Hafnað var aðalkröfu Símans hf. um ógildingu á ákvörðun Fjarskiptastofu frá 3. júlí 2018 í máli nr. 10/2018, þar sem stefnandi, Síminn hf., var talinn hafa brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011. Var hins vegar fallist á varakröfu stefnanda Símans hf. um ógildingu eins töluliðar í umræddri ákvörðun er varðaði sekt vegna umrædds brots þar sem ekki þótti sýnt fram á að umrætt sektarákvæði í fjölmiðlalögum tæki ótvírætt til þeirrar háttsemi sem Síminn hf. taldist hafa viðhaft.
Fjarskiptafyrirtækið Y höfðaði mál gegn F og krafðist ógildingar á úrskurði Ú þar sem staðfest var ákvörðun F um afturköllun á tíðniheimild sem Y hafði fengi úthlutað 2017 í kjölfar uppboðs á slíkum heimildum. Þá krafðist Y einnig viðurkenningar á bótaskyldu F vegna ætlaðs ólögmætis fyrrgreindrar ákvörðunar. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var rakið að með skírskotun til atvika og gagna málsins yrði ekki fallist á að rannsókn þess hafi verið ábótavant, að F hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu eða að afturköllunin hafi farið í bága við meðalhófs- eða jafnræðisreglu stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Afturköllun á tíðniheimild til Y hafi verið lögmæt og var F því sýknað af öllum kröfum Y.
Með ákvörðun 3. júlí 2018 komst PF, forveri F, að þeirri niðurstöðu að SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011 og gerði SÍ hf. að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 9 milljónir króna. SÍ hf. höfðaði mál á hendur F, SÝ hf., L ehf. og M ehf. til ógildingar á fyrrgreindri ákvörðun. Deildu aðilar um það hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa ekki samið annars vegar við SÝ hf. og hins vegar stefnda L ehf. um flutning og dreifingu á ólínulegu myndefni. Í dómi Landsréttar kom fram að SÍ hf. hefði fullframið brot gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa sem fjölmiðlaveita í skilningi 14. töluliðar 2. gr. laganna beint viðskiptum þeirra sem vildu kaupa af honum aðgang að efnisveitunni ,,Sjónvarp Símans Premium“ til tengds fjarskiptafyrirtækis, M ehf., enda hefði ekki verið unnt að kaupa efni úr efnisveitunni nema í gegnum fjarskiptanet SÍ hf. Brot SÍ hefði verið ótvírætt og enn staðið yfir þegar ákvörðun PF var tekin þar sem SÍ hefði þá ekki samið um sanngjarnan og eðlilegan aðgang að fjarskiptaneti L ehf. svo að fyrirtækið gæti miðlað efni úr efnisveitu SÍ hf. með sambærilegum hætti og á sambærilegum kjörum og stefndi M ehf. Féllst Landsréttur á niðurstöðu PF og taldi engin efni til að hrófla við mati F á fjárhæð stjórnvaldssektar sem lögð var á SÍ með hinni umdeildu ákvörðun. Voru F og SÝ hf. því sýknuð af kröfum SÍ.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógiltur yrði með dómi úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála nr. 5/2019.
