Dómstólaleit

Stefnandi krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla stefndu sem fólu í sér staðhæfingu um kynferðisbrot af hans hálfu, annars vegar gagnvart stefndu sjálfri og hins vegar gagnvart öðrum stúlkum. Ómerkt voru ummæli stefndu sem lutu að staðhæfingum um brot gagnvart öðrum, enda hafði stefnda ekki fært fram sönnur sem leiddu líkur að því að hún hefði haft réttmætt tilefni til ummælanna. Hins vegar var hafnað kröfu um ómerkingu ummæla um brot gegn stefndu sjálfri. Talið var að þolendur yrðu að njóta rýmkaðs tjáningarfrelsis þegar lýst væri eigin reynslu. Rétturinn til æruverndar og friðhelgi einkalífs samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar og 8. gr. MDE gæti í þeim tilvikum ekki verið yfirsterkari tjáningarfrelsi meints þolanda samkvæmt 73. gr. stjórnarskrárinnar og 10. gr. MDE. Yrðu því ekki gerðar strangar kröfur um sönnun fyrir réttmæti ummæla við þær aðstæður.