Ágreiningur málsins laut að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“. Í dómi Landsréttar kom fram að heildarmynd merkja S hf. sem hann byggði rétt sinn á, „STERKUR“, fæli í sér nægjanleg sérkenni til að þau teldust skráningarhæf í skilningi 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki og að stofnast hefði vörumerkjaréttur S hf. á grundvelli notkunar, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. sömu laga, þegar krafa um lögbann var lögð fram. Aftur á móti hefði S hf. ekki sýnt fram á að hætt væri við ruglingi milli merkjanna í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laganna. Á hinn bóginn væri ótvírætt að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“ á þann hátt sem P hf. gerði væri til þess fallin að valda ruglingi við vöru S hf. í skilningi síðari málsliðar 15. gr. a laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Var því fallist á að P hf. hefði brotið gegn S hf. með ólögmætum hætti og viðurkennt að P hf. væri óheimilt að framleiða, flytja inn, dreifa, selja eða ráðstafa nánar tilgreindum plastpokum auðkenndir með heitinu „STERKIR“ og lögbann við þeim athöfnum staðfest.
Ágreiningur málsaðila laut að notkun ÍG ehf. á orðasambandinu „örugg eyðing gagna“. G ehf. byggði á því að félagið hefði skapað auðkenninu vörumerkjavernd með umfangsmikilli og langvarandi notkun þess. Þá byggði G ehf. á því að jafnvel þó svo ekki yrði fallist á að orðmerkið nyti vörumerkjaréttar bryti notkun ÍG ehf. á því í bága við góða viðskiptahætti, sbr. 14. og 15. gr. a. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Héraðsdómur féllst ekki á málatilbúnað ÍG ehf. og hafnaði kröfu hans um að fella úrskurð áfrýjunarnefndar neytendamála úr gildi. Landsréttur taldi að G ehf. hefði ekki fært sönnur á að orðasambandið „örugg eyðing gagna“ hefði öðlast nægilegt sérkenni til að unnt væri að fallast á að það nyti vörumerkjaréttar á grundvelli notkunar samkvæmt 2. mgr. 3. gr., sbr. 2. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Af því leiddi jafnframt að ÍG ehf. yrði ekki talið hafa gerst brotlegt gegn fyrri málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Þá vísaði Landsréttur til þess að þegar virt væri sú notkun ÍG ehf. á hinu umdeilda orðasambandi, sem G ehf. kvartaði yfir, yrði ekki talið að notkunin hefði verið slík að hún væri til þess fallin að villst yrði á starfsemi G ehf. og ÍG ehf. og þeirri þjónustu sem félögin byðu upp á. Samkvæmt þessu varð ekki talið að ÍG ehf. hefði gerst brotlegt gegn síðari málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnenda um staðfestingu lögbanns sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hafði lagt við notkun orðmerkisins „Northern Light“ í tiltekinni starfsemi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð áfrýjunarnefndar neytendamála sem laut að rétti annars stefnda til að nota orðasambandið „örugg eyðing gagna“. Hvorki var talið að orðasambandið hefði öðlast vörumerkjavernd á grundvelli notkunar né heldur að notkun stefnanda á því hafi farið í bága við ákvæði laga um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Af því leiddi jafnframt að hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð nefndarinnar á þeim grundvelli að hann byggði á röngum lagalegum forsendum.
Stefndi lífeyrissjóður var sýknaður af dómkröfum stefnanda þar sem ósannað þótti að lögfræðingur stefnda hefði lofað stefnanda greiðslum vegna íbúðar stefnanda, er seld hafði verið á nauðungarsölu til stefnda, við eftirfarandi sölu íbúðarinnar, þar sem stefndi naut söluhagnaðar umfram veðkröfur. Þá þótti kröfugerð stefnanda að öðru leyti ekki geta sótt stoð í aðrar málsástæður sem stefnandi hafði uppi í málinu, né þótti sýnt að lög nr. 90/1991 um nauðungarsölu gætu leitt til þeirrar niðurstöðu.
