Dómstólaleit

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu Háskólans í Reykjavík hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll fyrir utan aðalinngang skólans í janúar 2023. A byggði viðurkenningarkröfu sína á sakarreglunni, reglum skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð og á nánar tilgreindum skráðum reglum. Byggði hún á því að vátryggingartakinn, Háskólinn í Reykjavík, bæri ábyrgð á líkamstjóni hennar, sem hefði verið afleiðing óforsvaranlegra aðstæðna við fasteign skólans og vanrækslu starfsmanna hans á að bregðast við hættulegri gangbraut við aðalinngang skólans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða athafnaleysis sem vátryggingartaki bæri skaðabótaábyrgð á heldur að slys A væri fyrst og fremst að rekja til óhappatilviljunar og/eða eigin aðgæsluleysis hennar. Var s hf. því sýknað af kröfum A.

A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda síns B ehf. hjá SA hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín hjá B ehf. A hafði runnið í hálku er hann steig aftur fyrir sig þegar hann var við störf í frystihúsi hjá B ehf. Laut ágreiningur aðila að því hvort gætt hafi verið að þeim skyldum sem á atvinnurekendum hvíla samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum sem á þeim lögum byggjast. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að A hefði fært fram haldbær rök fyrir því að aðstæður á vinnustað hans hafi ekki samrýmst með fullnægjandi hætti fyrirmælum í reglum sem um þær gilti á þeim tíma sem slysið varð. Var því talið að slysið yrði ekki rakið til atvika sem vinnuveitandi hans bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Var SA hf. því sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu sem B var með hjá S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann missteig sig við vinnu sína í flokkunarstöð B við það að stíga út úr liðléttingi og ofan á pappa sem undir var rusl. Byggði A einkum á því að aðstæður á vinnustaðnum hefðu verið óásættanlegar og tækjabúnaður ófullnægjandi. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að örsök þess að hann slasaðist við vinnu sína hefði verið annmarkar á aðbúnaði, aðstæðum eða tækjabúnaði vinnustaðarins. S var því sýknað af kröfum A með vísan til þess að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis A. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og lagði til grundvallar að vinnuveitandi A hefði ekki uppfyllt þær ríku kröfur sem gerðar væru til atvinnurekenda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að óhjákvæmilegt væri, vegna þeirrar starfsemi sem rekin væri í flokkunarstöð B, að rusl yrði í vegi fyrir starfsmönnum og að B bæri að ganga úr skugga um að verklagi og búnaði væri þannig háttað að dregið yrði úr hættu sem af því skapaðist. Það hefði ekki verið gert, heldur hefði A verið látinn sinna starfi sem tveir starfsmenn hefðu átt að vinna svo að öruggt væri, sem leiddi til þess að við ákveðnar aðstæður varð hann að fara með hraði út úr liðléttingnum á stað þar sem mestar líkur voru á því að aðskotahlutir væru á gólfi. Fólst í þessu saknæmt frávik frá þeirri háttsemi sem gera mætti kröfu um til atvinnurekandans og því ótvírætt að sú saknæma háttsemi hefði að minnsta kosti verið meðorsök slyssins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A í málinu.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda S úr frjálsri ábyrgðartryggingu nánar tiltekins félags vegna líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi. Slysið bar að með þeim hætti að hann stóð uppi á stafla af mótaflekum og var að taka á móti einum slíkum, sem hífður hafði verið upp með byggingarkrana og koma átti fyrir ofan á þeim flekum sem þar voru fyrir, er hreyfing kom á flekann með þeim afleiðingum að hann slóst í A sem við það kastaðist út af staflanum og niður á hellulagða akbraut. Í hinum áfrýjaða dómi var lagt til grundvallar að starfsmaður vátryggingartaka hefði ekki sýnt af sér saknæma háttsemi þegar hann ákvað að hífa mótafleka við þær veðuraðstæður sem uppi voru í umrætt sinn. Landsréttur taldi ljóst að slys A hefði komið til vegna vindhviðu, sem varð til þess að mótafleki feyktist til og slóst í A, og að taka þyrfti afstöðu til þess hvort sú vindhviða hefði verið óvænt, líkt og gengið hefði verið út frá í hinum áfrýjaða dómi, eða hvort fyrir hendi hefði verið vanræksla á því að taka nægilegt tillit til veðuraðstæðna, þannig að saknæmt teldist. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að E hefði skynjað að hætta gæti verið á ferðum vegna vindstyrks en að hann hefði engu að síður ákveðið að framkvæma verkið og treysta á að það leiddi ekki til tjóns. Með þessari háttsemi var hann talinn hafa vikið frá þeim ríku skyldum sem á honum hvíldu og var það metið honum til sakar. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu en ekki var talið sýnt fram á að bótaréttur A skertist vegna meðábyrgðar.

