Einar Kristbjörnsson og Gemma Fernandez Kristbjörnsson (
Björn Þorri Viktorsson lögmaður)
gegn
Árna Jóni Pálssyni, Sigurði Straumfjörð Pálssyni, Þorsteini Sæþóri Guðmundssyni og Ragnari Guðmundssyni (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
Áfrýjendur keyptu VH ehf., meðal annars af tveimur stefndu, en VH ehf. átti V ehf. er rak veitingastarfsemi að Geirsgötu, Reykjavík. Með kaupsamningi um VH ehf. tóku áfrýjendur að sér að setja tryggingu fyrir greiðslu á leigu samkvæmt húsaleigusamningi um húsnæðið að Geirsgötu. Samkvæmt viðauka við kaupsamninginn skuldbundu áfrýjendur sig til að útvega bankaábyrgð til leigusalans S ehf. eins fljótt og auðið væri svo stefndu fengju sjálfskuldarábyrgð sína afturkallaða af hálfu S ehf. Þetta gerðu áfrýjendur ekki. Í kjölfar gjaldþrots V ehf. krafði S ehf. stefndu um gjaldfallnar og ógreiddar leigugreiðslur á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar þeirra. Stefndu og S ehf. sömdu um greiðslu sem samsvaraði stefnufjárhæð í máli þessu og höfðuðu stefndu í kjölfarið mál þetta gegn áfrýjendum vegna tjóns sem þeir héldu fram að þeir hefðu orðið fyrir vegna þessa. Í dómi Landsréttar var rakið að með því að útvega ekki bankaábyrgð til S ehf. í samræmi við ákvæði kaupsamningsins hafi áfrýjendur vanefnt samninginn með saknæmum og ólögmætum hætti. Bæru þeir bótaábyrgð á tjóni sem teldist sennileg afleiðing þess. Enginn vafi var talinn á því að greiðsla stefndu til S ehf. hafi komið til vegna vanefndar áfrýjenda á kaupsamningnum, enda hefðu réttar efndir samningsins leitt til afturköllunar sjálfskuldarábyrgðar stefndu. Var skilyrðum bótaábyrgðar áfrýjenda talið fullnægt og niðurstaða hins áfrýjaða dóms um skyldu áfrýjenda til greiðslu skaðabóta staðfest.
Árni Jón Pálsson, Sigurður Straumfjörð Pálsson, Þorsteinn Sæþór Guðmundsson og Ragnar Guðmundsson (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
gegn
Einari Kristbjörnssyni og Gemmu Fernandez Kristbjörnsson (
Þórir Helgi Sigvaldason lögmaður)
Skaðabótamál.
Dánarbú A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfum búsins, er lutu annars vegar að því að viðurkennt væri að B ehf. væri skylt að kaupa nánar tilgreindar eignir þess og C sf., í samræmi við samkomulag frá árinu 2006, og hins vegar að peningagreiðslu til handa C sf. gegn afsali sömu fasteigna, var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar var staðfest frávísun síðari kröfu dánarbúsins á grundvelli síðari málsliðar 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Á hinn bóginn var ekki fallist á að það ákvæði ætti við um fyrri kröfu dánarbús A. Eins og atvikum var háttað var enn fremur talið að dánarbú A hefði lögvarða hagsmuni af því að skorið yrði úr um þá kröfu og að hún eða aðild málsins væri ekki svo óljós að ófært væri að taka hana til dóms. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi hvað hana varðaði og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Ingunn Hrefna Albertsdóttir og Þorsteinn V. Sigurðsson (
Sigurgeir Valsson lögmaður)
gegn
Ástdísi Þorsteinsdóttur Páli Davíð Ásgeirssyni og Guðnýju Dóru Sigurðardóttur (
Einar Hugi Bjarnason lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli I og Þ gegn Á, P og G var vísað frá dómi þar sem húsfélaginu F hefði ekki verið gefinn kostur á að gæta hagsmuna sinna í því. Landsréttur vísaði til þess að eigendur allra íbúða í fjöleignarhúsinu F ættu aðild að málinu. Með dómi í málinu mætti að fullu leiða til lykta þann ágreining sem væri tilefni málsóknarinnar og enga nauðsyn hafi borið til að höfða málið á hendur húsfélaginu. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda um greiðslu reikninga vegna framkvæmda, að öðru leyti en því að fallist var á dráttarvaxtakröfu á geymslufé.
