A og B kröfðust þess að beiðni C, um að dómur áfrýjunardómstóls í Lúxemborg yrði lýstur fullnustuhæfur hér á landi, yrði hafnað, en málinu var skotið til héraðsdóms á grundvelli 43. gr. Lúganósamningsins eftir að héraðsdómur hafði áður áritað aðfararbeiðni C um heimild til beinnar aðfarar á grundvelli hins erlenda dóms. A og B reistu kröfur sínar á því að fullnusta dómsins fæli í sér brot á allsherjarreglu í skilningi 34. gr. Lúganósamningsins og bæri af þeim sökum að hafna beiðni C. Í úrskurði héraðsdóms var slegið föstu, með vísan til meginreglu Lúganósamningsins um bann við efnislegri endurskoðun erlendra dómsúrlausna og gagnkvæmrar viðurkenningu dóma, að þær málsástæður sem A og B tefldu fram kröfum sínum til stuðnings væru ekki þess eðlis að geta staðið í vegi fyrir áritun dómsins um aðfararhæfi fyrrgreindrar dómsúrlausnar. Var kröfum A og B því hafnað.
Staðfest var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu sóknaraðila um að málinu yrði vísað frá dómi en fallist á kröfu varnaraðila um opinber skipti til fjárslita skyldu fara fram milli aðila.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar á grundvelli 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem gjaldþrotaúrskurði erlends dómstóls var veitt réttaráhrif hér á landi. Málið var endurupptekið í héraði að ósk A vegna útivistar hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að útivist hans hefði verið afsakanleg. Þá hefði A ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að það ylli honum réttarspjöllum ef ekki yrði tekið tillit til þeirra krafna hans, málsástæðna og gagna sem hann hafði fært fram við endurupptöku málsins. Var því lagður úrskurður á málið eins og það lá fyrir héraðsdómara við þingfestingu og bar að taka afstöðu til þeirra málástæðna A eru lutu að atriðum sem dómari átti að gæta að af sjálfsdáðum í upphaflegri úrlausn þess. Landsréttur taldi að hinn erlendi úrskurður væri í samræmi við íslenska réttarskipan á sviði skuldaskilaréttar. Skilyrði 3. mgr. 6. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. væru því uppfyllt fyrir því að honum yrðu veitt réttaráhrif hér á landi.
LP og E gerðu samning um hönnun, smíði og uppsetningu E á pökkunarvél fyrir LP. Jafnframt gerðu E og S ehf. með sér verksamning um tiltekna verkþætti sem S ehf. skyldi annast við smíði vélarinnar sem undirverktaki. Gallar komu fram á vélinni sem LP taldi S ehf. bera ábyrgð á og höfðaði LP mál á hendur S ehf. til heimtu skaðabóta á grundvelli bandarískra réttarreglna um þriðjamannsáhrif og ábyrgð undirverktaka. Hélt LP því fram að skaðabótakrafan hefði þegar verið staðfest með dómi alríkisdómstóls í Minnesota-ríki í Bandaríkjunum. Í dómi Landsréttar kom fram að LP hefði ekki fært fram rök sem leiddu til þeirrar niðurstöðu að samningur S ehf. og E teldist hafa sterkust tengsl við Bandaríkin í skilningi 4. gr. laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Taldi rétturinn því að um grundvöll skaðabótakröfu LP færi eftir íslenskum lögum. Um áhrif hins bandaríska dóms á sönnun atvika í málinu var í dómi Landsréttar skírskotað til þeirrar meginreglu samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri fyrir mælt í lögum. Þar sem svo væri ekki varðandi dóma sem kveðnir væru upp af dómstólum í Bandaríkjunum væru áhrif þeirra takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Þá hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef aðila máls gæfist ekki kostur á að taka til varna áður en dómur væri upp kveðinn. Í dómi réttarins kom fram að skaðabótaákvörðun hins bandaríska dómstóls hefði byggst á einhliða reifun LP um ætlað tjón hans, án þess að eiginleg sönnunarfærsla hefði átt sér stað fyrir dómi, þar sem S ehf. hefði fært fram efnislegar varnir í málinu. Hefði hinn bandaríski dómur því ekki neitt sönnunargildi um atvik málsins eða umfang tjóns LP. Var S ehf. því sýknað af kröfum LP.
