E hf. höfðaði mál og krafðist þess að nánar tilgreind ummæli, sem H viðhafði í frétt á netmiðli, yrðu dæmd dauð og ómerk, auk miskabóta. Þá krafðist hann þess að forsendur og niðurstaða dómsins yrði birt á vefsvæði netmiðilsins. Með hinum áfrýjaða dómi var H sýknaður af öllum kröfum E hf. Í dómi Landsréttar var rakið að fallist væri á með héraðsdómi að við heildstætt mat á ummælum H yrði að leggja til grundvallar að þau hefðu verið liður í almennri þjóðfélagsumræðu um aðstæður og aðbúnað erlends verkafólks hér á landi, einkum búsetuaðstæður þess, að umræða um þessi atriði ætti erindi við almenning og að mikilvægt væri að hún færi fram. Ummælin hefði H tengt E hf. og eigendum félagsins, sem óumdeilt væri að hefðu á undanförnum árum, í gegnum félög í eigu þeirra, þar á meðal E hf., rekið starfsmannaleigu og leigt út húsnæði til erlends verkafólks, auk þess sem fyrir lægi að mikil umsvif hefðu fylgt starfsemi þeirra. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu H af kröfum E hf.
A, J og P höfðuðu mál og kröfðust þess að nánar tilgreind ummæli, sem H viðhafði í frétt á netmiðli, yrðu dæmd dauð og ómerk, auk miskabóta. Þá kröfðust þeir þess að forsendur og niðurstaða dómsins yrði birt á vefsvæði netmiðilsins. Með hinum áfrýjaða dómi var H sýknaður af öllum kröfum A, J og P. Í dómi Landsréttar var rakið að fallist væri á með héraðsdómi að við heildstætt mat á ummælum H yrði að leggja til grundvallar að þau hefðu verið liður í almennri þjóðfélagsumræðu um aðstæður og aðbúnað erlends verkafólks hér á landi, einkum búsetuaðstæður þess, að umræða um þessi atriði ætti erindi við almenning og að mikilvægt væri að hún færi fram. Ummælin hefði H tengt A, J og P, sem óumdeilt væri að hefðu á undanförnum árum, í gegnum hlutafélög í eigu þeirra, rekið starfsmannaleigur og leigt út húsnæði til erlends verkafólks, auk þess sem fyrir lægi að mikil umsvif hefðu fylgt starfsemi þeirra. Þá væri ljóst að ummælin hefðu lotið að þátttöku A, J og P í umsvifamikilli starfsemi en ekki að einkalífi þeirra. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu H af kröfum A, J og P.
Stefnandi krafðist ómerkingar ummæla sem stefndi hafði uppi á Facebook-síðu sinni og í smáskilaboðum til eiginmanns stefnanda. Jafnframt krafðist stefnandi miskabóta úr hendi stefnda vegna sömu ummæla og þess að stefndi yrði dæmdur til refsingar vegna þeirra. Ummælin á Facebook-síðu stefnda sneru m.a. að því að stefnandi hefði stolið frá stefnda og fleirum og svikið þá í tengslum við rekstur aðila á veitingastað og sölu þess rekstrar, falsað undirritun stefnda o.fl. Ummælin sem stefndi sendi í smáskilaboðum sneru m.a. að meinum skattundanskotum stefnanda, auk þess sem hann óskaði eftir samtali um persónuleg málefni. Fallist var á ómerkingu þeirra ummæla stefnda sem sneru að fölsun undirritunar hans og jafnframt á skyldu stefnda til að greiða stefnanda miskabætur vegna þeirra. Að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu miskabóta vegna ummæla sem flutt voru í sjónvarpsþætti. Ekki var fallist á það með stefnanda að stefndu hefðu brotið gegn rétti hans til æruverndar með því að hafa í frammi rangar eða meiðandi staðhæfingar um hann. Niðurstaðan var annars vegar byggð á því að ummælin hefðu verið leiðrétt með viðeigandi hætti, að því leyti sem þau voru röng, og hins vegar að ummælin að öðru leyti hafi átt sér fullnægjandi stoð í staðreyndum málsins, alla vega á þann veg að stefndu máttu vera í góðri trú um réttmæti þeirra.