A höfðaði mál á hendur T hf. til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns, sem hún varð fyrir á sundlaugarsvæði, en rekstraraðili sundlaugarinnar var með ábyrgðartryggingu hjá T hf. A taldi að tjón hennar mætti rekja til saknæmrar háttsemi starfsmanna sundlaugarinnar, þar sem þeir hefðu hvorki gert nægar ráðstafanir til að koma í veg fyrir hálku né sett upp varúðarmerkingar sem uppfylltu gildandi reglur. T hf. taldi aftur á móti að starfsmenn sundlaugarinnar hefðu gripið til þeirra aðgerða sem lög gerðu ráð fyrir til að koma í veg fyrir slys í hálku og mætti rekja tjón A til óhappatilviks. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að A hafi, ásamt öðrum fjölskyldumeðlimum, verið á leið úr heitum potti yfir í vaðlaug á sundlaugarsvæðinu þegar hún hafi stigið af gúmmímottu til að geta gengið við hliðina á manninum sínum. Er hún hafi farið af mottunni hafi hún runnið til í hálku sem þar hafði myndast og öklabrotnað illa. Taldi rétturinn að A hafi út frá aðstæðum mátt vera ljóst að ætlast væri til þess að gestir sundlaugarinnar gengju á mottunni á leið sinni milli lauga. Ekki yrði litið svo á að starfsmönnum sundlaugarinnar hafi, miðað við aðstæður, borið að grípa til frekari ráðstafana til að auka öryggi á gönguleiðinni. Slysið yrði rakið til þess að A hafi vikið af þeirri leið, sem mörkuð hafi verið milli lauganna með gúmmímottum, og yrði ábyrgð á því ekki lögð á vátryggingartaka. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu T hf. af öllum kröfum A staðfest.

A varð fyrir slysi við vinnu sína þegar hann ók inn um sjálfvirkar dyr sem opnast og lokast eftir hreyfiskynjurum. A ók að hurðinni frá hlið og inn um dyrnar í stað þess að fara yfir skynjara fyrir framan þær. Þegar A ók að hurðinni mun hafa verið kallað á hann, að því er hann taldi, svo hann leit aftur en þegar hann sneri við höfðinu var hurðin byrjuð að lokast og var í augnhæð þegar A rak höfuðið í hana og dróst undir hurðina sem hafði stöðvast þegar hann rakst á hana. A höfðaði mál þetta og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu vinnuveitandans hjá T hf. Í dómi Landsréttar kom fram að atvik að baki slysinu lægju ljós fyrir og gæti vanræksla vátryggingartaka á að beina tilkynningu til Vinnueftirlitsins á réttum tíma ekki haft áhrif við sönnun í málinu. Taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að líta svo á að slys A hefði orðið vegna óhappatilviks og eigin aðgæsluleysis hans. Var T hf. því sýknaður af kröfum A.

B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.

