Í málinu kröfðust Ó og H ógildingar á tilteknum úrskurðum skattstjóra og ríkisskattstjóra þar sem gjaldfærðar fyrningar samkvæmt rekstrarskýrslum þeirra árin 2003 til 2008 voru lækkaðar, annars vegar með vísan til þess að þeim hefði verið óheimilt að hækka bókfært verð eigna í atvinnurekstri sínum með tilliti til matsverðs eignanna á hverju ári og hins vegar með vísan til þess að þeim hefði verið óheimilt að fyrna stofnkostnað vegna kaupa á aflahlutdeild. Þá laut ógildingarkrafa Ó og H að þeirri ákvörðun ríkisskattstjóra að hafna gjaldfærslu að tiltekinni fjárhæð vegna skerðingar á úthlutuðu aflamarki fyrir fiskveiðiárið 2007 til 2008. Í héraðsdómi sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að ekki hefði verið að finna heimild í lögum til að miða fyrningargrunn umræddra eigna við matsverð þeirra. Hefði úrskurður skattstjóra um endurákvörðun gjalda Ó og H til samræmis við stofnverð þeirra samkvæmt 2. mgr. 36. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt því verið í samræmi við lög. Þá væri samkvæmt ótvíræðum fyrirmælum 1. mgr. 48. gr. sömu laga óheimilt að fyrna stofnkostnað við kaup á varanlegri aflahlutdeild. Árleg ákvörðun á aflamarki Ó og H hefði ekki falið í sér skerðingu á aflahlutdeild þeirra. Þá yrði ekki á það fallist að téð réttindi hefðu fallið niður eða verið skert í skilningi lokaorða 3. mgr. 48. gr. laganna. Samkvæmt framangreindu hefðu úrskurðir skattyfirvalda sem deilt væri um í málinu verið í samræmi við skýr og ótvíræð fyrirmæli laga.
Kröfu Ó og H um að felldir úr úr gildi úrskurðir skattyfirvalda, þar sem skattstofn þeirra var endurákvarðaður, var hafnað.
Í málinu deildu aðilar um það hvort skattyfirvöldum hefði verið heimilt að ákvarða H tekjuviðbót á gjaldárinu 2000, vegna tekjuársins 1999, að fjárhæð 20.049.947 krónur vegna ávinnings er H hlaut af því að skipta á hlutabréfum í hlutafélaginu Í fyrir jafnháan hlut í hlutafélaginu N. Talið var að um hefði verið að ræða skattskyldar tekjur sprottnar af vinnusamningi H, sbr. 1. tl. A liðar 7. gr. laga nr. 75/1981, nú laga nr. 90/2003. Í málinu lá fyrir skýrsla um verðmæti F hf. og dótturfélags þess sem runnu saman við N hf. á árinu 1999 og höfðu skattyfirvöld stuðst við þær upplýsingar vegna mats á verðmæti hlutabréfa í N hf. Ekkert í málinu benti til þess að tekjuviðbótin hefði verið ofákvörðuð samkvæmt viðmiðun skattyfirvalda en af verðmætaskýrslunni væri ljóst að H hefði haft umtalsverðan fjárhagslegan ávinning af skiptunum. Þar sem H hafði ekki gert grein fyrir tekjunum í skattframtali árið 2000, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 75/1981, væri skattyfirvöldum rétt að beita 25% álagi á vantalinn skattstofn H, sbr. 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um 2,5% álag samkvæmt 1. mgr. 121. gr. laga nr. 75/1981, sbr. 1. mgr. 122. gr. laga nr. 90/2003.
H krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður yfirskattanefndar varðandi tekjufærslu söluhagnaðar hennar á skattframtali 2003 vegna tekjuársins 2002. Jafnframt krafðist hún þess að viðurkennt yrði með dómi að henni hefði verið heimilt að nota frestaðan söluhagnað á skattframtali 2002 vegna tekjuársins 2001 til endurfjárfestingar í fyrirtæki í Danmörku á árinu 2002. Samkvæmt 1. mgr. 13. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt eru meginskilyrði fyrir því að komast hjá skattlagningu söluhagnaðar að eignir sem fyrnanlegar eru samkvæmt 32. gr. laganna yrðu fyrndar sem söluhagnaðinum nam. Í málinu voru engin gögn um þann rekstur, sem H sagðist hafa hafið í Danmörku og af þeim skattgögnum frá Danmörku sem lögð voru fram í málinu varð ekki ráðið að hún hefði haft skattskyldar rekstrartekjur þar í landi. Af yfirlýsingu H í stefnu til héraðsdóms var þó ljóst að skilyrði 1. mgr. 13. gr. laga nr. 75/1978 var ekki fullnægt. Var Í því sýknað af kröfu H og reyndi ekki á reglur samnings um Evrópska efnahagssvæðið.