Fallist var á kröfu stefnanda um ómerkingu þriggja ummæla sem birtust í fjölmiðli stefndu og greiðslu miskabóta úr hendi ábyrgðarmanns fjölmiðilsins. Talið var að ummælin, sem lutu að frétt um alvarlega líkamsárás sem stefnandi var sagður grunaður um að hafa framið, fælu í sér aðdróttun í hans garð. Óumdeilt var að mistök urðu við gerð fréttarinnar og stefnanda ruglað saman við annan mann með sömu eiginnöfn. Við ákvörðun um fjárhæð miskabóta var litið til ýmissa sjónarmiða, s.s. alvarleika ummælanna, útbreiðslu þeirra og viðbragða stefndu eftir að í mistökin komu í ljós.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um ómerkingu þrennra ummæla sem komu fram í tölvubréfum.
Stefnandi krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla stefndu og miskabóta úr hendi hennar. Stefnda hafði viðhaft ummæli sín á Facebook-síðu fjölmiðils í tengslum við frétt sem þar var deilt og varðaði viðbrögð stefnanda við ásökunum sem hafðar höfðu verið uppi á hendur honum. Stefnda bar ummæli sín fram í formi spurningar til manns sem einnig hafði tjáð sig á sama umræðuþræði. Talið var að stefnda hefði ekki fortakslaust gefið til kynna með ummælunum að stefnandi hefði gerst sekur um refsiverða háttsemi. Ummælin hefðu falið í sér gildisdóm sem hefði átt sér stoð í almennri umræðu og ásökunum sem áður höfðu verið hafðar uppi á hendur stefnanda. Þá var litið til þess að stefnandi er þjóðþekktur maður sem hafði sjálfur tjáð sig opinberlega um þær ásakanir sem hann hafði sætt og þannig stuðlað að frekari umræðu um þær. Að teknu tilliti til þessara atriða, og annarra sem greinir í dómnum, var stefnda sýknuð af kröfum stefnanda.
A höfðaði mál gegn B og C og krafðist ómerkingar tilgreindra ummæla sem B og C settu fram í greinargerð til kærunefndar húsamála og greiðslu miskabóta. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að með ummælum B og C væri fullyrt að A væri andlega veik. Á hitt væri að líta að ummælin hefðu komið fram eftir að A hafði kært þau til kærunefndar húsamála og sakað íbúa fjöleignarhússins meðal annars um skemmdarverk og lygar. Þegar litið væri til þess samhengis sem ummælin voru sett fram í og fyrirliggjandi gagna yrði lagt til grundvallar að B og C hefðu verið að lýsa skoðun sinni á ástæðu ósættis aðila og verið í góðri trú um sannleiksgildi ummæla sinna. Í ljósi þeirra sjónarmiða sem líta beri til þegar veginn er rétturinn til tjáningarfrelsis á móti friðhelgi einkalífs yrði að álíta að sú tjáning sem um væri deilt rúmist innan þess frelsis sem B og C njóti samkvæmt 73. gr. stjórnarskrárinnar og 10. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Takmörkun tjáningar B og C teldist þannig ekki uppfylla skilyrði um nauðsyn í lýðræðislegu þjóðfélagi. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B og C af kröfum A.
