Hafnað var kröfu stefnanda, sem er EES-borgari, um ógildingu á úrskurði kærunefndar útlendingamála sem staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar þess efnis að honum væri vísað úr landi og skyldi sæta endurkomubanni í tíu ár. Meðferð málsins hjá stjórnvöldum var í samræmi við ákvæði útlendingalaga og stjórnsýslulaga og braut ákvörðunin ekki í bága við mannréttindi stefnanda.
Mál þetta snerist um þær dómkröfur stefnanda að felldar yrðu úr gildi tvær ákvarðanir kærunefndar útlendingamála samkvæmt úrskurði frá 20. nóvember 2024 þar sem stefnanda sem er sænskur ríkisborari var vísað brott frá Íslandi og gert að sæta endurkomubanni í 10 ár. Ekki var fallist á að með ákvörðun um brottvísunina hefði verið brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga, hvorki að því er varðar form- né efnisreglur. Jafnframt var vísað til þess að ákvæði um brottvísun EES- eða EFTA-borgara væri heimil samkvæmt lögum um útlendinga nr. 80/2016 og byggði á málefnalegum sjónarmiðum sem stjórnvöldum væri falið að meta út frá allsherjarreglu og almannaöryggi. Slíkt fyrirkomulag væri hvorki brot á 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrár né 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Varakröfu stefnanda um að endurkomubanni yrði markaður skemmri tími var vísað frá dómi án kröfu.
Stefnendur kröfðust þess að ógiltur yrði með dómi úrskurður kærunefndar útlendingamála um að vísa frá umsóknum vegna fjölskyldusameiningar. Jafnframt var þess krafist að sá hluti ákvörðunar Útlendingastofnunar sem laut að því að brottvísa stefnendum frá Íslandi og ákveða þeim endurkomubann í tvö ár yrði ógiltur. Ekki þótti ástæða til þess að vísa málinu frá þótt kröfum í málinu hefði ekki jafnframt verið bein að Útlendingastofnun. Þá var fallist á að maki eins þeirra sem ákvörðunin beindist að gæti ekki talist aðili að málinu og var stefndi sýknaður af kröfum hans á grundvelli aðildarskorts. Stefndi var sýknaður með vísan til þess að kærunefnd hefði byggt niðurstöðu sína á lögum sem voru sett með stjórnskipulega réttum hætti og brutu ekki í bága við stjórnarskrá. Þá var ekki litið svo á að umræddar ákvarðanir hefðu verið haldnar slíkum annmörkum að efni eða formi að leiða ætti til ógildingar.
Stefnendur kröfðust þess að felld yrði úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar um synjun annars stefnandans um dvalaraleyfi og jafnframt að felldur yrði úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála um brottvísun og endurkomubann hennar. Stefndu íslenska ríkið og Útlendingastofnun voru sýknaðir af öllum kröfum annars stefnandans vegna aðildarskorts hans að málinu og ekki var fallist á kröfur um ógildingu umræddra stjórnvaldsákvarðana í málum hins stefnandans. Til grundvallar sönnun um umdeild atvik var meðal annars lagður dómur í sakamáli þar sem stefnendur voru bæði fundin sek og dæmd til refsingar fyrir misnotkun skjals og fyrir brot gegn lögum um útlendinga.
Deilt var um hvort lagaskilyrðum um brottvísun og endurkomubann hefði verið fullnægt þegar kveðinn var upp úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem A var vísað brott frá Íslandi á grundvelli 1., sbr. 2. mgr., 95. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 og honum bönnuð endurkoma í átta ár, sbr. 1. mgr. 96. gr. sömu laga. Hafði kærunefndin staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar en stytt endurkomubann úr tíu árum í átta. Héraðsdómur felldi úrskurð kærunefndarinnar úr gildi. Í dómi Landsréttar var rakið að héraðsdómur hefði byggt á 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 sem mælir fyrir um takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 95. gr. sömu laga. Hefði héraðsdómur fallist á það með A að þrátt fyrir að aðstæður hans hefðu ekki breyst verulega frá úrskurði kærunefndar yrði að horfa „til aðstæðna hans eins og þær eru nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvalds- ákvarðana“. Þegar aðstæður stefnda væru virtar heildstætt væri það niðurstaða héraðsdóms að þrátt fyrir að stefndi hafi ítrekað gerst brotlegur við lög og verið dæmdur til refsivistar hér á landi og að leiða mætti líkum að því að fyrri háttsemi hans gæfi til kynna að hann myndi fremja refsivert brot á ný væru fjölskylduaðstæður hans með þeim hætti að brottvísun myndi fela í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart nánustu aðstandendum, það er eiginkonu og ungu barni þeirra. Fram kom að í úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði verið með ítarlegum hætti fjallað um aðstæður stefnda með tilliti til 2. mgr. 97. gr. laganna og komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði talið að brottvísun fæli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans. Að virtum gögnum málsins væri fallist á niðurstöðu nefndarinnar en hvað sem liði þeirri ályktun héraðsdóms að við úrlausn dómstóla um gildi stjórnvaldsákvörðunar megi horfa til breyttra aðstæðna eftir að hún var tekin hefðu engar breytingar orðið á aðstæðum A sem leitt gætu til þess að fella bæri úrskurðinn úr gildi. Samkvæmt því þætti ekki efni til að fallast á með A að ákvæði 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 stæði brottvísun hans í vegi. Loks var fallist á með Í að skilyrði 2. mgr. 96. gr. laga nr. 80/2016 fyrir endurkomubanni A væru uppfyllt og ekki væru fyrir hendi forsendur til að stytta það. Var Í sýknað af kröfum A.
Ákæruvaldið (
Lína Ágústsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Eliner Duro (
Gunnar Gíslason lögmaður)
Sakfellt fyrir vörslur fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni og brot gegn útlendingalögum.
Stefnandi var í sakamáli dæmdur til fangelsisrefsingar, m.a. fyrir stórfellt fíkniefnabrot. Í kjölfarið tók Útlendingastofnun ákvörðun um brottvísun hans og endurkomubann til landsins og var sú ákvörðun staðfest af kærunefnd útlendingamála. Dómurinn hafnaði kröfum stefnanda um ógildingu þessara ákvarðana og um styttingu endurkomubanns.
Hafnað var kröfu stefnanda, sem er EES-borgari, um ógildingu á úrskurði kærunefndar útlendingamála sem staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar þess efnis að að honum væri vísað úr landi og skyldi sæta endurkomubanni í fimm ár. Meðferð málsins hjá stjórnvöldum var í samræmi við ákvæði útlendingalaga og stjórnsýslulaga og braut ákvörðunin ekki í bága við mannréttindi stefnanda.
T var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um útlendinga nr. 96/2002, með því að hafa í byrjun september 2007 komið til landsins og dvalið hér á landi fram til 20. nóvember er lögreglan stöðvaði för hans, og með því brotið gegn ákvörðun Útlendingastofnunar 19. september 2006, sem staðfest var með úrskurði dóms- og kirkjumálaráðuneytis 16. apríl 2007, um brottvísun T af Íslandi og endurkomubann til landsins næstu 10 ár. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum 25,62 g af amfetamíni. Með broti sínu rauf T skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt 12. október 2006 í 2 ár á 419 dögum óafplánaðrar refsingar. Með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsingar var refsing T gerð í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. sömu laga. Var hún ákveðin fangelsi í 16 mánuði.