Fyrir er tekið málið nr. E-158/2015 Tungufljót ehf (
Ásgeir Þór Árnason hrl)
gegn
Bernharði Guðmundssyni, Einari E. Sæmundsen, Elínu Grímsdóttur, Gerði Hannesdóttur, Guðnýju Gísladóttur, Guðrúnu Gísladóttur, Hafliða Stefáni Gíslasyni, Halldóri Jónssyni, Jóni Bjarna Gunnarssyni, Jónínu G. Einarsdóttur, Kristjáni Helga Guðmundssyni, Margréti Pálínu, Guðmundsdóttur, Ólafi G.E. Sæmundsen, Ólafi J. Bjarnasyni, Sigríði H.J. Benedikz, Sigurjóni H. Sindrasyni, Vilborgu Vilmundardóttur, Vilhjálmi Einarssyni, Vilmundi Gíslasyni og Þórhalli F. Guðmundssyni (
Páll Arnór Pálsson hrl)
Máli vísað frá að hluta.
Viðurkenningu á eignarrétti á bílskúr hafnað.
M höfðaði mál gegn E, B, dánarbúi BP, F ehf, Á og O og krafðist aðallega þess að E yrði gert að fjarlægja sumarhús sem hann hafði reist á sameiginlegu landi A að viðlögðum dagsektum og að öðrum stefndu yrði gert að þola dóm um þá kröfu. Með vísan til forsendna héraðsdóms var talið að A væri jörð í óskiptri sameign M, Á, O, F ehf. og dánarbús BP. Árið 2003 hafði E tekið á leigu landspildu úr jörðinni með samningi við tvo af eigendum jarðarinnar. Þar sem þeir voru ekki bærir til þess að leigja E spilduna upp á sitt einsdæmi var talið að E hefði skort lögmæta heimild yfir henni þegar B gaf út byggingarleyfi fyrir hinu umdeilda sumarhúsi. Fyrir lá að deiliskipulag hafði ekki verið gert fyrir land A og hafði hvorki verið fullnægt skilyrðum 3. mgr. 23. gr., sbr. 7. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997, né ákvæðis 3 til bráðabirgða við þau til að bygging sumarhúss E væri heimil við þær aðstæður. Skorti E því bæði eignarráð yfir landspildunni og lögmætt byggingarleyfi fyrir sumarhúsi sínu. Var hafið yfir vafa að E hefði verið kunnugt um báða þessa annmarka og vitað af andstöðu M við að hann reisti sumarbústað á spildunni. Ekki var fallist á með E að vegna 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefðu sameigendur M að jörðinni A þurft að standa allir að málinu til sóknar. Eftir að héraðsdómur gekk í málinu luku matsmenn skiptum á landi A en fyrir lá að M hafði krafist yfirmats vegna landskiptanna. Ekki talið að M skorti lögvarða hagsmuni af málarekstrinum þótt spildan undir sumarhúsi E væri samkvæmt landskiptunum ekki innan lands M enda ætti hann hagsmuna að gæta vegna meginreglna eignarréttar og ákvæða þágildandi skipulags- og byggingarlaga um grenndarrétt. Einnig var talið óhjákvæmilegt að E bæri áhættuna af því að verðmæti, sem mynduðust með framkvæmdum hans, gætu farið forgörðum. Var krafa M um að E yrði gert að fjarlægja sumarbústað sinn af landspildunni því tekin til greina. Ekki hefðu verið fyrir hendi réttmætar heimildir til að reisa sumarhúsið og skipti í því tilliti engu hver væri nú orðinn eigandi landsins.
Aðalstefndu talið heimilt að stefna nýjum aðila inn í mál í gagnsök. Þá var gagnkrafa ekki talin vanreifuð.
LR ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess á hendur L til heimtu skaðabóta vegna töku þess síðarnefnda á köldu vatni og jarðefnum úr landi þess fyrrnefnda á tímabilinu 1993 til 2003 var vísað frá dómi á þeirri forsendu að LR ehf. hefði borið að stefna, auk L, íslenska ríkinu, til varnar í málinu. Hæstiréttur tók fram að í málinu væri deilt um túlkun á samningum þar sem jarðhitaréttur og aðstaða til mannvirkjagerðar til nýtingar hans á landi LR ehf. hefði verið framseldur íslenska ríkinu á árinu 1971 sem síðan framseldi L þennan rétt árið 1985, en í síðargreinda tilvikinu var jarðhitarétturinn takmarkaður við 70 MW. Ágreiningslaust væri að L hefði tekið og nýtt fyrrnefnd landsgæði úr landi LR ehf. á umræddu tímabili en krafa þess síðarnefnda beindist eingöngu að þeirri nýtingu. Varð því ekki séð að efnisleg úrlausn málsins varðaði hagsmuni íslenska ríkisins með þeim hætti að aðild þess að málinu væri nauðsynleg. Þá var ekki fallist á að málið væri vanreifað af hálfu LR ehf. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
Ó og B deildu um hvort Ó ætti tiltekinn umferðarrétt að fasteign sinni. Ekki var gætt ákvæða 18. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála um samaðild þeirra lóðarhafa sem umferðarrétturinn átti að taka til og var því óhjákvæmilegt að vísa málinu frá héraðsdómi.