A höfðaði mál á hendur B og krafðist ómerkingar á ummælum B sem viðhöfð voru í skilaboðum hennar til unnustu A á samskiptamiðlinum Instagram og í nafnlausri færslu á Facebook-síðu tiltekins hóps. A krafðist jafnframt greiðslu miskabóta og að B yrði gerð refsing. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki leitt að því nægar líkur að B hefði birt hina nafnlausu færslu á Facebook. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B vegna ummæla í þeirri færslu. Óumdeilt var að B hefði sent unnustu A skilaboð á samskiptamiðlinum Instagram en þar kom meðal annars fram staðhæfing um að A hefði nauðgað barni og látið að því liggja að hann væri haldinn barnagirnd. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að ummælin hefðu falið í sér aðdróttanir í skilningi 235. gr. almennra hegningarlaga og að með þeim hefði verið vegið að persónu og æru A sem nyti verndar 71. gr. stjórnarskrárinnar. Hefði þá verið tekið mið af efni og framsetningu ummælanna, því samhengi sem þau voru sett fram í, alvarleika og áhrifa þeirra. Ummælin voru samkvæmt þessu talin óviðurkvæmileg í skilningi 1. mgr. 241. gr. almennra hegningarlaga og voru þau því ómerkt. Þá hindraði það ekki ómerkingu að ummælin hefðu verið viðhöfð í skilaboðum á samskiptamiðlinum Instagram, enda teldist ærumeiðingarbrot fullframið þegar það væri komið til vitundar annars manns. Hins vegar taldist A ekki hafa nægilega sýnt fram að skilyrði til greiðslu miskabóta væru fyrir hendi vegna þeirra ummæla enda höfðu þau birst í lokuðum skilaboðum milli tveggja einstaklinga og lægi ekkert fyrir um að þeim hefði verið dreift víðar. Var B því sýknuð af öðrum kröfum A en um ómerkingu ummæla sem birtust í skilaboðum á Instagram.
B höfðaði mál gegn A og krafðist ómerkingar fernra ummæla sem A viðhafði á Facebook, auk miskabóta. Með hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að þrenn nánar tilgreind ummæli hefðu falið í sér ærumeiðandi aðdróttun í skilningi 235. gr. almennra hegningarlaga og var fallist á ómerkingu þeirra, auk þess sem A var dæmd til greiðslu miskabóta. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að umfjöllun um ofbeldi, þar á meðal kynferðisofbeldi, ætti ríkt erindi í almenna þjóðfélagsumræðu og að játa yrði einstaklingum talsvert svigrúm til að tjá sig um þau mál. Þótt B hafi ekki verið nafngreindur í umræddri færslu á Facebook væri hann persónugreinanlegur, meðal annars vegna þess að fyrrum eiginkona hans hafði rætt málefni þeirra á opinberum vettvangi. Hefði slík persónugreining í för með sér að svigrúm til að fjalla um ætlaða refsiverða háttsemi takmarkaðist umfram það sem annars myndi vera. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um ómerkingu hinna umdeildu ummæla, greiðslu miskabóta og málskostnað.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli A gegn M var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að málatilbúnaður A væri ekki í samræmi við meginreglur einkamálaréttarfars um munnlegan málflutning og skýran og ljósan málatilbúnað og frágangur málsgagna í ósamræmi við reglur Landsréttar um málsgögn í einkamálum. Hæstiréttur taldi að ekki væru næg efni til að vísa málinu frá þrátt fyrir annmarka á málatilbúnaði A við rekstur málsins fyrir Landsrétti. Var úrskurður Landsréttar því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar.
Stefnda var sýknuð af kröfum stefnanda um ómerkingu ummæla, refsingu vegna þeirra og skaðabóta. Taldi dómurinn ummæli stefndu fela í sér gildisdóm og hefði hún með þeim ekki farið út fyrir mörk tjáningarfrelsis síns og því ekki rofið friðhelgi einkalífs stefnanda. Leit dómurinn einkum til þess að stefnandi var ekki nafngreindur, til framsetningu ummælanna í samhengi við þjóðfélagslega mikilvæga umræðu, svo og þess að ummælin vísuðu til ólíkrar upplifunar aðila.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að ummæli hans um stefnanda yrðu dæmd dauð og ómerk.
Aldís Schram (Gunnar Ingi Jóhannsson) gegn
Agnesi Guðrúnu Bragadóttur (
Konráð Jónsson)
Fern ummæli ómerkt. Stefnda dæmd til að greiða stefnanda miskabætur og málskostnað.