Með ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar árið 2014 var fallist á ósk SN og N um samnýtingu tiltekinna tíðniheimilda sem þeim hefði verið úthlutað af P. Samhliða beiðni SN og N til Póst- og fjarskiptastofnunarinnar sendu félögin erindi til S og óskuðu eftir því að þeim yrði veitt undanþága samkvæmt 15. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 vegna stofnunar nýs félags, sem síðar varð SF, í sameiginlegri og jafnri eigu beggja um rekstur dreifikerfis fyrir farsímaþjónustu. Með ákvörðun S var umbeðin undanþága veitt, gegn því að aðilar féllust á að hlíta tilteknum skilyrðum sem samstarfinu væru sett. SM kærði ákvörðun S til áfrýjunarnefndar samkeppnismála, sem staðfesti hana. Höfðaði SM þá mál og krafðist þess að úrskurður áfrýjunarnefndarinnar yrði felldur úr gildi. Byggði SM einkum á því að skilyrði c- og d-liða 1. mgr. 15. gr. samkeppnislaga fyrir veitingu undanþágu frá 10. gr. samkeppnislaga hefðu ekki verið uppfyllt, auk þess sem brotið hefði verið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga. Í dómi Landsréttar voru ákvæði 10. og 15. gr. samkeppnislaga rakin og fjallað um þau sjónarmið sem lögð væru til grundvallar við mat á skilyrðum c- og d-liða 1. mgr. 15. gr. Hvað skilyrði c-liðar varðaði taldi Landsréttur að S hefði lagt mat á möguleg skaðleg samkeppnisleg áhif samnýtingar tíðniheimilda og komist að því að samnýtingin væri líkleg til að leiða til aukinnar hagkvæmni frá því sem verið hefði ef samstarfið hefði verið án samnýtingarinnar. Þá hefðu verið sett skilyrði fyrir samstarfinu, sem meðal annars væri ætlað að draga úr mögulegum samkeppnishamlandi áhrifum samstarfsins. Var því talið að mat S á því hvort samnýting tíðniheimilda væri nauðsynlegt skilyrði í skilningi c-liðar 1. mgr. 15. gr. samkeppnislaga hefði verið á málefnalegum rökum reist og að því mati hefði ekki verið hnekkt. Um skilyrði d-liðar sagði í dómi Landsréttar að ekki yrði annað ráðið af ákvörðun S en að ítarleg skoðun hafi farið fram á áhrifum umræddrar samnýtingar á samkeppni á viðkomandi mörkuðum og meðal annars verið sett víðtæk skilyrði fyrir samstarfinu sem hafi verið til þess fallin að hindra alvarleg samkeppnisleg áhrif samstarfsins. Hefði það mat einnig verið á málefnalegum rökum reist og því ekki verið hnekkt af SM. Þannig var ekki talið sýnt fram á að mat S á skilyrðum 1. mgr. 15. gr. samkeppnislaga væri nokkrum þeim annmörkum háð að valdið gæti ógildingu úrskurðarins. Þá var jafnframt hafnað málsástæðum SM um að brotið hafi verið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga við meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum. Voru stefndu því sýknaðir af kröfu SM.
Með ákvörðun P árið 2014 var fallist á beiðni SN og N um samnýtingu tiltekinna tíðniheimila sem þeim hefði verið úthlutað af P. SM höfðaði mál og krafðist aðallega viðurkenningar á því að ákvörðunin væri ógild, en til vara að hún yrði ógilt með dómi. Ekki var fallist á að P hefði bundið eigin ákvörðun skilyrðum og að fyrir vikið væri hún markleysa eða lögleysa. Var aðalkröfu SM um viðurkenningu á ógildi ákvörðunarinnar því hafnað. Varakröfu sína um ógildingu ákvörðunarinnar reisti SM aðallega á því að sú samnýting SN og N á tíðniheimildum fyrir tilstilli SF, félags í eigu SN og N, sem heimiluð var með hinni umþrættu ákvörðun bryti gegn banni 2. mgr. 7. gr. fjarskiptalaga nr. 81/2003 við framsali tíðniheimilda. Þá byggði SM einnig á því að ákvörðunin væri til þess fallin að raska samkeppni og að ekki hefði verið tekin sjálfstæð afstaða til samkeppnislegra áhrifa af samnýtingu tíðniheimilda. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir samstarf SN og N í gegnum SF væru SN og N áfram rétthafar viðkomandi tíðniheimilda og bæru þau réttindi og skyldur sem af því leiddi. SF sæi aðeins um starfrækslu þess tækjabúnaðar sem sendi út tíðniheimildir SN og N, en hefði ekki forræði á nýtingarrétti tíðniheimildanna. SN og N hefðu þannig ekki framselt tíðniheimildir sínar til SF. Þá var talið að þótt framsalsbann 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003 yrði skilið sem svo að rétthafi tíðniheimilda gæti ekki, upp á sitt eindæmi, heimilað öðrum að nýta tíðniheimildir sem honum hefði verið úthlutað háttaði svo til í málinu að hvorki SN né N hefðu heimilað hvor öðrum að nýta tíðniheimildir hins, heldur hefði P heimilað samnýtingu þeirra með ákvörðun sinni. Taldi Landsréttur það hafa verið í samræmi við skyldur P og innan valdheimilda stofnunarinnar að heimila samnýtinguna. Þar sem ekki lá annað fyrir en að samnýtingunni hefði verið hagað í samræmi við þá skilmála og skilyrði sem henni voru sett væri ekki unnt að líta svo á að SN eða N hefðu með samnýtingunni framselt hvor öðrum tíðniheimildir í bága við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003. Þá var því hafnað að ekki hefði verið gætt að samkeppnisréttarlegum sjónarmiðum eða að ákvörðun P hefði brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga. Voru stefndu því sýknaðir af kröfum SM.
