Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Skipakaup
Kaupandi var skuldbundinn kaupsamningi sem hann hafði undirritað f.h. einkahlutafélags þrátt fyrir að meiri hluti stjórnar hafði ekki ritað firmað.
Ekki var talið sannað að bátur hefði verið seldur með leyndum göllum. Kröfu kaupanda um riftun, skaðabætur eða afslátt var því hafnað.
Staðfest að komist hefði á bindandi kaupsamningur um bát.
Stefnandi krafðist skaðabóta af stefnda vegna meintra vanefnda á kaupsamningi um skip. Hluta stefnukröfunnar var vísað frá dómi ex officio vegna ágalla á málatilbúnaði en stefnda sýknað af kröfunni að öðru leyti. Málskostnaður felldur niður.
Skipasmíðastöð L og útgerðarfyrirtækið A gerðu á árinu 1986 með sér samning um nýbyggingu skips. Skipið Arnar ÁR-55, sem var í eigu A og smíðað 1964, skyldi tekið upp í kaupverðið með þeim skilyrðum að það hefði hreint vottorð frá Siglingamálastofnun ríkisins, væri hreinsað og málað og allur aðalbúnaður í góðu ásigkomulagi. Tæpu ári eftir samningsgerðina framseldi A sinn hluta samningsins auk skipsins Arnars ÁR-55 til B, sem þá varð viðsemjandi L og giltu sambærileg ákvæði um afhendingu skipsins milli þeirra síðastnefndu. Eftir að hafa kynnt sér gögn um ástand Arnars ÁR-55 tilkynnti L að hann gæti ekki tekið við skipinu þar sem það væri ekki í samningsbundnu ástandi. Siglingamálastofnun hafði gefið út haffærisskírteini fyrir Arnar ÁR-55 hinn 5. september 1988, sem gilda átti til 3. ágúst 1989 með tilteknum athugasemdum, sem færðar voru í eftirlitsbók skipsins og var skipinu siglt til Svíþjóðar og tekið út af skipaskrá á Íslandi 19. september 1988. L taldi sig hafa orðið fyrir tjóni vegna saknæms atferlis starfsmanna Siglingamálastofnunar ríkisins við skoðun og útgáfu haffærisskírteinis og yfirlýsingu um kvaðaleysi og krafði Í um skaðabætur. Taldi hann ólögmæta þá ákvörðun að gefa út haffærisskírteini án þess að verulegar athugasemdir fylgdu eins og ástandi skipsins var háttað og að það hefði leitt til tjóns fyrir sig þar sem samningurinn teldist réttilega efndur af hálfu B, en hann sjálfur sæti uppi með ónýtt skip. Í héraði var Í sýknað og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti með þeim athugasemdum að ekki hefði verið sýnt fram á að útgáfa haffærisskírteinis hafi brotið gegn þágildandi lögum um eftirlit með skipum og ekki verið lagaskylda að geta um þykktarmælingu í eftirlitsbók skipsins, auk þess sem ljóst væri að þáverandi eiganda og L hafi verið kunnugt um hana. Skoðunin hafi verið framkvæmd í samræmi við íslensk lög og venjur og samningsákvæði L og A legðu ekki umframskyldu á herðar Siglingamálastofnunar við framkvæmd skoðunar. Ekki hafi verið sýnt fram á að það mat yfirskoðunarmanns Siglingamálastofnunar og skoðunardeildar, að haffæri Arnars ÁR-55 væri óskert, hefði verið rangt.