Dómstólaleit

Fallist var á kröfu þrotabús um riftun á greiðslum.

Fallist var á kröfu þrotabús um riftun greiðslna.

Fallist var á kröfu þrotabús um riftun greiðslna.

Deilt var um hvort rifta bæri greiðslu virðisaukaskatts sem félag innti af hendi nokkrum dögum áður en bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta og jafnframt nokkrum dögum fyrir gjalddaga greiðslunnar. Fallist var á riftun greiðslunnar og jafnframt kröfu þrotabús félagsins um að íslenska ríkið skyldi greiða búinu fjárhæð sem nam umræddri greiðslu. Hvað riftunina varðaði var talið að greiðslan hefði verið innt af hendi fyrr en eðlilegt var í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að hún hefði ekki virst venjuleg eftir atvikum í skilningi sömu lagagreinar.

Skiptastjóri þrotabús höfðaði málið til riftunar á tilteknum greiðslum sem stefndi hafði móttekið frá hinu gjaldþrota félagi. Skilyrði gjaldþrotaskiptalaga til riftunar á greiðslunum þóttu ekki vera uppfyllt eins og á stóð og var stefndi því sýknaður af kröfum þrotabúsins í málinu.

Fallist var á kröfur stefnanda um riftun á greiðslum frá hinu gjaldþrota félagi til stefnda, sem greiddar höfðu verið skömmu áður félagið var tekið til gjaldþrotaskipta. Jafnframt var stefnda gert að greiða þrotabúinu samsvarandi skaðabætur.

Með vísan til hinnar almennu riftunarreglu 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. var fallist á kröfu þrotabús um riftun 20.000.000 króna sem greiddar voru Skattinum sem ráðstafaði fjárhæðinni upp í vangoldinn virðisaukaskatt.

Stefndi sýknaður af riftunarkröfu þrotabús einstaklings sem verið hafði forsvarsmaður tveggja einkahlutafélaga sem rekið höfðu vínveitingarhús þar sem skilyrðum 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. var ekki talið fullnægt. Stefndi hefði tekið á móti greiðslu frá þrotamanni í góðri trú vegna sjálfskuldarábyrgðar hans en ósannað þótti að stefnda hafi verið eða mátt vera ljóst að þrotamaður millifærði fé frá einkahlutafélögunum á persónulegan bankareikning sinn til að greiða ábyrgðarskuldbindingu sína við stefnda.

Rift er greiðslu þrotamanns að fjárhæð 18.000.000 króna, með vísan til almennu riftunarreglunnar í 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og fallist á að stefnda beri að greiða þrotamanni sömu fjárhæð.

Fallist á kröfu þrotabús um riftun greiðslna eftir frestdag. Þá var stefnda gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi.

Riftun á greiðslum þrotamanns í kjölfar gjaldþrots og fallist á endurgreiðslu að hluta.

Að kröfu skiptastjóra þrotabús var staðfest riftun á tæplega 2.000.000 króna greiðslu sem millifærð var af reikningi hins gjaldþrota félags inn á reikning eiganda félagsins eftir frestdag við skiptin. Öðrum kröfum skiptastjóra var vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Stefndi sýknaður af riftunar- og greiðslukröfu þrotabús. Sannað var að stefndi hafði fallist á og endurgreitt opinber gjöld sem greidd höfðu verið á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag og eftir frestdag, og yrði því ekki dæmdur til að greiða þau aftur. Þá var sýknað af kröfu um riftun og endurgreiðslu eldri greiðslna opinberra gjalda enda hefðu þær greiðslur ekki farið fram á ótilhlýðilegan hátt þannig að fullnægt væri skilyrðum 141. gr. laga 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Fallist var á kröfu þrotabús P ehf. um riftun á tilteknum ráðstöfunum, sbr. 131. og 137. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda fjárhæð sem samsvaraði tjóni þrotabúsins, sbr. 1. mgr. 142. gr. laganna.

Fallist var á kröfu þrotabús um riftun á fjórum greiðslum samtals að fjárhæð 16.600.000 krónur og greiðslu sömu fjárhæðar til stefnanda.

Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús K, um riftun á greiðslu til F. ehf. sem fram fór með millifærslu peninga, sbr. 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. sbr. 3. mgr. 142. gr. laganna. Kröfu stefnanda um riftun á annarri ráðstöfun var hafnað þar sem ekki lá fyrir að þrotabúið hefði orðið fyrir tjóni.

Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús K, um riftun á greiðslu til G. ehf. sem fram fór með millifærslu peninga, sbr. 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. sbr. 3. mgr. 142. gr. laganna.

Fallist var á riftun greiðslu einkahlutafélags og stefndu gert að greiða þrotabúinu sömu upphæð ásamt vöxtum og málskostnaði.

Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús DV, um riftun á greiðslu til stefnda NRS EU sbr. 141. gr. laga nr. 91/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem um ræddi sbr. 3. mgr. 142. gr. laganna. Stefndi NRS UK var sýknaður af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Fallist var á kröfu stefnanda, þrotabús P, um riftun á greiðslu til stefnda NRS EU sbr. 141. gr. laga nr. 91/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem um ræddi sbr. 3. mgr. 142. gr. laganna. Stefndi NRS UK var sýknaður af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Fallist er á riftun veðréttinda sem stefndi fékk skömmu fyrir frestdag gjaldþrotaskipta, og er stefnda gert að endurgreiða þrotabúinu 20 milljón króna.

Greiðslum var rift og stefndu dæmdir til endurgreiðslu.