C var getinn með tæknifrjóvgun þar sem notuð voru egg og sæði úr ónafngreindri konu og karli og fósturvísinum síðan komið fyrir í móðurlífi nafngreindrar staðgöngumóður sem ól drenginn árið 2013 í Kaliforníuríki í Bandaríkjunum. Í úrskurði dómstóls í Kaliforníuríki, sem kveðinn var upp sama ár, var á grundvelli fjölskyldulaga þess ríkis og með vísan til nánar greindrar staðgöngufæðingaráætlunar kveðið á um að staðgöngumóðirin væri hvorki erfðafræðileg né lagaleg móðir barnsins og þær A og B einu lögmætu og fyrirhuguðu foreldrar þess. Í samræmi við úrskurðinn var gefið út fæðingarvottorð þar sem A var sögð faðir C og B móðir hans. Í málinu kröfðust A, B og C ógildingar á úrskurði innanríkisráðuneytisins frá árinu 2014 þar sem staðfest var sú ákvörðun Þ frá árinu 2013 að neita að skrá A og B sem foreldra C í þjóðskrá. Reistu þau kröfu sína annars vegar á því að íslenskum stjórnvöldum bæri að virða úrskurð hins bandaríska dómstóls og hins vegar að synjun Þ stríddi gegn rétti C til auðkennis og til að njóta fjölskyldutengsla við A og B sem hvort tveggja nyti verndar 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með gagnályktun frá 1. og 2. mgr. 6. gr. barnalaga nr. 76/2003 og að teknu tilliti til banns við staðgöngumæðrun í 4. mgr. 5. gr. laga nr. 55/1996, um tæknifrjóvgun og notkun kynfrumna og fósturvísa manna til stofnfrumurannsókna, lægi fyrir að kona, sem alið hefði barn eftir að það hefði verið getið með tæknifrjóvgun, gæti ein talist móðir barnsins við fæðingu þess eftir íslenskum lögum og aðrar konur ekki. Sökum þess taldist hvorki A né B móðir C við fæðingu hans samkvæmt íslenskum lögum. Að þessu virtu og með hliðsjón af þeirri reglu alþjóðlegs einkamálaréttar að yfirvöldum bæri ekki skylda til að viðurkenna gildi ákvörðunar yfirvalda annars ríkis, sem lúta að persónulegri réttarstöðu manna, gengju þær í berhögg við grunnreglur fyrrnefnda ríkisins, var talið að sú afstaða Þ hefði verið í fullu samræmi við umrædd ákvæði íslenskra laga að neita að leggja niðurstöðu hins bandaríska úrskurðar til grundvallar þegar tekin var afstaða til umsóknar A og B um að þær yrðu skráðar foreldrar C í þjóðskrá. Þá var með skírskotun til dómaframkvæmdar Mannréttindadómstóls Evrópu, 1. mgr. 8. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins og atvika málsins að öðru leyti litið svo á að slík fjölskyldutengsl, sem hér um ræddi, hefðu ekki skapast að íslenskum lögum þegar Þ tók hina umþrættu ákvörðun að með henni hefði ekki verið brotið gegn rétti A, B og C samkvæmt 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Var Í og Þ því sýknað af kröfum A, B og C.
M var sakfelld fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið að innflutningi á samtals 746,96 g af kókaíni til landsins. Til refsimildunar var litið til þess að M hafði játað brot sitt skýlaust fyrir dómi og ekki hefði verið sýnt fram á að hún hefði komið að skipulagningu eða fjármögnun innflutningsins. Á hinn bóginn var það virt henni til refsiþyngingar að um umtalsvert magn af sterku fíkniefni var að ræða. Þá hafði hún hlotið dóm erlendis sem hafði ítrekunaráhrif eftir 2. mgr. 71. gr. laga nr. 19/1940. Var refsing M ákveðin fangelsi í tuttugu mánuði.
