Í málinu krafðist T, sem var leigutaki samkvæmt samningi við R, þess að heimilað yrði að L ehf. og B yrðu bornir út úr hinu leigða húsnæði. L ehf. og B byggðu meðal annars á því að T væri ekki réttur aðili að kröfu um útburð þeirra úr húsnæðinu þar sem R væri viðsemjandi þeirra. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem L ehf. hefði samkvæmt gögnum málsins greitt leigu af húsnæðinu frá 1. október 2016 yrði talið að stofnast hefði leigusamningur á milli L ehf. og T samkvæmt 10. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. B var aftur á móti hvorki talinn eiga í samningssambandi við R né T um afnot af húsnæðinu. Jafnframt var talið að T væri réttur aðili að kröfu sinni um heimild til að fá L ehf. og B borna út úr umræddu húsnæði, burtséð frá því hvort R hefði samþykkt framleigu til annars þeirra eða beggja. Samkvæmt framangreindu var T talinn réttur aðili að kröfu sinni auk þess sem hvorki L ehf. né B hefðu löglega heimild til umráða yfir húsnæðinu. Var því talið fullnægt skilyrðum 78. gr., sbr. 72. gr., laga um aðför nr. 90/1989 fyrir því að T væri heimilt að fá L ehf. og B borna út úr húsnæðinu með beinni aðfarargerð. Var enginn slíkur vafi fyrir hendi um kröfu T að varhugavert yrði talið að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að Þ yrði borinn út úr íbúð H en H hafði rift leigusamningi við Þ vegna vangoldinnar leigu. Í málinu hélt Þ því m.a. fram að afsal íbúðarinnar væri málamyndagerningur og gæti ekki skapað H rétt til að koma fram sem leigusali íbúðarinnar gagnvart sér. Í Hæstarétti var talið óumdeilt að Þ hefði tekið íbúðina á leigu með leigusamningi við þáverandi eiganda hennar, B ehf. og H hefði eignast íbúðina með afsali sem hefði verið þinglýst. Var héraðsdómur því staðfestur með vísan til forsendna hans.
Hafnað var kröfu H um útburð B úr fasteign hans vegna hávaða, sbr. 55. gr. laga nr. 26/1994, þar sem talið var að ekki hafi legið fyrir að B hafi gerst sekur um gróf eða ítrekuð brot þegar honum var veitt áminning H þar að lútandi.
Að beiðni A ehf. hafði R verið borinn úr af jörð. Var munum í eigu R komið fyrir í leigðum gámum á læstu svæði í eigu þriðja aðila. Eftir langvarandi deilur greiddi R réttmætan kostnað A ehf. af gerðinni. Þessar tafir á greiðslu leiddu til aukins kostnaðar A ehf. vegna geymslu á munum R. R greiddi A ehf. þennan aukna geymslukostnað með fyrirvara og höfðaði mál á hendur A ehf. til endurheimtu hans. Hin umþrætta skuld var talin afleiðing þess að R hefði ekki boðið fram með fullnægjandi hætti greiðslu á réttmætum kostnaði A ehf. vegna útburðarins. Var A ehf. því sýknað af kröfu R.
S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K um að heimilt væri að fá S borinn með beinni aðfaragerð út af nánar tilgreindri lóð. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi og vísaði málinu heim til málflutnings og úrskurðar á ný, þar sem ekki hafði verið tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu S að útburðargerðinni væri beint að röngum aðila.
E krafðist þess að aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli, þar sem E var borinn út úr fasteign með beinni aðfarargerð, yrði ógilt. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 um aðför veitti aðfararþola ekki heimild til að bera undir héraðsdóm lögmæti útburðar sem þegar hefði farið fram í samræmi við úrskurð héraðsdóms. Var málinu því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi.
T hf. krafðist þess að I ehf. yrði með beinni aðfarargerð borið út úr tiltekinn fasteign í Reykjavík. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á að T hf. hefði verið heimilt að rifta kaupsamningi aðila vegna verulegra vanefnda I ehf. á að standa skil á lokagreiðslum samkvæmt honum. Ekki var talið að heimild T hf. til riftunar samningsins og að krefjast umráða yfir fasteigninni væri háð því að uppgjör færi fram milli samningsaðila. Var því fallist á að gerðin færi fram. Úrskurðurinn var staðfestur með vísan til forsendna hans.
