Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
7 dómar fundust
Lagagrein: 30. gr. laga nr. 88/1997 — Lög um fjárreiður ríkisins
A höfðaði mál gegn B hf. til greiðslu bóta vegna riftunar á ráðningarsamningi A og byggði á því að B hf. hefði með saknæmum og ólögmætum hætti sagt henni fyrirvaralaust upp störfum. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort A hefði viðurkennt á fundi með stjórnendum hjúkrunarheimilisins og F, persónuverndarfulltrúa þess, að hafa miðlað upplýsingum úr sjúkraskrá tiltekins íbúa til C, óviðkomandi aðila. Með hinum áfrýjaða dómi var B hf. sýknað af kröfum A og lagt til grundvallar að A hefði viðurkennt á umræddum fundi að hafa miðlað upplýsingunum og þannig brotið með alvarlegum hætti gegn trúnaðar- og þagnarskyldu sinni. Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti var spilaður framburður A, framkvæmdastjóra B hf., D, og vitnanna C, E og F fyrir héraðsdómi í heild sinni. Í dómi Landsréttar var tekið undir það mat héraðsdóms að framburður F hefði verið skýr, afdráttarlaus og trúverðugur. Þá var ekki talið að tengsl B hf. við Samtök fyrirtækja í velferðarþjónustu væru þess eðlis að áhrif hefði á það mat. Með þeim athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Aðila greindi á um hvort stefnda hefði verið heimilt að segja stefnanda fyrirvaralaust upp störfum. Lagt var til grundvallar að stefnandi hefði bortið gegn starfsskyldum sínum með grófum hætti og að uppsögnin hefði verið lögmæt. Að þessu vitu var stefnandi sýknaður af kröfu stefnanda um bætur vegna fjártjóns og vegna miska.
Félagsmálaráðherra gerði 8. maí 2004 þjónustusamning til 31. desember 2008 við sjálfseignarstofnunina S, þar sem ráðuneytið skuldbatt sig meðal annars til að leggja til að tiltekin fjárhæð yrði veitt til starfsemi S með fjárlögum hvers árs. Með fjárlögum ársins 2009 var fjárhæð til handa S skert um 4% frá því sem aðilar höfðu samið um. S höfðaði mál á hendur Í og krafðist aðallega viðurkenningar þess að skerðingin hefði verið óheimil, þar sem hún bryti gegn 65. gr. og 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar, en til vara að viðurkennt yrði að Í hefði með skerðingunni vanefnt skuldbindingar sínar að samningnum. Í dómi Hæstaréttar var talið að Alþingi hefði haft vald til að ákveða fjárveitingu til S og að S gæti ekki byggt rétt til frekari fjárveitingar á útrunnum samningi. Var Í því sýknað af kröfum S.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur í tilefni af uppsögn úr starfi. Þótti ósannað að uppsögnin hefði verið reist á ólögmætri ástæðu.
Sjúkrahúsið SA höfðaði mál gegn lækninum G til endurkröfu skaðabóta sem SA hafði greitt A vegna tjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir í skurðaðgerð sem G framkvæmdi hjá SA. Aðgerðin hafði verið framkvæmd sem svokallað ferliverk en G hafði gert samkomulag við SA um að hann ynni slík verk á sjúkrahúsinu á grundvelli samkomulags SA við heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytið. Með vísan til samkomulags aðila og hvernig staðið var að uppgjöri og greiðslum vegna ferliverkanna var talið að G hefði framkvæmt þau sem verktaki en ekki starfsmaður SA. Af þessum sökum var ekki unnt að líta svo á að SA hefði borið vinnuveitandaábyrgð á ferliverkum G og gat 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 því ekki tekið til réttar SA til að krefja G um endurgreiðslu þeirra skaðabóta sem deilt var um. Í samkomulagi aðila var kveðið á um að SA bæri ábyrgð gagnvart sjúklingum á tjóni sem kynni að hljótast af aðgerðum sem það tók til. Sérstaklega var tekið fram að þetta rýrði ekki endurkröfurétt SA. Gögn málsins báru með sér að G hefði að minnsta kosti að einhverju leyti verið kunnugt um kröfu A og að hann hefði ekki gert athugasemd við meðferð SA á kröfu A. Af hálfu G var því ekki borið við að SA hefði greitt A bætur umfram það sem skylda stóð til og af gögnum málsins var ljóst að G hefði verið kunnug ráðagerð SA um að beina endurkröfu að sér vegna greiðslu skaðabótanna. Í ljósi þessa var G gert að endurgreiða SA þá fjárhæð sem sjúkrahúsið hafði greitt A ásamt dráttarvöxtum.
Fallist var á kröfu stefnanda, Sólheima sjálfseignarstofnunar, um viðurkenningu á því að stefndi, íslenska ríkið, hefði vanefnt samningsskuldbindingar sínar samkvæmt þjónustusamningi stefnanda við félagsmálaráðuneytið með því að skerða fjárframlag til stefnanda um 4% með fjárlögum ársins 2009.
Hafnað var endurkröfu sjúkrahúss á hendur lækni vegna meintra mistaka hans þar sem talið var að hann hefði ekki verið sjálfstæður verktaki heldur venjulegur launamaður. Þá var kröfunni einnig hafnað á þeirri forsendu að stefnandi hefði fyrirgert rétti sínum vegna tómlætis á því að halda kröfunni fram.