Stefnandi krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla stefndu sem fólu í sér staðhæfingu um kynferðisbrot af hans hálfu, annars vegar gagnvart stefndu sjálfri og hins vegar gagnvart öðrum stúlkum. Ómerkt voru ummæli stefndu sem lutu að staðhæfingum um brot gagnvart öðrum, enda hafði stefnda ekki fært fram sönnur sem leiddu líkur að því að hún hefði haft réttmætt tilefni til ummælanna. Hins vegar var hafnað kröfu um ómerkingu ummæla um brot gegn stefndu sjálfri. Talið var að þolendur yrðu að njóta rýmkaðs tjáningarfrelsis þegar lýst væri eigin reynslu. Rétturinn til æruverndar og friðhelgi einkalífs samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar og 8. gr. MDE gæti í þeim tilvikum ekki verið yfirsterkari tjáningarfrelsi meints þolanda samkvæmt 73. gr. stjórnarskrárinnar og 10. gr. MDE. Yrðu því ekki gerðar strangar kröfur um sönnun fyrir réttmæti ummæla við þær aðstæður.
Stefnandi, lánafyrirtæki, höfðaði mál á hendur samtökum og formanni þeirra. Dæmd voru dauð og ómerk fern ummæli sem formaðurinn lét falla í bréfum til samstarfsfyrirtækja stefnanda. Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um miskabætur og kröfu um kostnað af birtingu dóms.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu einstaklings um skaðabætur, meðal annars í tengslum við tilhögun á fangelsisvist hans.
Fallist var á kröfu stefnanda um ómerkingu þriggja ummæla sem stefndi lét falla í athugasemdum í umræðuþráðum við fréttir. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda miskabætur.
Sýknað af kröfu um ómerkingu ummæla og sýknað af kröfu um miskabætur.
A og B (
Sævar Þór Jónsson lögmaður)
gegn
C, D til vara og Ríkisútvarpinu ohf. til réttargæslu
Hafnað var kröfum stefnenda um ómerkingu ummæla og miskabætur og öðrum tengdum kröfum vegna fréttaflutnings um aðgerðir stéttarfélags í tilefni af gruni um vinnumansal.
S höfðaði mál fyrir héraðsdómi á hendur Á og R ohf. og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla sem Á hafði látið falla. Þar á meðal voru ummæli sem birtust í 7. þætti þáttaraðarinnar ,,Popp- og rokksaga Íslands“ sem sýndur var í sjónvarpi R ohf. 13. mars 2016 og endursýndur 24. ágúst sama ár. Með hinum áfrýjaða dómi voru þau ummæli Á sem birtust í þættinum ómerkt og R ohf. gert að greiða honum miskabætur. Fyrir Landsrétti leitaði R ohf. ekki endurskoðunar á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að honum væri óheimilt að sýna þáttinn með hinum umþrættu ummælum eða koma með öðrum hætti að dreifingu hans. Landsréttur rakti að endanlegur dómur lægi fyrir um ábyrgð Á á þeim ummælum sem voru til umfjöllunar í málinu og skyldu hans til að greiða S miskabætur vegna þeirra á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ábyrgð á ummælunum yrði ekki felld á R ohf. á grundvelli 50. gr. laga um fjölmiðla. Þá þóttu ekki efni til að líta svo á að með því að endursýna umræddan þátt þrátt fyrir fram komnar athugasemdir S hafi R ohf. allt að einu bakað sér skyldu til greiðslu bóta á grundvelli sama ákvæðis skaðabótalaga enda yrði í öllu falli ekki talið að saknæmiskröfum þess hafi verið fullnægt gagnvart honum á þeim tíma. Var R ohf. sýknað af kröfum S.