Bræðurnir Ormsson ehf gegn
Karli Eiríkssyni, Hallgrími Skúla Karlssyni, Andrési B. Sigurðssyni, Þóru Karlsdóttur, Eiríki Karlssyni, Sólkoli ehf, Elke Stahmer, Ólafi Má Sigurðssyni og til réttargæzlu KPMG endurskoðun hf
Stefndu, sem áttu allt hlutafé í Bræðurnir Ormsson, seldu Ormsson fjárfestingafélagi allt hlutafé í félaginu. Fyrir gerði kaupandi m.a. fram áreiðanleikakönnun á hinu selda félagi. Tók kaupverðið m.a. mið af niðurstöðu þeirrar könnunar. Kaupandi sameinaðist stefnanda 1. des. 2005. Í september 2005 gerði ríkisskattstjóri athugasemdir við gjaldfærslu viðskiptavildar í ársreikningum hins selda félags árin áður og taldi að viðskiptavildin hefði verið ranglega fyrnt í skattskilum gjaldárin 2000 til 2004. Viðskiptavildin var tilkomin vegna samruna BrO og dótturfélaga þess, og hafði viðskiptavildin verið bókfærð í ársreikningi eins og um keypta viðskiptavild væri að ræða, en skiptar skoðanir höfðu verið uppi um, hvernig fara skyldi með viðskiptavild, sem væri til komin við samruna dótturfélaga. Stefnanda var gert að endurgreiða skatt ásamt álagi fyrir gjaldárin 2000 til 2004. Í máli þessu kröfðu þeir seljendur hlutabréfanna um sömu fjárhæð. Var aðallega gerð krafa um solidaríska ábyrgð stefndu en til vara um ábyrgð pro rata. Dæmt að stefndu greiði stefnanda fjárhæðina að fullu, þannig að hver hinna stefndu beri ábyrgð pro rata.
Fyrir Hæstarétti snérist ágreiningur aðila um þá ákvörðun yfirskattanefndar um að fella niður gjaldfærslu rekstrarkostnaðar í framtölum félagsins R, vegna húsnæðis sem var meðal annars nýtt sem íbúðarhúsnæði fyrir eigendur félagsins, S og eiginkonu hans. R þótti ekki hafa fært sönnur á að umrætt húsnæði hefði verið nýtt til öflunar tekna í rekstri félagsins, til að tryggja slíka tekjur eða halda þeim við. Var R því óheimilt að gjaldfæra kostnað og afskriftir vegna fasteignarinnar sem rekstarkostnað samkvæmt 1. mgr. 31. gr.laga nr. 75/1981. Var Í því sýknað af kröfum S.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð yfirskattanefndar, en fellt var niður 25% álag á tekjuviðbót sem stefnanda hafði verið ákvarðað.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði yfirskattanefndar varðandi tekjufærslu söluhagnaðar á skattframtali vegna sölu á fyrirtæki stefnanda á Íslandi á árinu 2001. Stefnandi hafði fjárfest í eignum í Danmörku á árinu 2002 og taldi heimilt að fyrna þær á móti tekjufærslu söluhagnaðarins en því var hafnað með úrskurði yfirskattanefndar sem krafist var ógildingar á. Einnig krafðist stefnandi viðurkenningar á því að henni hafi væri heimilt að nota frestaðan söluhagnað á skattframtali 2002 til endurfjárfestingar í fyrnanlegum eignum í Danmörku. Á þessar kröfur stefnanda var ekki fallist og stefndi því sýknaður af þeim.
Talið var að skylt hefði verið að ákveða starfsmanni einkahlutafélags, sem jafnframt var framkvæmdastjóri þess og einn aðaleiganda, reiknað endurgjald vegna starfa hans fyrir félagið. Ekki var fallist á að einkahlutafélaginu hefði verið heimilt að telja ýmis útgjöld vegna reksturs fasteignar, sem var nýtt sem íbúð framkvæmdastjórans og fjölskyldu hans, til frádráttarbærra rekstrargjalda.
Einkahlutafélagið B hafði um nánar tilgreint tímabil fært til gjalda í rekstri sínum kostnað vegna íbúðarhúsnæðis í eigu félagsins, sem stjórnarformaður, sem jafnframt var helmingseigandi B, og framkvæmdastjóri B bjuggu í. Í úrskurði komst skattstjóri að því að B hefði verið óheimilt að færa til gjalda kostnað vegna íbúðarhúsnæðisins og leiddi það til breytinga á gjaldstofni B nánar tilgreind ár bæði að því er varðaði opinber gjöld og virðisaukaskatt. Var gert fjárnám fyrir vangreiddum gjöldum hjá B vegna þessa og krafðist félagið þess í málinu að fjárnámið yrði fellt úr gildi. Talið var að breyting sú sem gerð var á virðisaukaskatti í nefndum úrskurði yrði ekki borin undir dómstóla þar sem endurákvörðun skattsins hafði ekki fyrst verið borin undir yfirskattanefnd í samræmi við fyrirmæli 5. mgr. 29. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Þá var talið að af gögnum málsins yrði skýrt ráðið að íbúðarhúsnæðisins hefði ekki verið aflað í því skyni að það nýttist í rekstri B, né hafi það verið nýtt með slíkt fyrir augum. Skipti þá ekki máli þótt þeir einstaklingar sem húsnæðið höfðu til umráða hefðu staðið skil á leigu til B. Var B því óheimilt að draga kostnað tengdan húsnæðinu frá tekjum sínum og var kröfu B um að fjárnám vegna skattakröfunnar yrði fellt úr gildi því hafnað.