Málinu vísað frá dómi að kröfu stefnda.

Fallist var á kröfu stefnanda um riftun á tveimur greiðslum sem greiddar voru eftir frestdag. Var stefnda gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem hann hafði hagnast um að viðbættum dráttarvöxtum og málskostnaði.

Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar 222.870.393 kr. Staðfest riftun greiðslu stefnanda til stefnda að fjárhæð 21.316.582 kr. Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda þessa fjárhæð. Staðfest kyrrsetning fasteigna í eigu stefnda og fyrirsvarsmanns stefnda skv. kyrrsetningargerð Sýslumanns á höfuðborgarsvæðinu frá 19. júlí 2017.

Fallist á kröfu stefnanda um riftun á greiðslum til stefndu sem inntar voru af hendi síðustu 24 mánuði fyrir frestdag

Stefnandi, kröfuhafi í þrotabú félags, höfðaði mál á hendur móður fyrirsvarsmanns félagsins og krafðist riftunar ráðstafana sem fólust í greiðslum þess til hennar síðustu sex mánuði fyrir frestdag. Fallist var á að rifta öllum ráðstöfununum, sumum með stoð í 131. gr. en öðrum með stoð í 134. gr. laga nr. 21/1991. Einnig var fallist á þá kröfu að stefnda endurgreiddi þrotabúinu alla fjárhæðina. Málsástæða um lækkun endurgreiðslu með stoð í 145. gr. laganna var færð of seint fram og komst af þeim ástæðum ekki að.

Þrotabú A krafðist riftunar á greiðslu á skuld að fjárhæð kr. 4.182.900 sem greidd var með afhendingu á skuldabréfi þann 15. ágúst 2014, að fjárhæð kr. 5.665.912 til stefnda B. Stjórnarformaður stefnanda og stjórnarformaður stefnda voru bræður. Frestdagur við skiptin var 9. mars 2015. Fallist var á að félögin A og B hefðu verið nákomin. Riftun var heimiluð skv. 134 gþl. og endurgreiðslukrafa á grundvelli 1. mgr. 142. gr. gþl. Þá gat endurgreiðsla B á ofgreiðslu til E sem var í eigu eiginkonu stjórnarformanns A, eftir að auglýsing um gjaldþrot hafði birst í Lögbirtingablaðinu ekki leyst B undan greiðsluskyldu.

Fallist var á kröfu stefnanda, sem er þrotabú, um riftun á framsali á kröfu félagsins á hendur íslenska ríkinu til stefnda, þar sem talið var að framsalið hefði falið í sér greiðslu félagsins til stefnda með óvenjulegum greiðslueyri og að greiðslan hafi ekki virst venjuleg eftir atvikum, sbr. 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem íslenska ríkið hafði greitt stefnda á grundvelli hinnar framseldu kröfu, sbr. 142. gr. sömu laga.

Hafnað var kröfu slitastjórnar Landsbankans um að rift yrði kaupum á skuldabréfum, þar sem talið var að viðskiptin hefðu virst venjuleg eftir atvikum.

Fallist var á kröfu þrotabús um riftun gjafagernings, sem fólst í greiðslu á 5.333.750 krónum til stefnda samkvæmt reikningi, og greiðslu skaðabóta að sömu fjárhæð.

Riftun greiðslu þrotamanns til nákomins samkvæmt 134. gr. gjaldþrotalaga

Fallist var á kröfu stefnanda um að rift yrði greiðslum til stefnda og stefndi dæmdur til að endrurgreiða þrotabúinu.

Ekki talið sannað að birgðum hafi , fyrir gjaldþrot, verið ráðstafað til stefnda án endurgjalds. Því er sýknað af riftunar- og endurgreiðslukröfum þrotabúsins.

Stefndi var sýknaður af riftunarkröfu og endurgreiðslukröfu stefnanda þar sem greiðslur töldust ekki greiðsla skuldar.

Stefndu voru sýknaðir af riftunarkröfu og endurgreiðslukröfu stefnanda þar sem greiðslur töldust ekki greiðsla skuldar og aðalstefndi taldist ekki vera réttur aðili að málinu.

Stefndu voru sýknaðir af riftunarkröfu og endurgreiðslukröfu stefnanda þar sem greiðsla taldist ekki greiðsla skuldar og aðalstefndi taldist ekki vera réttur aðili að málinu.

Stefndu voru sýknaðir af riftunarkröfu og endurgreiðslukröfu stefnanda þar sem greiðslur töldust ekki greiðsla skuldar og aðalstefndi taldist ekki vera réttur aðili að málinu.

Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda um endurgreiðslu fjár á grundvelli laga um einkahlutafélög. Varakröfu stefnanda um riftun tveggja arðgreiðslna hafnað.

Ráðstöfunum rift.

Sýknað af kröfu um riftun vegna aðildarskorts.

Riftunarmál.

Stefndu voru sýknaðir af riftunarkröfu og endurgreiðslukröfu stefnanda þar sem greiðslur töldust ekki greiðsla skuldar og aðalstefndi taldist ekki vera réttur aðili að málinu.

Riftunarmál. Þrotabú. Fallist á riftun en fjárkröfu hafnað.

Riftunarmál. Þrotabú.

Riftunarmál. Þrotabú.

Rift var greiðslum stefnanda til stefndu.

Fallist var á riftunar- og greiðslukröfu þrotabús G vegna afsals G á fasteign til einkahlutafélags í eigu sonar hennar.

Riftun

Riftunarmál þrotabús