Stefnda sýknuð af kröfum stefnanda um ómerkingu tilgreindra ummæla, greiðslu bóta og birtingu forsendna og dómsorðs. Umdeild ummæli stefndu birtust í pistli á vefsvæði hennar í kjölfar viðtals við stefnanda í fjölmiðli. Stefnandi taldi ummælin tilhæfulausa meingerð og fela í sér grófa aðdróttun og móðganir. Dómurinn féllst ekki á að ummælin fælu í sér aðdróttun og jafnvel þótt sum þeirra væru ónærgætin og tillitslaus og móðgandi, rúmuðust þau innan þeirra marka sem tjáningarfrelsi stefndu væru sett með ákvæðum stjórnarskrár, m.a. með hliðsjón af því að stefnandi sjálfur hafði gert persónulegt málefni að opinberu umfjöllunarefni í viðtali við fjölmiðil.
Þ höfðaði mál og krafðist þess að nánar tiltekin ummæli, sem birtust í aðsendri grein eftir A á vefmiðlinum Kjarninn.is 13. júní 2016, yrðu dæmd dauð og ómerk. Jafnframt að A yrði dæmd til refsingar vegna þeirra og henni gert að greiða sér miskabætur. Héraðsdómur vísaði frá dómi kröfu Þ um að A yrði dæmd til refsingar fyrir ummæli sín en sýknaði hana af öðrum kröfum Þ. Í dómi sínum vísaði Landsréttur til þess að þar sem Þ hefði ekki gætt að því að skjóta til Landsréttar ákvæði héraðsdóms um frávísun eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, kæmi ákvæðið ekki til skoðunar fyrir réttinum, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 552/2017. Hvað varðaði ummæli A lagði Landsréttur til grundvallar að hún hefði eingöngu verið að lýsa sinni persónulegu upplifun og þar með skoðun sem henni yrði ekki gert að færa sönnur á. Þá taldi Landsréttur nægilega í ljós leitt að hluti ummæla A hefði ekki verið tilefnislaus með öllu eða úr lausu lofti gripinn auk þess sem hluti þeirra var ekki talinn fela í sér meira en vangaveltur hennar. Af þessum sökum voru ummælin ekki talin fela í sér ærumeiðandi aðdróttun í skilingi 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða móðgun í skilningi 234. gr. sömu laga.
Ómerkt voru ýmis ummæli sem stefndi hafði látið falla, í sjónvarpi og á vefmiðlum, um viðskipti sín við stefnanda 35 árum fyrr. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur en sýknaður af refsikröfu. Fjölmiðill sem birti ummælin var einnig dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur fyrir að hafa dreift ummælunum eftir að stefnandi hafði ítrekað látið miðilinn vita að hann teldi þau meiða æru sína.
Með því að birta, án frekari rannsóknar og án þess að leitast við að afla sjónarmiða A og B eða annarra sem skýrt gátu málið frá þeirra sjónarhóli, sögusagnir um kynferðisbrot þeirra var talið að starfsmenn netmiðilins H hefðu bersýnilega brugðist skyldu um hlutlægni og nákvæmni í fréttaflutningi. Var fallist á kröfu A og B um ómerkingu tiltekinna ummæla og miskabætur úr hendi X, sem var ritstjóri netmiðilsins. Hins vegar var X sýknaður af kröfum vegna annarra ummæla sem að meginstefnu höfðu falið í sér endursögn frétta sem birtar höfðu verið á öðrum vettvangi.
Stefndi sýknaður í meiðyrðamáli af kröfum stefnanda.
Meiðyrðamál. Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að ummæli sem birtust á mbl. is yrðu dæmd dauð og ómerk.
Blaðamaður var sýknaður af kröfu um miskabætur og ómerkingu ummæla í frétt sem birtist um ástæður starfsloka stefnanda sem ritstjóra fjölmiðils.
Tiltekin ummæli voru ómerkt og stefnendum dæmdar miskabætur.
Meiðyrðamál. Stefnda var sýknuð af kröfum stefnanda um ómerkingu tiltekinna ummæla, sem birst höfðu á samfélagsmiðlinum Facebook og kröfu um miskabætur.
Stefndi var sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Taldi dómurinn að stefndi hefði með umfjöllun sinni ekki vegið svo að æru stefnanda að það hafi farið út fyrir mörk leyfilegrar tjáningar samkvæmt 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrárinnar.