Stefndu voru vinir og viðskiptafélagar stefnanda og eiginmanns hennar. Stefnandi krafði stefndu um tiltekna fjárhæð í tengslum við uppgjör innan óskráðs sameignarfélags, sem stefnandi hélt því fram að hefði komist á með samkomulagi málsaðila samkvæmt lögum Georgíu-fylkis í Bandaríkjunum. Ósannað var talið að til slíks samkomulags hefði stofnast með málsaðilum og nægði stefnanda í þeim efnum ekki að vísa til dóms bandarísks dómstóls í Cobb-sýslu í Georgíu. Voru stefndu því sýknuð af dómkröfu stefnanda.
R og H höfðuðu skaðabótamál á hendur G og C fyrir dómstól í Georgíuríki í Bandaríkjunum vegna ætlaðra vanefnda G og C á persónulegum skuldbindingum þeirra samkvæmt munnlegu samkomulagi um þarlent sameignarfélag. Bandaríski dómstóllinn tók kröfur R og H til greina með dómi að undangenginni einfaldri málsmeðferð. Höfðuðu R og H síðar mál á hendur G og C á Íslandi til heimtu dómkrafna þeirra samkvæmt hinum erlenda dómi, eftir að innheimtutilraunir þeirra höfðu ekki borið árangur. Undir meðferð málsins í héraði féll H frá kröfum sínum á hendur G og C sem að virtum atvikum málsins var ekki talið koma að sök. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri fyrir mælt í lögum. Þar sem svo væri ekki varðandi dóma sem kveðnir væru upp af dómstólum í Bandaríkjunum væru áhrif þeirra takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Í dómaframkvæmd hefði einkum verið horft til slíkra dóma við skýringu á bandarískum réttarreglum þegar ljóst væri að þeim reglum bæri að beita um lögskipti aðila sem til úrlausnar væru auk þess sem þeir gætu haft visst sönnunargildi um málsatvik sem um væri deilt. Hæstiréttur dró þá ályktun af 2. tölul. 34. gr. Lúganósamningsins, sbr. lög nr. 7/2011, að erlendur dómur hefði enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda í málinu hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn var kveðinn upp. Taldi rétturinn að virtri málsmeðferðinni fyrir hinum bandaríska dómstóli umrætt sinn að aðstaðan hefði verið hliðstæð þeirri sem vísað væri til í 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Við úrlausn málsins lagði Hæstiréttur til grundvallar tilgreindar niðurstöður bandaríska dómstólsins, sbr. 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991, og taldi að þau G og C hefðu ekki hnekkt þeirri niðurstöðu hans að komist hefði á samkomulag milli R og þeirra um stofnun sameignarfélags um rekstur annars félags og að G og C hefðu þar með skuldbundið sig persónulega til að bera 51% af tapi sameignarfélagsins. Á hinn bóginn taldi rétturinn að niðurstaða bandaríska dómstólsins um skaðabótakröfu R hefði ekki sönnunargildi hér á landi. Um þá kröfu vísaði Hæstiréttur til þess að heildarskuldbindingar bandaríska sameignarfélagsins væru í héraðsstefnu taldar upp í ellefu nánar tilgreindum kröfuliðum og að R héldi því fram að G og C bæru ábyrgð á 51% þeirra. Var þessi málatilbúnaður R talinn svo vanreifaður að ekki yrði dómur á hann lagður og vísaði Hæstiréttur málinu frá héraðsdómi með skírskotun til meginreglu einkamálaréttarfars um ákveðna og ljósa kröfugerð og skýran málatilbúnað af hálfu stefnanda.
Karlmaður dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir líkamsárás. Við ákvörðun refsingar var beitt heimild til að láta refsidóma kveðna upp erlendis hafa ítrekunaráhrif.
Opinber skipti. Fallist var á kröfu um opinber skipti til fjárslita milli sambúðarfólks.
Hafnað er kröfu um opinber skipti