F ehf. stóð í skuld við leigusala, S ehf. og B ehf., vegna gjaldfallinnar leigu fyrir júlí og ágúst 2000 þegar þeir beindu til hans greiðsluáskorun 15. ágúst á því ári. Greiðsla barst ekki leigusölum innan þess sjö daga frests, sem þeir veittu þar F ehf. til að gera skil, og lýstu þeir yfir riftun samningsins með símskeyti 23. sama mánaðar. Þetta var leigusölunum heimilt samkvæmt ákvæði 1. töluliðar 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Greiðsla F ehf. á hluta skuldarinnar barst ekki leigusölunum fyrr en eftir að samningnum hafði verið rift og var í því ljósi engu talin geta breytt. F ehf. vísaði ekki til annarrar heimildar en leigumála síns við S ehf. og B ehf. til að hafast við í húsnæði Ö. Með því að sú heimild var fallin niður vegna riftunar leigusamningsins var Ö rétt að fá F ehf. borinn úr húsnæðinu.
G hafði um langt skeið leigt húsnæði í húseign sem S keypti. G hafði sagt leigusamningi sínum upp og skyldi uppsögnin taka gildi níu mánuðum síðar. G flutti þó ekki úr fasteigninni heldur leitaði eftir fresti hjá S. S óskaði útburðar á G eftir að hafa ítrekað frestað áformum sínum um útburð vegna loforða G um að rýma húseignina. Talið var að G gæti ekki krafist ótímabundinnar framlengingar samningsins á grundvelli áframhaldandi afnota sinna á húsnæðinu eftir að leigutímanum lauk þar sem þau afnot hefðu verið í andstöðu við áskorun S um að G skyldi rýma húsnæð að viðlögðum útburði og byggst á tilhliðrunarsemi S og trausti hans á loforðum G um að rýma húsnæðið. Var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að bera mætti G út.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að B væri heimilt með beinni aðfarargerð að fá J borna út úr húsnæði sem M, látinn eiginmaður J, hafði afsalað til B.
Vegna vanskila á húsaleigu fyrir húsnæði í eigu V krafðist hann þess að leigutakinn Þ yrði borinn út. Taldi Þ að hann hefði efnt skyldu sína til leigugreiðslna með því að afhenda V sex svalahurðir, en V mótmælti því. Talið var að Þ hefði ekki sannað að hann hefði efnt skyldu sína til greiðslu húsaleigu. Var réttur V til að rifta leigusamningnum talinn það skýr að fullnægt væri skilyrðum 78. gr., sbr. 83. gr., laga nr. 90/1989 um aðför. Var fallist á kröfu V um heimild til útburðar.
K leigði íþróttafélaginu Í lóð undir íþróttahús árið 1930. Rann leigusamningurinn út árið 1964 og bar Í samkvæmt samningnum að fara með hús sitt af lóðinni nema leigusamningurinn yrði framlengdur. Ekki var gerður nýr leigusamningur, en hús Í var áfram á lóðinni. Í málinu krafðist K heimildar til að fá Í borið út af lóðinni með íþróttahúsið. Talið var, með vísan til 3. mgr. 2. gr. laga nr. 46/1905, að Í hefði ekki unnið eignarrétt á lóðinni fyrir hefð, þar sem félagið hefði viðurkennt, eftir að leigusamningur rann út, að það nyti einungis afnotaréttar af eignarlóð K. Þá var heldur ekki fallist á sjónarmið Í um að uppsagnarfrestur til að verða á brott með húsið hefði verið of skammur, né að brottnám hússins færi í bága við þjóðminjalög. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að K væri heimilað að fá Í borið út með íþróttahús sitt af lóð K með beinni aðfarargerð.
Talið var að skýra bæri kæruheimild 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til samræmis við almennar reglur um meðferð einkamála, eftir því sem við gæti átt. Samkvæmt þessu brast Þ, sem ekki hafði sótt þing þegar málið var tekið til úrskurðar í héraði, heimild til kæru málsins samkvæmt meginreglu 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.