Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
8 dómar fundust
Lykilorð: Refsingar og önnur viðurlög:
Stefnandi var dæmd í átta ára óskilorðsbundið fangelsi í ársbyrjun 2016. Með ákvörðun Útlendingastofnunar var stefnanda vísað úr landi og gert að sæta endurkomubanni. Stefnandi kærði þá ákvörðun til kærunefndar áfrýjunarmála sem felldi ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi. Útlendingastofnun tók ákvörðun að nýju um brottvísun og endurkomubann. Stefnanda var veitt heimild til að afplána hluta refsingarinnar undir rafrænu eftirliti að liðnum helmingi refsitímans, sem fól í sér undantekningu frá þeirri meginreglu að reynslulausn sé ekki veitt fyrr en tveir þriðju hlutar refsitímans séu liðnir. Kærunefnd felldi síðari ákvörðun Útlendingastofnunar einnig úr gildi. Í framhaldi af því afturkallaði Fangelsismálastofnun heimild til afplánunar undir rafrænu eftirliti þar sem hún hafi byggst á ákvörðun Útlendingastofnunar um að stefnanda yrði vísað úr landi. Stefnandi mótmælti þeirri afturköllun og krafðist þessa að viðurkenndur yrði rétturinn hennar til skaðabóta vegna þessa. Skaðabótakröfunni var hafnað m.a. með vísan til þess að ákvörðun um að veita stefnanda heimild til þess að afplána hluta refsingarinnar undir rafrænu eftirliti að liðnum helmingi af refsitíma byggðist á þeirri lagalegu forsendu sem fram kemur í 2. málslið 3. mgr. 80. gr. laga nr. 15/2016, að fyrir lægi ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun stefnanda úr landi að lokinn afplánun.
Stefnandi sem var sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 194. og 199. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur til tveggja ára fangelsisrefsingar óskaði eftir að afplána refsingu með samfélagsþjónustu. Fangelsismálastofnun hafnaði umsókn stefnanda og dómsmálaráðuneytið staðfesti þann úrskurð með vísan til þess að eðli brotsins væri með þeim hætti að almannahagsmunir mæltu gegn því að stefnandi fengi að afplána refsingu sína með samfélagsþjónustu. Ekki var talið nauðsynlegt að krefjast ógildingar á ákvörðun Fangelsismálastofnunar í ljósi kröfu stefnanda um að úrskurður dómsmálaráðuneytisins yrði ógiltur og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Talið var að úrskurður dómsmálaráðuneytisins bryti gegn meginreglunni um skyldubundið mat stjórnvalds enda fengi sú verklagsregla ekki staðist að synja um samfélagsþjónustu að öllu jöfnu í þeim tilvikum þar sem einstaklingar hafa verið dæmdir fyrir kynferðisbrot. Það hvort og þá hvaða brotaflokkar yrðu undanskildir heimildum laga nr. 15/2016 ætti undir valdsvið löggjafans en ekki stjórnvalda. Með hliðsjón af þeim ríku kröfum sem gerðar eru til vandaðra stjórnsýsluhátta var talið að brotið hefði verið gegn reglunni um skyldubundið mat stjórnvalda og þá um leið gegn rannsóknarreglu 10. gr. laga nr. 37/1993. Var úrskurður dómsmálaráðuneytisins ógiltur og stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Benedikt Má Ingibjargarsyni (
Þorgils Þorgilsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir umferðar-, hegningar- og vopnalagabrot.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Sigríði Guðnadóttur (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Ákærða sakfelld fyrir umferðar- og fíkniefnalagabrot.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Árni Bergur Sigurðsson aðstoðarsaksóknari) gegn
Eyþóri Hlynssyni
Ákærði sakfelldur fyrir umferðar-, fíkniefna- og hegningarlagabrot. Sviptur ökurétti ævilangt og fíkniefni gerð upptæk.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Árni Bergur Sigurðsson aðstoðarsaksóknari) gegn
Fannari Pétri Stefánssyni
Ákærði sakfelldur fyrir umferðar-, fíkniefna- og vopnalagabrot. Fangelsisrefsing 105 dagar en fullnustu 60 daga frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Sviptur ökurétti ævilangt. Upptaka fíkniefna.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Kristín Einarsdóttir saksóknarfulltrúi) gegn
Geir Þorsteinssyni
Ákærði sakfelldur fyrir ítrekuð brot gegn umferðar- og hegningarlögum.
Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 22. maí 2019 var W sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa að ekið bifreið án tilskilinna ökuréttinda og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa fíkniefna. Í ákæru var vísað til þess að tetrahýdrókannabínólsýra hefði mælst í þvagsýni sem W lét í té. Var þessi háttsemi talin varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a og 1. mgr. 48. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Var W gert að sæta fangelsi í 30 daga og var hann sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins að telja. Þann 1. janúar 2020 tóku gildi ný umferðarlög en með þeim var sú breyting gerð frá eldri lögum að fellt var á brott það ákvæði þeirra að mæling á ávana- og fíkniefnum „í þvagi“ ökumanns gæti, ein og sér, talist viðhlítandi grundvöllur til stofnunar refsiábyrgðar. Með bréfi til Héraðsdóms Suðurlands 1. september 2020 fór varnaraðili þess á leit að þau viðurlög sem honum voru gerð með dóminum yrði felld niður með vísan til 2. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að fyrir lægi breytt mat löggjafans á refsinæmi verknaðar og skilyrði 2. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga væru því uppfyllt hvað varðar kröfugerð W er tæki til viðurlaga fyrir þá háttsemi hans sem ekki er lengur refsinæm. Ekki voru talin efni til að líta svo á að hann hafi fyrirgert rétti sínum til að hafa kröfuna uppi né að málsmeðferðarreglur stæðu því í vegi að hún yrði tekin til úrlausnar. Var refsing W samkvæmt fyrrnefndum héraðsdómi fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987 og ákvæði hans um ævilanga ökuréttarsviptingu að því marki sem hún hafði ekki enn komið til framkvæmda því felld niður. Þar sem dómurinn tók jafnframt til brots gegn 1. mgr. 48. gr. sömu laga, sem nú varðar við 1. mgr. 58. gr. umferðarlaga nr. 77/2019, var refsing samkvæmt henni lækkuð. Var fangelsisrefsing W felld niður í heild og sekt fyrir akstur án tilskilinna ökuréttinda ákveðin 20.000 krónur.