Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af skaðabótakröfu stefnanda, fyrrum ríkisstarfsmanns, vegna meints fjártjóns vegna uppsagnar, en bótakrafan byggði á ætluðum launamun. Þótti ekki sýnt fram á tjón, þar sem gögn málsins gáfu til kynna að ekki hafi verið um slíkt tjón að ræða, er leiddi til sýknu.
Stefnanda var sagt upp störfum hjá stofnun ríkisins á grundvelli rekstrarlegra forsendna er tengdust m.a. kórónaveirufaraldrinum. Í málinu tókst stefnanda ekki sönnun þess að hann hefði verið trúnaðarmaður á starfsstöð fyrir uppsögn. Þá var ekki fallist á með stefnanda að önnur sjónarmið hefðu búið uppsögninni að baki en rekstrarleg og var því ekki fallist á kröfur hans um bætur fyrir fjárhagslegt og ófjárhagslegt tjón.
Ágreiningur um veikindalaunarétt og skaðabótaskyldu vegna uppsagnar starfsmanns við framhaldsskóla.
Krafist var viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna meiðsla kennara sem hrasaði um stól í skólastofu við frágang eftir handavinnukennslu í menntaskóla. Ekki var fallist á að slysið hefði orðið vegna vanbúnaðar kennsluhúsnæðis og var íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnanda.
Íslenska ríkið sýknað af bótakröfu stefnanda sem sagt var upp starfi.
Íslenska ríkið og Matvælastofnun voru sýknuð af bótakröfu stefnanda vegna starfsloka hans hjá stofnuninni.
Landspítalinn dæmdur til greiða fyrrverandi starfsmannastjóra sjúkrahússins tiltekna fjárhæð og greiða henni auk þess mánaðarlega fjárhæð í samræmi við samkomulag hennar og Landspítalans frá í maí 2013. Talið var að fyrrverandi forstjóri sjúkrahússins hefði verið innan heimilda sinna til að gera samkomulagið við starfsmannastjórann um breytingu starfa hennar 2013 og starfslok hennar árið 2017 og að honum hefði ekki verið skylt að leita sérstakrar heimildar á fjárlögum til þess.
Kröfum stefnanda um uppgjör launa samkvæmt sérákvæði í starfsmannalögum var hafnað þar sem lagaákvæðið á ekki við um aðstæður stefnanda
Stefndi var sýknaður af miskabótakröfu stefnanda.
Stefnandi ekki talin eiga rétt til frekari greiðslna frá stefnda en hún hafi þegar þegið við starfslokin.
Á það var fallist að einhliða lækkun starfshlutfalls frá 1. júní 2006 í tímaskráningarkerfi stefnda hefði ekki verið heimil og talið stefnandi ætti að fá þá launaskerðingu, sem af þessu hlaust, bætta frá þeim tíma og þangað til samkomulag var gert sem fól í sér samþykki stefnanda við því að vinnuskylda hans væri 80%.
Stefnandi starfaði sem dósent í stærðfræði og eðlisfræði við Háskólann á Akureyri og var kennaradeild skólans síðasti starfsvettvangur hans. Stefnanda var sagt upp störfum og kvað Háskólinn uppsögnina komna til af því, að eftir skipulagsbreytingar væru ekki lengur næg verkefni fyrir stefnanda í kennaradeild skólans. Krafðist stefnandi bóta fyrir ólögmæta uppsögn. Talið var að Háskólinn hefði ekki staðið réttilega að uppsögninni, en stefnandi hefði aðeins verið borinn saman við samkennara innan kennaradeildar en ekki við aðra kennara, í sömu fræðigreinum, í skólanum í heild. Taldist Háskólinn því hafa brotið rannsóknarreglu stjórnsýslulaga, uppsögnin ólögmæt og skólinn dæmdur til að greiða stefnanda 3 milljónir króna í skaðabætur.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda bætur vegna tekjumissis af völdum veikinda og starfsloka hjá stefnda í kjölfar ólögmætrar ákvörðunar stefnda um tilfærslu stefnanda milli deilda hjá stefnda.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á því að félagsmenn, sem starfa á veirudeild Landspítalans og vinni með hreinræktir smitefna eða eiturefni, eigi rétt á eins launaflokks hækkun samkvæmt samkomulagi milli félagsins og Landspítalans. Á það var ekki fallist og var sýknað af kröfunni.
Talið að Sinfóníuhljómsveit Íslands væri ríkisstofnun og að um réttarstöðu starfsmanna giltu lög nr. 70/1996. Starfsmanni er sagt hafði verið upp störfum með ólögmætum hætti dæmdar bætur.
Stefnandi krafðist ógildingar á ákvörðun stefnda um að leggja yfirlæknisstöðu hans hjá stefnda niður og segja honum upp stöðunni. Einnig krafðist stefnandi greiðslu, sem hann taldi sig eiga hjá stefnda samkvæmt kjarasamningi, miskabóta vegna brota á málsmeðferðarreglum þegar staðan var lögð niður og innheimtuþóknunar. Ógildingarkröfu stefnanda var vísað frá dómi. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda innheimtuþóknun og hluta málskostnaður en sýknaður af öðrum kröfum stefnanda.