A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu H hf. og S hf. vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir er hann fékk hliðslá í höfuðið á lóð H hf. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að nefnt hlið hefði verið vanbúið eða að á H hf. hefði hvílt skylda til að búa það frekari öryggisbúnaði. Jafnframt var talið að uppsetning viðvörunarskilta, líkum þeim sem H hf. hefði sett upp eftir slysið, hefði ekki aukið öryggi hliðsins sem nokkru næmi. Þá taldi Landsréttur hvorki liggja fyrir gögn um að hliðið hefði verið bilað er atvik máls gerðust né að ranglega hefði verið staðið að uppsetningu þess. Þá hefði A ekki fært á það sönnur að hliðsláin hefði fallið hraðar niður eða hliðið verið opið lengur en rétt hefði verið. Var það því ekki metið H hf. til sakar að hafa hliðið sem slíkt í notkun á lóð sinni. Þá þótti H hf. ekki hafa sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi með því að hafa hliðið í notkun við þær aðstæður sem voru á lóð hans á slysdegi. Samkvæmt framangreindu taldi Landsréttur að A hefði ekki tekist að sanna að slys hans mætti rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi H hf. eða starfsmanna félagsins, heldur yrði lagt til grundvallar að um óhappatilvik hefði verið að ræða. Voru H hf. og S hf. sýknuð af kröfum A.

A höfðaði mál á hendur B og T og krafðist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaskyldu B og T vegna líkamstjóns sem hún hafi orðið fyrir við vinnu sína hjá B, er hún rann til í hálku og féll þegar hún var að fara út með rusl af vinnustaðnum. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að A hefði unnið á vinnustaðnum um árabil og þekkti aðstæður, en það hafi verið hluti af starfi hennar að fara með rusl í ruslagám í lok vinnudags. Þá hefði A borið fyrir héraðsdómi um að það hefði oftast komið í hlut hennar og annars starfsmanns að annast hálkuvarnir á hlutaðeigandi svæði. Ekki var talið hafa áhrif á sönnunarfærslu í málinu þótt Vinnueftirlitinu hefði ekki verið tilkynnt um slysið tímanlega, en óumdeilt var að tildrög slyssins væru þau að A rann til í hálku og féll. Að virtum gögnum málsins og framburði A og vitna fyrir dómi þótti A á hinn bóginn ekki hafa tekist að sanna að slysið sem hún varð fyrir yrði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi fyrirsvarsmanna eða starfsmanna B, heldur var lagt til grundvallar að um óhappatilvik hefði verið að ræða. Hefði hvorki verið sýnt fram á að aðstæður á vinnustaðnum hefðu farið í bága við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, né aðrar reglur sem A byggði á. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og T af kröfum A.

A höfðaði mál til viðurkenningar skaðabótaskyldu Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í skurðaðgerð á tilgreindu sjúkrahúsi í nóvember 2017 og við eftirfarandi meðferð á Landspítalanum. Hélt A því fram að starfsmenn, sem Í bæri ábyrgð á, hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi við störf sín sem hefði leitt til þess að skorið var í görn A við skurðaðgerðina. Þá hafi komið gat á ristil A þegar dreni var komið fyrir á Landspítalanum eftir að sýkingar varð vart. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að ekki hefði verið sýnt fram á að starfsmenn sem Í bæri ábyrgð á hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi við þá meðferð A sem um ræddi. Þá yrði ekki séð að meðferðin hefði verið í ósamræmi við ákvæði laga nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn, laga nr. 74/1997 um réttindi sjúklinga eða önnur ákvæði sem A hefði vísað til. Það væri þó eigi að síður ljóst að A hefði fengið alvarlega sýkingu í kjölfar skurðaðgerðarinnar í nóvember 2017 og orðið fyrir líkamstjóni af þeim sökum. Talið var að óhappatilvik hefði valdið þessari sýkingu sem meta yrði til fylgikvilla aðgerðarinnar. Vegna þessa hefði A þegar fengið greiddar hámarksbætur samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. Var Í sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hárgreiðslustóll, sem hún hafði sest í, gaf sig með þeim afleiðingum að hún féll í gólfið. Deildu aðilar um hvort líkamstjón A yrði rakið til saknæmrar háttsemi þannig að hún ætti rétt á bótum úr frjálsri ábyrgðar- tryggingu hárgreiðslustofunnar B sf. hjá S hf. eða hvort um óhappatilvik hefði verið að ræða. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að málmfesting á armi undir stólnum hefði brotnað. Ekki lægi fyrir hvers vegna festingin hefði brotnað og byggði A á því að S hf. yrði að bera hallann af því að rannsókn í því tilliti hefði ekki farið fram. Landsréttur tók fram að á B sf. hefði hvílt skylda til að hafa eftirlit með hár- greiðslustólum og gæta að viðhaldi eftir þörfum, sbr. til hliðsjónar 10. gr. reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja. Ekki var fallist á að B sf. hefði vanrækt eftirlit eða viðhald hárgreiðslustóla með saknæmum hætti. Miða yrði við að S hf. hefði ekki kynnt B sf. kröfu A án ástæðulauss dráttar en þegar það var gert hafði viðgerð þegar farið fram. Hvað sem því liði væri ekki ágreiningur um aðdraganda slyssins og væru atvik nægilega upplýst til að unnt væri að slá því föstu að slysið yrði ekki rakið til saknæmrar háttsemi B sf. Það hefði því ekki þýðingu þótt ekki hefði verið leitast við að rannsaka sérstaklega ástæðu þess að málmfestingin brotnaði. Taldi Landsréttur að líkamstjón A yrði rakið til óhappatilviks og var S hf. því sýknað af kröfu A.

