Dómstólaleit

S var skipaður verjandi X við rannsókn sakamáls, en lét af þeim störfum þegar annar lögmaður var skipaður í hans stað. S gerði kröfu um að héraðsdómari úrskurðaði um þóknun honum til handa vegna framangreindra starfa og var það gert. Kærði S úrskurðinn til Landsréttar og krafðist þess að þóknun hans yrði hækkuð. Þar sem ekki lá fyrir að máli gegn X væri lokið í skilningi 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var ekki talið tímabært að kveða á um þóknun S með þeim hætti sem gert hafði verið. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi..

L ehf. krafði LH um greiðslu sex reikninga vegna starfa lögmanna L ehf. sem verjenda við skýrslutökur hjá LH. Aðila greindi á um hvort greiða skyldi lögmönnunum fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins og hvort L ehf. skyldi að ósk LH gefa tvo af reikningunum út að nýju með annarri kennitölu greiðanda. Jafnframt hvort miða skyldi þóknun vegna starfa verjendanna við reglugerð nr. 715/2009 og viðmiðunarreglur dómstólaráðs eða gjaldskrá lögmannsstofunnar. Í dómi Landsréttar kom fram að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að ekki hefði verið tryggð sanngjörn og eðlileg þóknun fyrir verjendastörfin þótt ekki hefði verið greitt sérstaklega fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins. Auk þess hefði L ehf. verið rétt að verða við þeirri ósk að gefa tvo af reikningunum út að nýju. Þá þótti ekkert fram komið um að ákvarðað tímagjald LH, um þóknun verjendanna á grundvelli reglugerðar nr. 715/2009 og viðmiðunarreglna dómstólaráðs, hefði verið óhæfilega lágt eða að ákvarðanir þar um hafi falið í sér ólögmæta skerðingu á aflahæfi verjendanna og þar með brotið gegn 72. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn hefði kröfum L ehf. á grundvelli þriggja af reikningunum ekki verið mótmælt að öðru leyti en að því er varðaði akstur. Hefði LH því borið að greiða þann hluta reikningsfjárhæðanna sem var óumdeildur, enda hefði viðtöku á greiðslu ekki verið hafnað að því leyti.

B, sem kvaðst hafa verið skipaður verjandi X við fyrirtöku gæsluvarðhaldskröfu í héraðsdómi en ekki við meðferð máls fyrir dómi eftir útgáfu ákæru, kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var bréflegri kröfu hans um að dómurinn ákvarðaði honum þóknun vegna verjandastarfa í þágu X á rannsóknarstigi. B kvaðst ekki hafa verið upplýstur um að ákæra hefði verið gefin út á hendur X og að máli hans hefði lokið með dómi. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að 1. og 2. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gerðu ráð fyrir því að dómari ákvæði þóknun verjanda í tengslum við meðferð sakamáls sem hann hefði til meðferðar. Þar sem málinu hefði lokið með dómi 23. febrúar 2017 hefði dómara málsins ekki verið rétt að taka það fyrir að nýju vegna kröfu um þóknun sem ekki hafi legið fyrir við meðferð þess. Engu að síður ætti B rétt á að þóknun hans vegna verjandastarfa yrði greidd úr ríkissjóði og það þótt erfiðleikum gæti verið háð að fella þóknunina undir sakarkostnað. Hann ætti þess kost að beina erindi sínu um ákvörðun þóknunar til ákæranda og ágreiningi þar um í framhaldinu til héraðsdóms á grundvelli 2. mgr. 102. gr. laga nr. 88/2008. Því var talið að héraðsdómara hefði réttilega hafnað kröfu varnaraðila eins og hún var lögð fyrir dómstóla og var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.