Stefndu voru sýknaðir af dómkröfum stefnanda um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar samskeppnismála þar sem ekki þótt vera sýnt fram á það að umræddur úrskurður væri haldin þeim annmörkum sem stefnandi hélt fram.
Í málinu krafðist R þess að ógiltur yrði úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála frá árinu 2013 þar sem staðfest var ákvörðun P um að R yrði á grundvelli 2. mgr. 64. gr. laga nr. 81/2003 um fjarskipti gert á sinn kostnað að færa nánar tiltekinn hluta rafmagnsgirðingar á jörð sinni úr stað. Var niðurstaða nefndarinnar reist á því að girðingin truflaði símsamband um símalínu í eigu M ehf., sem lá að hluta í gegnum jörð R, en fyrir lá að R reisti rafmagnsgirðinguna árið 1981 og að símalínan var lögð um jörð hans tveimur árum síðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki lægi annað fyrir nú en að R hefði á sínum tíma orðið við skyldu sinni samkvæmt þágildandi lögum nr. 30/1941 um fjarskipti til að leyfa lagningu símalínunnar, eignarnám hefði ekki verið gert á hluta af landi hans og hann hefði ekki fengið bætur vegna hennar. Þá hefði R ekki sérstaklega verið hafður með í ráðum um hvar línan yrði lögð. Að virtri forsögu 2. mgr. 64. gr. laga nr. 81/2003 og með hliðsjón af 71. gr. þeirra var talið ljóst að fyrrnefnda ákvæðið sneru að því að vernda fjarskiptavirki, sem þegar væru fyrir hendi, fyrir röskun af framkvæmdum eða annars konar aðgerðum, sem síðar kæmu til. Gagnvart þeim aðstæðum, sem uppi væru í málinu, myndi önnur skýring á orðalagi ákvæðisins að auki skerða réttindi R, sem varin væru af 1. mgr. 72. gr. stjórnarskrárinnar, enda væri honum þá ekki aðeins gert að sæta með lögum almennri skerðingu á eignarréttindum sínum, svo sem heimilt væri í þágu almannahagsmuna, heldur jafnframt að bera kostnað af skerðingunni. Var því fallist á kröfu R.
Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
Úrskurður stjórnvalds felldur úr gildi.
Stefndu voru sýknaðir af dómkröfum stefnanda um ógildi eða ógildingu ákvörðunar stefnda Póst- og fjarskiptastofnunar þar sem ekki þótt sýnt fram á að umrædd ákvörðun væri haldin þeim annmörkum sem stefnandi hélt fram.
Ógildingarmál.
Stefnandi krafðist að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna afturköllunar Póst- og fjarskiptastofnunar á tíðniréttindum stefnanda. Með dóminum var stefndi sýknaður af kröfunni.