A krafði B um skaðabætur vegna líkamstjóns sem A varð fyrir þegar hún rann í hálku og datt á bifreiðastæði við verslunarkjarna. Byggði A á því að slysið mætti rekja til óforsvaranlegra aðstæðna fyrir utan verslunarkjarnann sem B bæri ábyrgð á. Í dómi Landsréttar kom fram að virtum gögnum málsins yrði ekki talið að aðstæður við verslunarmiðstöðina hefðu verið varasamar umfram það sem almennt mætti búast við á þeim árstíma er slysið varð. Sá lítilsháttar halli sem var á bifreiðastæðinu var jafnframt ekki talinn fela í sér aukna hættu sem B hefði borið að gæta sérstaklega að. Þá lægi ekkert fyrir um það í málinu að B hafi verið gert viðvart um hálku seinni part dags er slysið varð. Loks hafi A verið vel kunnug aðstæðum og meðvituð um þá staðreynd að hálka hefði myndast. Að öllum framangreindu virtu taldi Landsréttur að slysið væri óhappatilvik. Var B því sýknað af kröfum A.

A krafðist þess að viðurkennd yrði annars vegar skaðabótaskylda B og C og hins vegar bótaréttur hans úr ábyrgðarlið húseigendatryggingar þeirra hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar hann datt á lóð þeirra. Byggði A á því að slysið hefði mátt rekja til sakar B og C sem ekki hefðu gengið tryggilega frá fjórum glerrúðum sem lágu upp við húsvegg þeirra áður en þau fóru erlendis. A hefði síðar runnið til á umræddum glerrúðum þegar hann átti erindi í garð B og C að þeirra undirlagi með nánar tilgreindum afleiðingum. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að um óhappatilviljun hefði verið að ræða. Hefði slysið orsakast af nokkrum samverkandi þáttum og yrði engin þeirra metin til gáleysis eða vanrækslu. Voru B, C og V hf. þannig sýknuð af öllum kröfum A.

Í málinu deildu aðilar um skaðabótaskyldu B hf. gagnvart A vegna líkamstjóns sem A varð fyrir þegar sjálfvirk rafmagnshurð í húsnæði B hf. lokaðist á hana. Byggði A á því að hurðin hefði verið vanstillt eða biluð og að öryggisbúnaður hennar hefði ekki virkað rétt. B hf. og V hf. byggðu sýknukröfu sína á því að líkamstjón A mætti rekja til óhappatilviljunar. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt B hf. hefði óskað eftir því að fá mann frá seljanda hurðarinnar til að fara yfir virkni hennar eftir slysið væri ekkert í málinu sem styddi með beinum hætti að hurðin hefði verið biluð, virkni hennar óeðlileg, að hún hafi verið endurstillt eða að gert hafi verið við hana. Gera yrði ríkar kröfur til aðila eins og B hf. um að umbúnaður við inngang húsnæðis væri öruggur og ylli ekki slysahættu. Á hinn bóginn yrði einnig að gera þá kröfu til þeirra sem gangi um dyragættir í atvinnuhúsnæði að þeir sýni aðgæslu þar sem algengt væri að hurðir lokuðust með sjálfvirkum hætti þegar skynjarar næmu ekki hreyfingu eða hlut í vinnusviði þeirra. Taldi Landsréttur að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar. Voru B hf. og V hf. því sýknuð af kröfum A.

