna gagnsakar í héraði.
Þ höfðaði mál á hendur Í hf. og krafði það um greiðslu á 5.952.000 krónum. Ágreiningur aðila laut að því hvort Þ ætti rétt á þóknun úr hendi Í hf. vegna milligöngu Þ í tengslum við möguleg kaup Í hf. á aflaheimildum í hestamakríl af namibísku félagi árið 2017. Af hálfu Þ var byggt á því að samningur hefði komist á milli aðila um milligönguna og því ætti hann rétt á þóknun vegna þeirra ráðgjafarstarfa. Í hf. mótmælti því að kröfuréttarsamband hefði stofnast milli aðila þannig að skapast hefði réttur Þ til þóknunar sem hann krafðist. Með dómi héraðsdóms var fallist á að Þ ætti rétt til þóknunar að fjárhæð 2.400.0000 krónur auk virðisaukaskatts. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að stofnast hefði til kröfuréttarsambands milli aðila og að krafa Þ á hendur Í hf. væri ófyrnd. Um fjárhæð kröfu Þ vísaði Landsréttur til þess að óumdeilt væri að Þ hélt ekki tímaskýrslur vegna vinnu sinnar fyrir Í hf. Þá hefði Þ ekki lagt fram nein gögn sem vörpuðu ljósi á það hversu miklum tíma hann varði í raun í verkefnið. Í þessu ljósi og með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns hefði Þ ekki fært fyrir því fullnægjandi rök að hann hefði varið meira en 20% af vinnutíma sínum í verkefnið eða að miða ætti við hærra viðmið en 800.000 krónur á mánuði, en það viðmið miðaði samkvæmt matsgerðinni við eðli verkefnisins. Var því fallist á að Í hf. yrði gert að greiða gagnáfrýjanda 2.400.000 krónur auk virðisaukaskatts en fyrir lá að um virðisaukaskattskylda þjónustu var að ræða. Fékk sú niðurstaða jafnframt samsvörun í þeim hugmyndum sem aðilar nefndu í samskiptum sínum í september 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort Í hf. bæri að greiða A ehf. fjárkröfu samkvæmt tveimur reikningum, samtals að fjárhæð 2.285.274 krónum. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert væri komið fram í málinu sem benti til annars en að starfsmenn A ehf. hefðu innt af hendi þá vinnu sem væri grundvöllur fjárkröfu þess í málinu. Þá kom fram að gögn málsins bæru það með sér að verkið hefði verið unnið með vitneskju og fyrir atbeina Í hf. og að vinnuframlag hefði verið í samræmi við umfang verksins. Þar sem verkið hefði verið unnið að beiðni Í hf. hefði það ekki getað verið í góðri trú um að það yrði ekki krafið um greiðslu fyrir verkið. Að virtu samningssambandi milli A ehf. og Í hf. og gögnum málsins var ekki talið að A ehf. hefði sýnt slíkt tómlæti við að halda fram rétti sínum gagnvart Í hf. að efni væru til þess að líta svo á að krafa A ehf. væri fallin niður. Var krafa A ehf. því tekin til greina og Í hf. gert að greiða A ehf. umkrafða fjárhæð.
D ehf. höfðaði mál á hendur G og B til greiðslu fjögurra reikninga vegna uppsteypu við hús þeirra en um var að ræða uppsteypu parhúss á lóð G og B og aðliggjandi lóð vinafólks þeirra. G og B höfnuðu greiðsluskyldu samkvæmt nefndum reikningum en B hafði áður greitt fjóra reikninga vegna vinnu D ehf. Í málinu var ágreiningslaust að samningur hefði tekist á milli D ehf. og B um verkið á grundvelli kostnaðaráætlunar en deilt var um efni þess samnings. Laut sá ágreiningur að því hvort tilgreind heildarkostnaðartala, að fjárhæð 31.079.150 krónur, tæki til parhússins í heild eða hvorrar fasteignar fyrir sig. G byggði aðallega á því að hún ætti ekki aðild að málinu þar sem ekkert samningssamband hefði verið á milli hennar og D ehf. um verkið. Taldi Landsréttur ósannað að G hefði verið viðsemjandi D ehf. um verkið og var hún því sýknuð af kröfum D ehf. vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um eftirstandandi ágreining B og D ehf. um efni samningsins kom fram í dómi Landsréttar að D ehf. hefði, á grundvelli 1. mgr. 4. gr. og 6. gr. laga nr. 42/2020 um þjónustukaup, borið ríka upplýsingaskyldu gagnvart viðsemjanda sínum, B. Yrði D ehf. að bera hallan af óskýrleika tilboðsins. D ehf. hefði því ekki sýnt fram á að samningur hefði tekist um annað en að kostnaðaráætlunin tæki til uppsteypu parhússins í heild. Var því lagt til grundvallar að B hefði skuldbundið sig til greiðslu um 15.000.000 króna. Af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var undir rekstri málsins í héraði var dregin sú ályktun að D ehf. hefði lokið rétt rúmlega helmingi verksins þegar hann hvarf frá því. Ekki var fallist á að D ehf. ætti rétt á frekari greiðslu fyrir verkið og var B því sýknaður af kröfu D ehf.
K var kaupandi að heitu vatni af V ohf. til upphitunar á sumarbústað í Borgarfirði. Taldi hann vatnið vera gallað þar sem hitastig þess við afhendingu væri undir tilteknu viðmiði og lægra en hjá öðrum notendum á sama þjónustusvæði. K höfðaði mál á hendur V ohf. til endurgreiðslu kostnaðar að hluta miðað við tiltekið tímabil á þeim grundvelli að hann ætti rétt til afsláttar af því verði sem hann greiddi fyrir vatnið samkvæmt gjaldskrá. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að samningur notanda og hitaveitu kæmist sjálfkrafa á við upphaf viðskipta og að efni slíks samnings réðist af réttarheimildum. K hefði ekki fært fyrir því rök að þær réttarheimildir sem hefðu legið samningssambandinu til grundvallar væru ekki rétt settar eða skorti fullnægjandi lagastoð. V ohf. væri ekki skylt að afhenda K heitara vatn en tilgreint væri í tengiskilmálum að hitaveitan treysti sér til að afhenda notendum í sumarhúsabyggð. V ohf. hefði gert þær ráðstafanir sem ætlast mætti til svo að hitastig þess vatns sem K var afhent héldist í eðlilegu horfi samkvæmt þeim réttarheimildum sem um starfsemi V ohf. giltu og með því móti uppfyllt hitaviðmið samningssambandsins. Var V ohf. því sýknað af kröfum K.