Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum A um lögheimili barnsins C og meðlag til bráðabirgða var hafnað og kröfu B um að skorið yrði úr um umgengni við C var sömuleiðis hafnað. Niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu B sætti ekki endurskoðun fyrir Landsrétti. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest sú niðurstaða hans að synja kröfum A.

A höfðaði mál á hendur B og krafðist þess að sér yrði einum falin forsjá barns þeirra. Byggði hann á því að það væri barninu fyrir bestu og í samræmi við vilja barnsins. Við meðferð málsins fyrir héraðsdómi ræddi sálfræðingur við barnið auk þess sem dómendur í málinu, þar á meðal sérfróður meðdómsmaður, ræddu við það. Niðurstaða þeirra var að barnið bæri ekki fullt skynbragð á í hverju forsjá væri fólgin og að afstaða barnsins byggðist á öðru en vilja þess til breytinga á forsjárskipan. Landsréttur taldi A ekki hafa lagt fram gögn sem sýndu fram á að það væri hagsmunum barnsins fyrir bestu að A færi einn með forsjá þess. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af kröfum A því staðfest sem og niðurstaða héraðsdóms um umgengni. Þá var krafa A um sameiginlega forsjá talin of seint fram komin, enda væri slík krafa annars eðlis en krafa um að annað foreldrið fari eitt með forsjá barns. Kom sú krafa því ekki til álita fyrir Landsrétti.

J var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sinni, sem var ekki í notkunarhæfu ástandi, ófær um að stjórna henni örugglega vegna notkunar á deyfandi lyfjum, án nægilegrar aðgæslu og langt yfir leyfilegum hraða með þeim afleiðingum að bifreiðin rakst aftan á aðra fólksbifreið, sem ekið var í sömu átt, en við það kastaðist sú bifreið framan á smárútu sem ekið var á móti báðum bifreiðunum og ökumaður hinnar fólksbifreiðarinnar lést og farþegi í smárútunni slasaðist. Varðaði brot J við 215. og 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk nánar tilgreindra ákvæða umferðarlaga og reglugerðar um gerð og búnað ökutækja. Við ákvörðun refsingar var litið til sakaferils J og tekið tilliti til ákvæða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, einkum 1., 2. og 3. töluliðar, og höfð hliðsjón af 1. mgr. 77. gr. sömu laga, auk þess sem refsing hans var tiltekin sem hegningarauki. Var refsing J ákveðin fangelsi í níu mánuði. Þá var J sviptur ökurétti í eitt ár.

A og B, eigendur jarðarinnar D, kröfðust þess að C yrði borinn út af jörðinni sem hann leigði til lífstíðarábúðar samkvæmt byggingarbréfi. Í dómi Landsréttar kom fram að C hefði ekki greitt umsamin jarðarafgjöld í tvö ár. Hefði hann ekki fært sönnur fyrir því að hann hefði samið við fyrri eiganda jarðarinnar um aðra tilhögun greiðslu fyrir jarðarafnotin en fram kom í byggingarbréfinu. Hefði hann vanefnt verulega skyldur sínar samkvæmt byggingarbréfinu í skilningi 1. mgr. 37. gr. ábúðarlaga nr. 80/2004 og áfrýjendum því verið heimilt að segja upp samningi um lífstíðarábúð á jörðinni. Þá þótti uppsögn samningsins vera í samræmi við ákvæði ábúðarlaga. Var því fallist á kröfur A og B um að C viki af jörðinni.

A áfrýjaði héraðsdómi þar sem B hafði verið falin forsjá sonar þeirra og krafðist meðal annars frávísunar málsins þar sem fullnægjandi sáttameðferð samkvæmt 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 hefði ekki farið fram fyrir höfðun þess. Í dómi Landsréttar kom fram að lágmarksinntak sáttameðferðar væri að helstu ágreiningsefni og afstaða aðila til þeirra hefðu komið fram en að öðru leyti væri lagt í mat sáttamanns hvenær fullreynt væri að sættir gætu náðst og taldi Landsréttur fullægjandi sáttameðferð hafa farið fram. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni beggja foreldra mjög góða. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem gögn málsins bæru með sér djúpstæðan samskiptavanda aðila væru allt að einu ekki forsendur til að dæma þeim sameiginlega forsjá. Þá væri fyrirséð vegna búsetu og starfa A og B að drengurinn myndi búa í öðru landi en það foreldri sem ekki fengi forsjá. Að virtum sterkari umönnunartengslum drengsins við B og því að sú forsjáskipan ylli minni röskun í lífi hans var héraðsdómur staðfestur um forsjá og lögheimili drengsins en kveðið á um eins ríkulega umgengni og frekast þætti unnt í ljósi aðstæðna.

S áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem henni var gert að endurgreiða þrotabúi P ehf. fjárhæðir sem millifærðar höfðu verið af bankareikningi P ehf. á bankareikning S. Í dómi Landsréttar kom fram að í greinargerð S til Landsréttar væri um málsástæður og lagarök S vísað til greinargerðar í öðru dómsmáli sem rekið væri á milli eiginmanns S og þrotabúsins. Sá háttur við tilgreiningu á málsástæðum fullnægði ekki kröfum b-liðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og yrði að líta svo á að S hefði ekki byggt á neinum málsástæðum fyrir Landsrétti. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

Fallist var á með þrotabúi P ehf. að skuld G á viðskiptamannareikningi hjá P ehf., millifærslur af bankareikningi P ehf. á bankareikning G og tilgreindar færslur á banka- og kreditkortareikningi P ehf. sem ekki tengdust atvinnurekstri þess hefðu falið í sér ólögmæta lánveitingu til G, sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og var G gert að endurgreiða þrotabúinu þær fjárhæðir. Þá var G gert að greiða þrotabúi P ehf. andvirði tækja og búnaðar í eigu þrotabúsins sem G hafði tekið til sín en ekki gert fullnægjandi grein fyrir endurgjaldi af sinni hálfu. Fallist var að hluta á að G ætti launakröfu á hendur þrotabúi P ehf. sem tæk væri til skuldajafnaðar en öðrum kröfum G var hafnað.

A krafði T hf. um bætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi. Tildrög slyssins voru þau að A var við störf á lyftara í frystigeymslu O hf. Hafi hann verið að sækja vörur í tiltekinn rafknúinn hillurekka sem hafi farið sjálfkrafa af stað og keyrst að honum með þeim afleiðingum að annar fótur hans hafi klemmst milli lyftarans og rekkans svo að tjón hlaust af. Í dómi Landsréttar kom fram að ráða mætti af gögnum málsins, framburði A og vitna að ekki hefði verið gert sérstakt áhættumat vegna notkunar rekkakerfisins þótt hættueiginleikar þess hefðu verið viðurkenndir af hálfu rekstrarstjóra O hf. Þá hefði leiðbeiningum til starfsmanna O hf. um notkun rekkakerfisins og öryggisráðstöfunum vegna þeirrar notkunar verið ábótavant. O hf. hefði því vanrækt þær skyldur sem lagðar væru á vinnuveitendur samkvæmt 2. mgr. 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 7. gr. reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja. Þá yrði O hf. að bera hallann af því að ósannað væri að ekki hefði mátt koma í veg fyrir slysið með því að framfylgja fyrrgreindum vinnuverndarákvæðum. Voru skilyrði vinnuveitendaábyrgðar O hf. talin fyrir hendi og krafa A á hendur vátryggingafélaginu því tekin til greina.

E var sakfelldur fyrir fjársvik samkvæmt 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft af brotaþolum samtals jafnvirði 74.336.000 króna með blekkingum á árunum 2010 til 2012. Þá var hann sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 87/1992, um gjaldeyrismál, með því að hafa í 18 tilvikum á árunum 2011 til 2013 staðið að ólögmætum fjármagnshreyfingum milli landa að jafnvirði samtals 220.004.105 króna. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brotavilji E hefði verið einbeittur, brot hans hafi verið skipulögð og úthugsuð og hefðu staðið yfir í langan tíma en E ætti sér engar málsbætur. Var refsing E ákveðin fangelsi í þrjú ár og níu mánuði auk þess sem honum var gert að greiða brotaþolum skaðabætur.

O ehf. höfðaði mál gegn R til greiðslu skuldar vegna ógreiddra reikninga fyrir hagnýtingu á heitu vatni. Ágreiningur O ehf. og R laut að túlkun tiltekins samnings frá árinu 1985 og hvort R bæri að greiða fyrir hagnýtingu á heitu vatni á grundvelli samningsins. Málinu var vísað frá héraðsdómi á grundvelli e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem málatilbúnaður stefnda þótti svo óskýr að áfrýjanda væri af þeim sökum gert erfitt um vik að grípa til tölulegra varna í málinu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nálgunarbanni í sex mánuði á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Í úrskurði Landsréttar var tekið fram að málinu yrði ekki vísað frá þótt héraðsdómari hafi ekki virt tímafrest samkvæmt 1. mgr. 13. gr. laga nr. 85/2011, þar sem slík niðurstaða myndi valda því að brotaþoli færi á mis við þá vernd sem hann nýtur eftir lögunum. Landsréttur taldi aftur á móti að átelja bæri fyrir þann drátt sem varð á því að taka málið fyrir innan tímafrests 1. mgr. 13. gr. laga nr. 85/2011, sem og fyrir drátt á uppkvaðningu úrskurðar í málinu.