Dómstólaleit

Fallist var á kröfu Menntasjóðs námsmanna um að lántaka yrði gert að greiða kröfu vegna námsláns.

Stefnandi krafði stefndu, aðalskuldara og ábyrgðarmann, um greiðslu eftirstöðva námsláns sem stefnandi gjaldfelldi eftir að vanskil urðu af hálfu aðalskuldara. Ábyrgðarmaðurinn tók til varna í málinu en aðalskuldarinn ekki. Varnir ábyrgðarmannsins byggðust einkum á því að hún væri laus undan skuldbindingunni á þeim grundvelli að stefnandi hefði einhliða breytt skilmálum ábyrgðarsamningsins og vanrækt tilkynningarskyldur gagnvart ábyrgðarmanninum. Ekki var fallist á þessar varnir ábyrgðarmannsins. Því var fallist á greiðsluskyldu aðalskuldarans og ábyrgðarmannsins.

Deilt var um greiðslu eftirstöðva námsláns. Var það niðurstaða dómsins að dómkrafa stefnanda væri gild krafa og byggðist á skýrum ákvæðum skuldabréfs sem stefnandi hafði undirritað. Taldi dómurinn að þau sjónarmið sem lágu til grundvallar breytingum á 165. gr. laga nr. 21/1991, með lögum nr. 142/2010 ættu ekki við um úrlausn málsins.

Fallist var á greiðslukröfu stefnanda gagnvart stefnda, skuldara námsláns í vanskilum, á gjaldfelldum eftirstöðvum lánsins. Í ljósi ákvæðis nr. II til bráðabirgða við lög nr. 60/2020, sem tóku gildi áður en umrætt lán var gjaldfellt af hálfu stefnanda samkvæmt skilmálum sínum, var hins vegar talið að ábyrgð meðstefnda, ábyrgðarmanns þess sama láns, næði nú einungis til gjaldfallinna afborganna af láninu, sem ábyrgðarmaðurinn taldist þegar hafa greitt, en ekki til þess meginhluta lánsins sem taldist hafa verið í skilum áður en umrædd lög, sem fjalla m.a. um brottfall ábyrgða, tóku gildi og var hinn meðstefndi ábyrgðarmaður því sýknaður af dómkröfum stefnanda í málinu.

Kröfu sóknaraðila um ógildingu kröfuábyrgða var vísað frá dómi af sjálfsdáðum. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi aðfarargerð sýslumanns sem lauk með árangurslausu fjárnámi.

Innheimtumál vegna námsláns.