Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lög: Lög um aðgerðir stjórnvalda gegn skattsvikum o.fl. nr. 112/2016
E gaf út skuldabréf til móðurfélags síns í nóvember 2012 í tengslum við fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands og dró vexti sem greiddir voru af skuldabréfinu frá skattskyldum tekjum rekstraráranna 2014 til 2018. Með úrskurði ríkisskattstjóra var þeim frádrætti hafnað með vísan til 1. töluliðar 1. mgr. 31. gr., sbr. 49. gr. og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og tekjuskattstofn E hækkaður sem vöxtunum nam. Byggði stofnunin á því að lántakan hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt hefði gerst í viðskiptum ótengdra aðila, meðal annars á þeim grundvelli að lántaka hefði verið óþörf fyrir E að virtri fjárhagsstöðu félagsins og að tilgangur viðskiptanna hefði verið að skapa móðurfélagi E gjaldeyrishagnað. E höfðaði því mál á hendur Í og krafðist þess að ákvörðun ríkisskattstjóra yrði felld úr gildi. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 31. gr. laga nr. 90/2003 mætti draga frá tekjum lögaðila þau gjöld sem ættu á ári að ganga til að afla tekna, tryggja þær og halda þeim við, þar á meðal vexti af skuldum. Væri óumdeilt að andvirði skuldabréfsins hefði gengið til reksturs E og báru gögn málsins með sér fjárfestingar E á fyrrnefndum árum og niðurgreiðslu skulda. Þóttu því engin efni til að leggja annað til grundvallar en að um frádráttarbæran rekstrarkostnað hefði verið að ræða. Við mat á því hvort skilyrði fyrir beitingu 1. mgr. 57. gr. laganna hefðu verið uppfyllt var litið til þess að félögum í atvinnurekstri er almennt í sjálfsvald sett að taka ákvarðanir um fjármögnun sína. Þótti ekki sýnt fram á að sú ákvörðun að taka lán að umræddri fjárhæð hefði vikið svo frá því sem eðlilegt gat talist fyrir E að hún hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist í ákvörðunum félaga í atvinnurekstri um fjármögnun sína. Þá lá ekkert fyrir um að viðskiptakjör lánsins, sem miðuðust við skilmála Seðlabanka Íslands, hefðu verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist. Loks var óhjákvæmilegt að líta til þess að við endurákvörðun ríkisskattstjóra var gengið eins langt og frekast var unnt miðað við þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar og horft framhjá láninu að öllu leyti. Var úrskurður ríkisskattstjóra því felldur úr gildi.
Stefnandi gaf út skuldabréf sem selt var til móðurfélags stefnanda í Noregi í tengslum við svokallaða fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands. Ágreiningur reis um hvort stefnandi gæti dregið vaxtakostnaðinn af láninu frá tekjuskattsstofni, en með úrskurði 9. júlí 2020 ákvað ríkisskattstjóri að hafna frádrætti vaxtanna. Ekki var fallist á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu við rannsókn málsins, enda laut ágreiningurinn fyrst og fremst að túlkun á ákvæðum tekjuskattslaga, einkum 31. gr., 1. mgr. 57. gr. og ákvæði 57. gr. b. Með vísan til þess að félög í atvinnurekstri hefðu almennt forræði á því hvernig þau kjósa að haga fjármagnsskipan sinni, þar með talið hvort fjármagna beri reksturinn með eigin fé eða lánsfé, var hvorki fallist á að sýnt hefði verið fram á að beita ætti 1. mgr. 57. gr. laganna vegna útgáfu skuldabréfsins né að frádráttur vaxtanna hefði ekki átt að falla undir 31. gr. laganna, enda lagt til grundvallar að lánsfjárhæðin hefði skilað sér í rekstrartengd verkefni stefnanda. Var því fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð ríkisskattstjóra frá 9. júlí 2020.