Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni A, B, C og D um flýtimeðferð í fyrirhuguðu dómsmáli gegn Í var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr., sbr. c- og g-liði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan höfuðborgarsvæðisins og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr., sbr. e- og g-liði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að X yrði gert að sæta tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldi á vegabréfi, fjármunum og öðrum haldlögðum munum.

Deilt var um hvort lagaskilyrðum um brottvísun og endurkomubann hefði verið fullnægt þegar kveðinn var upp úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem A var vísað brott frá Íslandi á grundvelli 1., sbr. 2. mgr., 95. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 og honum bönnuð endurkoma í átta ár, sbr. 1. mgr. 96. gr. sömu laga. Hafði kærunefndin staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar en stytt endurkomubann úr tíu árum í átta. Héraðsdómur felldi úrskurð kærunefndarinnar úr gildi. Í dómi Landsréttar var rakið að héraðsdómur hefði byggt á 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 sem mælir fyrir um takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 95. gr. sömu laga. Hefði héraðsdómur fallist á það með A að þrátt fyrir að aðstæður hans hefðu ekki breyst verulega frá úrskurði kærunefndar yrði að horfa „til aðstæðna hans eins og þær eru nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvalds- ákvarðana“. Þegar aðstæður stefnda væru virtar heildstætt væri það niðurstaða héraðsdóms að þrátt fyrir að stefndi hafi ítrekað gerst brotlegur við lög og verið dæmdur til refsivistar hér á landi og að leiða mætti líkum að því að fyrri háttsemi hans gæfi til kynna að hann myndi fremja refsivert brot á ný væru fjölskylduaðstæður hans með þeim hætti að brottvísun myndi fela í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart nánustu aðstandendum, það er eiginkonu og ungu barni þeirra. Fram kom að í úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði verið með ítarlegum hætti fjallað um aðstæður stefnda með tilliti til 2. mgr. 97. gr. laganna og komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði talið að brottvísun fæli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans. Að virtum gögnum málsins væri fallist á niðurstöðu nefndarinnar en hvað sem liði þeirri ályktun héraðsdóms að við úrlausn dómstóla um gildi stjórnvaldsákvörðunar megi horfa til breyttra aðstæðna eftir að hún var tekin hefðu engar breytingar orðið á aðstæðum A sem leitt gætu til þess að fella bæri úrskurðinn úr gildi. Samkvæmt því þætti ekki efni til að fallast á með A að ákvæði 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 stæði brottvísun hans í vegi. Loks var fallist á með Í að skilyrði 2. mgr. 96. gr. laga nr. 80/2016 fyrir endurkomubanni A væru uppfyllt og ekki væru fyrir hendi forsendur til að stytta það. Var Í sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála 2022 þar sem hafnað var kröfu hans um endurupptöku á úrskurði kærunefndarinnar 2018 um synjun á umsókn A um alþjóðlega vernd. Byggði síðargreindur úrskurður einkum á því að framburður áfrýjanda um tildrög umsóknar hans væri ótrúverðugur að verulegu eða öllu leyti og því yrði ekki byggt á honum í málinu, en auk þess hefði áfrýjandi ekki veitt viðhlítandi skýringar á auðkenni sínu og uppruna. Í dómi Landsréttar voru raktar forsendur og niðurstöður fyrrgreindra úrskurða. Fram kom að úrlausn þess hvort kærunefnd útlendingamála hafi verið skylt að endurupptaka mál A í kjölfar endurupptökubeiðni hans 2022 réðist af því hvort þær upplýsingar sem hann lagði fram með beiðninni höfðu áhrif á beitingu þeirra lagareglna sem lagðar voru til grundvallar í upphaflegum úrskurði nefndarinnar. Þegar tekin væri afstaða til þess hvort fullnægjandi upplýsingar hafi legið fyrir við uppkvaðningu sama úrskurðar yrði að hafa í huga að niðurstaða hans byggðist í öllum meginatriðum á því að framburður A um tildrög umsóknar hans um alþjóðlega vernd væri ekki trúverðugur, en af þeim sökum væri heldur ekki unnt að veita honum dvalarleyfi með vísan til mannúðarsjónarmiða, sbr. 2. