A höfðaði mál gegn S vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í skurðaðgerð sem A gekkst undir í júní 2016. A krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu S en til vara að felld yrði úr gildi ákvörðun S frá 8. maí 2020, þar sem S komst að þeirri niðurstöðu að ekki lægi fyrir bótaskylt tjón sem að öllum líkindum mætti rekja til þátta sem féllu undir gildissvið sjúklingatryggingar samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingar nr. 111/2000. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, þar sem fram kom að A hefði ekki sýnt fram á að um bótaskylt tjón hefði verið að ræða sem fallið gæti undir gildissvið 2. gr. laga nr. 111/200, staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S af aðalkröfu A. Þá taldi Landsréttur, að fenginni niðurstöðu um sýknu S af aðalkröfu A, hagsmuni A ekki standa til þess að fá ákvörðun S fellda úr gildi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi.
Aðilar málsins deildu um hvort lög nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu heimiluðu S að greiða A miskabætur á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Tilefni þess var ágreiningur um hvort læknir á Landspítala sem framkvæmdi kviðarholsspeglun á A þar sem báðir eggjastokkar hennar voru fjarlægðir hefði sýnt af sér stórfellt gáleysi við framkvæmd aðgerðarinnar. S byggði á því að skilja yrði orðalag 1. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 á þann veg að þar væri eingöngu vísað til I. kafla skaðabótalaga. A byggði aftur á móti á því að samkvæmt orðalagi ákvæðisins væri vísað til reglna skaðabótalaga í heild sinni. Hæstiréttur vísaði til markmiðs og forsögu laga nr. 111/2000 og að þeim hafi verið ætlað að bæta rétt sjúklinga og annarra sem nýti sér heilbrigðisþjónustu meðal annars með því að gera sök ekki að skilyrði greiðslu bóta. Hæstiréttur tók fram að samkvæmt orðum 1. mgr. 5. gr. laganna væri eingöngu vísað til þess að ákvörðun um fjárhæð tjóns færi eftir reglum skaðabótalaga en ekki að bótaréttur ákvarðaðist eftir reglum þeirra laga. Yrði því að skilja málsgreinina þannig að í henni fælust fyrirmæli um ákvörðun fjárhæðar bóta án tillits til sakar samkvæmt nánari fyrirmælum laganna. Þá væri sá bótagrundvöllur sem mælt er fyrir um í 26. gr. skaðabótalaga sérstaks eðlis. Komst Hæstiréttur því að þeirri niðurstöðu að bætur sem ákvarðaðar væru á grundvelli mats á ásetningi eða stórfelldu gáleysi samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga féllu ekki undir að vera ákvörðun bótafjárhæðar í skilningi 1. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000. Var S því sýknaður af kröfum A.
Ekki var fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu þar sem skilyrði 2. gr. laganna voru ekki talin uppfyllt. Stefndi var því sýknaður í málinu.
Árið 2013 fékk A brjóstverk er hann var við störf á fiskiskipi suður af Reykjanesi. Síðar kom í ljós að kransæð hafði lokast og hlaut hann útbreitt hjartadrep sem hefur haft alvarlegar og varanlegar heilsufarslegar afleiðingar. Við meðferð málsins fyrir dómi greindi aðila á um hvort og að hvaða leyti tjón A mætti rekja til rangrar sjúkdómsgreiningar vakthafandi læknis og læknis á bakvakt og eftirfarandi tilhögunar á sjúkraflutningi A. Undir rekstri málsins fyrir Landsrétti aflaði Í matsgerðar dómkvadds matsmanns um hvort ráðgjöf læknanna hefði verið ábótavant. Í dómi Landsréttar var með vísan til matsgerðarinnar meðal annars skírskotað til þess að með réttri sjúkdómsgreiningu og réttum viðbrögðum í kjölfarið, hefði mátt stytta þann tíma sem leið frá því að hjartadrep hófst og þar til hjartaþræðing gat hafist, úr tæplega níu klukkustundum í rúmlega sex og hálfa klukkustund. Jafnframt að stytta hefði mátt þann tíma sem leið frá því að hjartadrep hófst og þar til A hefði fengið magnýl úr rúmlega sjö og hálfri klukkustund í um fjórar klukkustundir. Þá vísaði rétturinn jafnframt til þess að af niðurstöðu matsgerðarinnar yrði sú ályktun á hinn bóginn dregin að þrátt fyrir rétta greiningu og skjót viðbrögð í kjölfarið, þar á meðal ráðgjöf um töku magnýls og að kallað hefði verið á þyrlu, hefði hjartadrep verið orðið svo útbreitt þegar A hefði í fyrsta lagi komist í hjartaþræðingu að hann hefði samt sem áður orðið fyrir verulegum hluta þess líkamstjóns sem hann varð fyrir. Enda þótt hinn dómkvaddi matsmaður hafi beðist undan því að taka afstöðu til þess í hve miklum mæli hlutfallslega Í bæri ábyrgð á tjóni A, yrði ekki talið útilokað, á grundvelli þeirra upplýsinga sem fyrir lægju og kynni að vera hægt að afla síðar, að meta hversu miklu viðbótarheilsutjóni mistök starfsmanna Í hefðu valdið A svo og miska og fjártjón sem af mistökunum hefði hlotist. Með hliðsjón af því hvernig Í axlaði sönnunarbyrði sína þótti ekki unnt að fallast á kröfu A um viðurkenningu á bótaábyrgð Í á öllu því líkamstjóni sem hann varð fyrir af völdum hjartadrepsins. Því var einungis viðurkennd bótaábyrgð Í vegna þess viðbótarheilsutjóns A sem kynni að hafa leitt af mistökum starfsmanna Í.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Frávísun.
Kærumál. Afhending gagna. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem vísað var frá dómi máli á hendur A, meðal annars með skírskotun til þess að krafa sóknaraðila hafi verið nægjanlega skýr og afmörkuð til þess að héraðsdómara hafi verið unnt að taka afstöðu til hennar.
Bótakröfum vísað frá dómi.
B krafðist skaðabóta, aðallega úr hendi S en til vara Í, vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna mistaka í læknismeðferð sem hann sætti í framhaldi af slysi sem hann hefði orðið fyrir. Var málinu vísað frá héraðsdómi sökum vanreifunar, en í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að verulegur misbrestur hefði verið á því af hálfu B að hann tilgreindi til fullnaðar frá dómkröfu sinni í héraðsdómsstefnu, auk þess sem í málsástaæðum hans hefði ekki verið tekin bein afstaða til þess hvort einstakir liðir ættu að koma kröfunni til frádráttar.
Skaðabótamál. Málinu vísað frá dómi.
Fallist var á greiðslu lögmannskostnaðar vegna kröfu stefnanda um bætur á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt lögum nr. 111/2000.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta á grundvelli laga um sjúklingatryggingu nr. 111/2000