Í höfðaði mál og gerði þá kröfu að R ehf. yrði bannað að nota vörumerkið „Inspired by Iceland“ sem auðkenni fyrir nýja verslun félagsins í Reykjavík. R ehf. hafði rekið verslun undir umræddu heiti í Leifsstöð frá árinu 2006 en á árinu 2010 hafði Í hafið markaðsátak undir sama heiti. Báðir aðilar höfðu fengið vörumerkið skráð hjá Einkaleyfastofu í mismunandi flokkum. Að framkomnum mótmælum Í hafði skráning R ehf. á vörumerkinu verið felld niður í flokki 35 en látin standa að öðru leyti. Hafði R ehf. í kjölfarið gert þá kröfu hjá Einkaleyfastofu að skráning Í á vörumerkinu yrði felld úr gildi, en beðið var niðurstöðu Hæstaréttar vegna þess ágreinings. Kröfu sína byggði Í á því að notkun R ehf. á vörumerkinu fæli í sér brot gegn vörumerkjarétti sínum samkvæmt lögum um vörumerki nr. 45/1997 og óréttmæta viðskiptahætti í skilningi laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt lögum nr. 45/1997 gæti vörumerkjaréttur stofnast annars vegar með skráningu vörumerkis og hins vegar með notkun þess. Ráðið yrði af gögnum málsins að R ehf. hefði notað umrætt vörumerki óslitið frá árinu 2006 og yrði að fallast á að með því hefði stofnast vörumerkjaréttur þess á vörumerkinu. Væri notkun R ehf. á merkinu því ekki heimildarlaus og færi hún þá þegar af þeirri ástæðu ekki í bága við ákvæði laga nr. 45/1997. Samkvæmt því og með vísan til þess að Í hafði ekki sýnt fram á að notkun R ehf. á vörumerkinu væri þess eðlis að unnt væri að villast á því og notkun Í á merkinu, hafnaði Hæstiréttur því einnig að notkun R ehf. á vörumerkinu færi í bága við ákvæði laga nr. 57/2005. Var R ehf. því sýknað af kröfum Í.
Sýknað af viðurkenningarkröfu stefnanda sem meðal annars var rökstudd með vísan til höfundaréttar.
Stefndi var sýknaður af kröfu um ógildingu á veðsetningu. Af hálfu stefnanda var á því byggt að ógilda bæri veðsetninguna þar sem greiðslugeta skuldara hefði ekki verið metin af viðkomandi lánveitanda þrátt fyrir ótvíræða skyldu í þeim efnum. Fallist var á að veðsetningin hefði verið ógildanleg af þessum ástæðum en hins vegar hefðu slík réttindi glatast vegna verulegs tómlætis veðsala en tæp 16 ár liðu frá stofnun veðsetningarinnar þar til gildi hennar var mótmælt.
Stefndi dæmdur til greiðslu skuldar skv. fjármögnunarleigusamningum. Kröfu stefnda um að ákvæðum samninganna yrði vikið til hliðar, að öllu leyti eða hluta, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936, hafnað. Sjónarmiðum um ólögmæta auðgun stefnanda hafnað.
X var sakfelldur fyrir brot sem heimfært var undir 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við B, en við það notfærði X sér að B var ekki fær um að taka afstöðu til þess hvort hún vildi hafa samræði við hann sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing X ákveðin sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar var litið til alvarleika brotsins og 1. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, en til refsimildunar horfði ungur aldur X, sbr. 4. tölul. 1. mgr. sömu greinar, sem var á 19. ári þegar hann framdi brotið. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár, en vegna dráttar á meðferð málsins sem X var ekki um kennt var fullnustu 21 mánaðar af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var X gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.
O ehf. höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist viðurkenningar þess að S hf. væri óheimilt að nota heitið „Orkan“ í atvinnustarfsemi sinni, svo og að S hf. yrði gert að láta af notkun sinni á heitinu að viðlögðum dagsektum. Í dómi Hæstaréttar var vísað til dómsáttar sem O hf., sem O ehf. leiddi rétt sinn frá, og B hf., rekstur hvers var síðar færður til S hf., gerðu með sér árið 1996 í máli sem O hf. hafði höfðað gegn B hf. Lagði Hæstiréttur til grundvallar að efni dómsáttarinnar takmarkaðist við notkun B hf. á firmaheitinu „Orka hf.“, en hefði ekki lotið að annarri notkun B hf. á því orði, svo sem í vörumerki þess eða með öðrum hætti. Var O ehf. því talinn bundinn af efni dómsáttarinnar með þeim réttindum og skyldum sem að lögum fælust í ráðstöfun sakarefnis sem þar kæmi fram og S hf. sýknaður af kröfum O ehf.
A ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að AD hf. væri óheimilt að nota vörumerkið Advania í atvinnustarfsemi sinni, en A ehf. taldi notkunina brjóta gegn vörumerkjarétti sínum þar sem ruglingshætta væri fyrir hendi. Var starfsemi aðilanna að hluta til á sama sviði. Að virtu orðmerki AD hf. og orð- og myndmerki A ehf. taldi héraðsdómur að heiti AD hf. væri það frábrugðið vörumerki A ehf. að ekki væri fyrir hendi ruglingshætta í merkingu 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Þá féllst héraðsdómur ekki á að notkun AD hf. á auðkenni sínu væri til þess fallin að gefa til kynna að rekstur félagsins tengdist með einhverjum hætti rekstri A ehf. og gæti þannig spillt þeirri viðskipavild sem A ehf. hefði áunnið sér með vörumerki sínu. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu AD hf. var staðfest í Hæstarétti með vísan til forsendna.
Að kröfu H ehf. setti sýslumaðurinn í H lögbann við notkun F ehf. og H57-F ehf. á auðkenni sem innihélt vörumerki og firmaheiti H ehf., „Hotel Keflavik“ og „Hótel Keflavík“. Í málinu krafðist H ehf. staðfestingar á lögbanninu og laut ágreiningur aðila að því hvort sú ákvörðun F ehf. og H57-F ehf. að nefna hótel sitt „Icelandair Hotel Keflavik“ eða „Icelandair Hótel Keflavík“ fæli annars vegar í sér brot á vörumerkjarétti H ehf. og hins vegar brot gegn góðum viðskiptaháttum. Í Hæstarétti var ekki talið að H ehf. hefði tekist að sanna svo fullnægjandi væri að umrætt heiti hefði náð slíkri almennri markaðsfestu að skilyrði væru til að skrá það sem vörumerki. F og H57-F ehf. voru því ekki taldir hafa brotið gegn vörumerkjarétti H ehf. Á hinn bóginn taldi Hæstiréttur að F og H57-F ehf. hefðu brotið gegn H ehf. með ólögmætum hætti sbr. 2. málslið 15. gr. a. laga nr. 57/2005 en ákvæðinu væri ætlað að veita fyrirtækjum sem nota auðkenni í starfsemi sinni sérstaka vernd gegn því að aðrir noti auðkenni, sem þeir eiga út af fyrir sig tilkall til, á þann hátt að villst verði á þessum tveimur auðkennum. Markmið ákvæðisins væri ekki aðeins að veita fyrirtækjum vernd í innbyrðis samkeppni þeirra, heldur ekki síður að koma í veg fyrir að villt verði um fyrir neytendum sem aftur gæti dregið úr virkri samkeppni í viðskiptum, sbr. 1. gr. samkeppnislaga nr. 44/5005. Taldi Hæstiréttur að af þeim sökum væri fullnægt skilyrðum fyrir áðurnefndu lögbanni, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1991 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Stefnandi sem verktaki og stefndi sem verkkaupi sömdu um að stefnandi tæki að sér tiltekið verk fyrir stefnda. Verið átti að taka fjögur ár, árin 2007 til og með 2010. Á árinu 2008 stöðvaði stefndi verkið og bar fyrir sig erfitt efnahagsástand. Stefnandi taldi sig hins vegar vanhaldin um verðbætur og hafa orðið fyrir fjártjóni vegna þess að stefndi hafði dregið úr framkvæmdum o.fl. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um auknar verðbætur. Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda vegna ákvörðunar stefnda að fella niður hluta verkframkvæmd sem átlanir í verksamningi aðila gerðu ráð fyrir. Hafnað var kröfu stefnanda að stefndi væri skaðabótaskyldur vegna þess að stefndi dró úr umfangi framkvæmda fyrir árið 2009 um 10%, en viðurkennd skaðabótaksylda stefnda á því fjártjóni sem stefnandi hafði orðið fyrir vegna vanefnda á verksamningi aðila með því að hafa einhliða tekið þá ákvörðun að stöðva frekari framkvæmdir.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda. Talið var að stefnandi hefði notað sér það að stefndi var honum háður til þess að afla sér hagsmuna þannig að bersýnilegur mismunur var á hagsmunum þessum og endurgjaldi stefnanda, sbr. 31. gr. laga nr. 7/1936, sbr. 1. gr. laga nr. 11/1987.
Útgerðarmaður dæmdur til greiðslu eftirstöðva kaupverðs á aflaheimildum. Ekki var fallist á að hluta samnings yrði vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. samningalaga. Þá var ekki fallist á að sýkna bæri vegna aðildarskorts stefnanda.