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Hefði nefndin vísað til þess að misræmis gætti í frásögn A og að frásögn hans hefði breyst í grundvallaratriðum. Þau gögn sem A hefði lagt fram samhliða endurupptökubeiðni sinni til kærunefndarinnar væru ekki til þess fallin að hnekkja því mati nefndarinnar sem lýst væri í úrskurði hennar 2018 á trúverðugleika frásagnar áfrýjanda. Þar sem úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 lyti einungis að því hvort skilyrði hafi verið til þess að fallast á beiðni áfrýjanda um endurupptöku velti úrlausn um ógildingarkröfu hans í máli þessu á því hvort áfrýjandi hafi sýnt fram á það með beiðni sinni frá 2022 og þeim gögnum er henni fylgdu að hann ætti rétt til endurupptöku á grundvelli 24. gr. stjórnsýslulaga. Af því leiði að málsástæður áfrýjanda um aldursgreiningu og að fara hefði átt með mál hans frá öndverðu eins og hann væri á barnsaldri, sem og almenn tilvísun í héraðsdómsstefnu A til allra málsástæðna sem byggt var í greinargerð talsmanns hans til kærunefndar útlendingamála 2018, gætu ekki haft þýðingu við úrlausn um dómkröfu hans í málinu, að því marki sem ekki var á þeim byggt í gögnum sem fylgdu endurupptökubeiðni. Eigi það einnig við um þær málsástæður áfrýjanda að lögregla hafi ekki rannsakað nægilega ætlað mansal sem hann varð fyrir. Var hafnað öllum málsástæðum áfrýjanda um að úrskurður kærunefndar útlendingamála 2022 væri haldinn annmörkum og stefndi Í sýknað af kröfu A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að haldlagningu á vegabréfi hans yrði aflétt.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu af vegabréfum í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr. og g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og d- og g- liðar 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr. og b- og g- liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga. Eftir að málið barst Landsrétti var upplýst um að X hefði verið leystur úr gæsluvarðhaldi og fluttur af landi brott. Var því talið að X hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kröfu hans, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr. og c- og g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu á lögreglustöð. Þá var einnig hafnað kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu á tveimur farsímum og nánar tilgreindu reiðufé í hans eigu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr. og g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 105. gr. og g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að X yrði gert að halda sig innan Íslands og sinna reglulegri tilkynningarskyldu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b-lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b-lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b-lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögreglustjóra um að X yrði gert skylt að halda sig innan marka sveitarfélagsins H og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá var einnig hafnað kröfu X um að haldlagningu á vegabréfi hans yrði aflétt.

X krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun L þar sem X var gert skylt að halda sig innan marka sveitarfélagsins H og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá krafðist X þess að haldlagningu á vegabréfi hans yrði aflétt. Landsréttur taldi að samning hins kærða úrskurðar hefði ekki verið í samræmi við fyrirmæli 3. mgr. 181. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hinn kærði úrskurður var því ómerktur og vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

X og Y ehf. sættu ákæru fyrir brot á lögum um atvinnuréttindi útlendinga og lögum um útlendinga, með því að hafa ráðið erlenda ríkisborgara til landbúnaðarstarfa án þess að þau hefðu tilskilin atvinnu- og dvalarleyfi. X er stjórnarmaður og eigandi einkahlutafélagsins Y ehf. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom fram að ákæruvaldið hefði ekki sannað að ákærðu hefðu ráðið umrædda einstaklinga til starfa í þeim skilningi að til vinnuréttarsambands hefði stofnast þeirra á milli. Þá var það mat dómsins að ekki væri séð að ákærði X hefði af ásetningi eða stórfelldu gáleysi nýtt sér starfskrafta fólksins með þeim hætti sem vísað væri til í þeim ákvæðum laga sem tiltekin væru í ákæru. Voru X og Y ehf. því sýknuð.