Í málinu var deilt um hvort skaðabótaábyrgð hefði stofnast vegna slyss sem A varð fyrir við vinnu sína hjá B hf. A féll ofan í gryfju skoðunarstöðvar svo að líkamstjón hlaust af. Ágreiningur aðila laut meðal annars að því hvernig slysið hefði borið að og hvort aðbúnaður á vinnustaðnum hefði verið fullnægjandi. Í hinum áfrýjaða dómi kom fram að telja yrði sannað að A hefði runnið til eftir að hafa stigið fæti niður á göngubrú sem lá yfir gryfjuna. Ekki yrði fallist á að göngubrúin hefði verið vanbúin eða á annan hátt með þeim hætti að það teldist til saknæmrar háttsemi af hálfu vátryggingartaka, B hf. Þá yrði að líta til þess að A, sem hafði starfað hjá B hf. um árabil, hefði verið kunnugt um að sýna þyrfti aðgát þegar gengið væri yfir brúna. Þar að auki hefði bleyta undir skóm A í umrætt sinn, sem hann hefði verið meðvitaður um, kallað á aukna aðgát af hans hálfu. Yrði að telja að um óhappatilvik hefði verið að ræða sem ekki yrði rakið til bótaskyldrar háttsemi B hf. eða starfsmanna á vegum þess. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri óvenjulegt að notaðar væru brýr á borð við þá sem um ræddi í málinu til að þvera gryfjur á skoðunarstöðvum auk þess sem A hefði átt val um aðra gönguleið. Þá var ekki talið að A hefði tekist að sýna fram á að olía hefði verið á brúnni er slysið varð en fyrir því bæri hann sönnunarbyrði. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms var V hf. sýknað af kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu.

A varð fyrir vinnuslysi þegar hann færði sig af tröppu yfir á vinnupall á hjólum, sem rann undan honum vegna þess að hjólin voru ólæst. Fyrir dómi byggði A á því að vinnuveitandi hans, sem hafði í gildi frjálsa ábyrgðartryggingu hjá SA hf. á slysdegi, bæri skaðabótaábyrgð á afleiðingum slyssins, enda hefði samstarfsfélagi hans borið ábyrgð á því að læsa hjólunum á vinnupallinum samkvæmt venju þeirra á milli. Í dómi Landsréttar var talið að A hefði ekki sýnt fram á að svo skýr og rík venja hefði ríkt um þá verkaskiptingu sem hann hélt fram, að það yrði virt samstarfsmanni hans til sakar að hafa ekki verið búinn að læsa hjólum pallsins áður en A notaði hann umrætt sinn. Með hliðsjón af því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að sýkna SA hf. af öllum kröfum A.

Í málinu deildu aðilar um skaðabótaskyldu B gagnvart A vegna slyss sem A varð fyrir er hún hugðist fara á bak hestinum S en A hafði tekið að sér að hreyfa tiltekna hesta fyrir B. A byggði á því að B hefði sýnt af sér gáleysi með því að hafa falið ólögráða unglingi hættulegt verk án þess að tryggja fyllsta öryggi og að B hefði veitt rangar upplýsingar um hestinn S. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt A hefði verið tæplega 18 ára er slysið varð hefði það ekki falið í sér saknæma háttsemi af hálfu B að fela henni það verk að hreyfa hesta sína, þar á meðal hestinn S, en það lá fyrir að A hafði talsverða reynslu af hestamennsku. Þá var talið ósannað að B hefði veitt rangar upplýsingar sem orsakað hefðu slysið eða að B hefði sýnt af sér vanrækslu við að tryggja öryggi A. Var því talið að slys A hefði verið óhappatilvik sem B gæti ekki talist bera ábyrgð á. Var B sýknuð af kröfu A.