Í málinu var gerð krafa um að tiltekin ummæli, sem stefndi viðhafði og birti um stefndanda á Facebook yrðu dæmd dauð og ómerk. Á það var ekki fallist og stefndi því sýknaður.
Þ deildi hlekk á samfélagsmiðli sem þar fram kom afbökuð mynd af P ásamt ummælum um hann. Ekki var fallist á að tjáning Þ hefði falið í sér aðdróttun samkvæmt 235. gr. hegningarlaga eða að hún hefði borið móðgun út í skilningi 234. gr. laganna, eins og þessi ákvæði yrðu skýrð í ljósi tjáningarfrelsisákvæðis stjórnarskrár og mannréttindasáttmála.
V krafðist ómerkingar ummælanna „Sakar [V] um að hafa dregið sér fé frá Actavis Group hf.“, sem birtust á forsíðu Viðskiptablaðsins í ágúst 2014, og að B, sem ritstjóri blaðsins, yrði dæmdur til refsingar vegna þeirra og gert að greiða sér miskabætur. B reisti kröfu sína um sýknu á því að ummælin hefðu verið rétt og sannleiksgildi þeirra ótvírætt enda um að ræða beina tilvísun í stefnu og kæru nafngreinds manns á hendur V. Í dómi Hæstaréttar kom fram að V stundaði umfangsmikil viðskipti hérlendis sem erlendis og hefði þátttaka hans í þeim oft hlotið mikla umfjöllun fjölmiðla. Umfjöllun um slík viðskiptamálefni ætti erindi við almenning og væri hluti mikilvægrar þjóðfélagsumræðu. Frétt Viðskiptablaðsins bæri glögglega með sér að stefnandinn í hinu umrædda dómsmáli teldi í stefnu og kæru á hendur V þá tilfærslu fjármuna, sem þar væri greint frá, hafa verið ólögmæta og saknæma og að augljóslega væri þar átt við fjárdrátt. Samkvæmt þessu hefði í hinum umstefndu ummælum falist staðhæfing um staðreynd sem væri efnislega rétt. Ekki hefði hvílt skylda á blaðamanni þeim sem ritaði fréttina að ganga úr skugga um réttmæti þeirrar staðhæfingar sem í ummælunum hefði falist. Var B því sýknaður af kröfum V.
Ákæruvaldið (
Óli Ingi Ólason aðstoðarsaksóknari)
gegn
Emil K. Thorarensen (
Gísli M. Auðbergsson hrl)
Meiðyrði í garð lögreglumanns.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Meiðyrðamál
Meiðyrðamál
Meiðyrðamál.
Meiðyrðamál.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda í meiðyrðamáli um ómerkingu ummæla, skaðabætur og refsingu
Meiðyrðamál, sýkna
Meiðyrðamál, ummæli ómerkt
Meiðyrðamál. Fjölmiðlar.
Meiðyrðamál. Orðhefnd. Sönnun ummæla. Stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Meiðyrðamál. Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda miskabætur.
Ummæli stefndu á Facebook síðu sem stofnuð var til að mótmæla birtingu viðtals við stefnanda í tilgreindum fjölmiðli dæmd dauð og ómerk en stefnda sýknuð að öðrum kröfum stefnanda. Málskostnaður látinn niður falla.
Stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda sem byggðu á því að myndbirting stefnda á Instagram fæli í sér ærumeiðandi aðdróttun. Umdeild mynd var ljósmynd af stefnanda sem stefndi hafði teiknað inn á og bætt við myndatexta. Niðurstaða dómsins byggði á því að tjáning stefnanda fæli í sér gildisdóm sem rúmaðist innan heimillar tjáningar hans auk þess sem birting myndarinnar á Instagram var ekki talin opinber birting. Stefnandi dæmdur til greiðslu málskostnaðar.
Meiðyrðamál. Tjáningarfrelsi. Friðhelgi einkalífs. Stefndu voru sýknaðir af kröfu stefnenda
Meiðyrðamál.