A krafði V hf. um bætur úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðar sem bakkað hefði verið á kyrrstæða bifreið sem A hafi setið í. V hf. samþykkti í fyrstu bótaskyldu vegna slyssins en breytti síðar afstöðu sinni á þeim grundvelli að ósannað væri að áreksturinn hefði átt sér stað. A höfðaði þá mál á hendur V hf. til heimtu bóta fyrir líkamstjón sem hann hefði hlotið í árekstrinum. Í dómi Landsréttar var litið til þess að í málinu lægju fyrir gögn um tjón á bifreið þeirri sem A sat í og sem V hf. hefði bætt. Ekkert yrði ráðið af ljósmyndum af bifreið þeirri sem A sat í um að orsök skemmda á henni væri önnur en lýst hefði verið í tilkynningu um tjónið og ekki lægju fyrir önnur gögn í málinu sem gætu veitt vísbendingar í þá veru. A hefði ekki haft umráð hinnar bifreiðarinnar og yrði ekki látinn bera hallann af því að engin gögn lægju fyrir um tjón á henni. Ökumaður þeirrar bifreiðar hefði komið fyrir Landsrétt og borið um atvik með sama hætti og A. Þá yrði A ekki látinn gjalda þess við sönnun atvika að lögregla hefði ekki verið kölluð til. Loks gæti það ekki haft þýðingu við mat á sönnun þótt A og ökumaður hinnar bifreiðarinnar hefðu þekkst fyrir slysið. Taldi Landsréttur að leiddar hefðu verið nægar líkur að því að hið bótaskylda atvik hefði átt sér stað. Þá hefðu ekki verið færðar sönnur á að A hefði valdið tjóni sínu af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Var V hf. gert að greiða A umkrafðar bætur.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði með dómi bótaskylda V hf. úr slysatryggingu ökumanns hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi árið 2017. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. V hf. áfrýjaði dóminum til Landsréttar og krafðist sýknu af kröfum A vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu og til vara að greiðsluskylda úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns yrði lækkuð. Í dómi Landsréttar var rakið að V hf. hefði samþykkt bótaskyldu úr slysatryggingu ökumanns og eiganda. Þegar lögmaður A lagði fram kröfu um greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón og viðbótargögn ákvað V hf. að tilkynna A til lögreglu vegna tryggingarsvika. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að sú vanræksla að A hafði ekki sinnt upplýsingaskyldu sinni til lögreglu hefði ekki skipt máli við mat á bótaskyldu í málinu því sú vanræksla lá fyrir þegar V hf. samþykkti bótaskyldu. Hefði V hf. því þurft að færa sönnur fyrir því að þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar samþykki á bótaskyldu hafi brostið í ljósi upplýsinga sem ekki lágu þegar fyrir. Var einnig rakið í dómi Landsréttar að V hf. hefði ekki tekist sönnun þess að A hafi með stórkostlegu gáleysi eða annarri háttsemi sinni uppfyllt skilyrði þess að réttur hans til bóta úr slysatryggingu ökumanns og eiganda bifreiðar skyldi skerðast á grundvelli ákvæða 1. mgr. 90. gr. og 92. gr. laga nr. 30/2004. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefndu voru sýknuð af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu á grundvelli tilkynningar um umferðarslys sem var kærð til lögreglu sem fjársvik.
Fallist var á skaðabótaábyrgð stefnda tryggingafélags og þar með óumdeilt tjón stefnanda en ekki tókst af hálfu stefnda að færa nægar sönnur á ástæður sem leitt gætu til brottfalls bótaréttar.
Aðila greindi á um hvort stefnandi hefði í reynd lent í umferðarslysi þannig að bótaskylda hefði stofnast úr slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar hjá stefnda. Dómurinn taldi sýnt fram á að umrætt slys hefði átt sér stað og að stefnandi ætti rétt til bóta. Þá var ekki talið að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þannig að lækka bæri ábyrgð félagsins, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004. Var því fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hans til greiðslu bóta úr slysatryggingunni.
Ákæruvaldið (Jóhann Svanur Hauksson aðstoðarsaksóknari) gegn
Edward Adam Bystrek
Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og dæmdur í 45 daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt.
Ákæruvaldið (
Karl Ingi Vilbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Vilhjálmi Vilhjálmssyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærði var sakfelldur fyrir brot á umferðarlögum og vörslur fíkniefna.
Ákærði var dæmdur í sex mánaða fangelsi fyrir akstur bifreiðar undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti ævilangt.
Ákæruvaldið (
Gunnar Örn Jónsson fulltrúi)
gegn
Pálmari Erni Guðmundssyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærða gert að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði fyrir þjófnað, fíkniefnalagabrot og umferðarlagabrot, þ. á m. margítrekaðan akstur undir áhrifum áfengis eða fíkniefna og akstur sviptur ökurétti. Þá var áréttuð ævilöng svipting ökuréttar ákærða auk þess sem gerð voru upptæk fíkniefni. Þá var þáttur meðákærða klofinn frá í nýtt mál.
Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda bætur úr kaskótryggingu ökutækis.
Tryggingafélag sýknað af kröfu eiganda bifreiðar um viðurkenningu bótaskyldu vegna tjóns á bifreið. Niðurstaða dómsins var að tryggingafélagið bæri ekki ábyrgð á tjóninu, þar sem ökumaður og eigandi bifreiðarinnar hefði verið ölvaður er tjónið varð.
Ákærði dæmdur til greiðslu 100.000 króna sektar fyrir líkamsárás skv. 217. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlagabrot.
Karlmaður dæmdur í átta mánaða fangelsi fyrir að aka ítrekað sviptur ökurétti og ítrekaðan ölvunarakstur auk gripdeildar. Var ákærði sviptur ökurétti ævilangt og dæmdur til að greiða allan sakarkostnað.
Ákæruvaldið (Gunnar Örn Jónsson) gegn
Hafsteini Kjartanssyni (sjálfur)
Karlmaður dæmdur í eins mánaðar fangelsi fyrir fíkniefnabrot sem hann framdi á Litla-Hrauni. Ákærði hafði ekki látið segjast við agaviðurlög og hélt brotum áfram eftir þau.
Ákæruvaldið (Gunnar Örn Jónsson) gegn
Tonni Langbo Hansen (enginn)
Karlmaður sakfelldur fyrir umferðarlagabrot, fíkniefnabrot og gripdeild. Refsing ákveðin fangelsi í níu mánuði. Dæmdur var upp skilorðsdómur og refsing ákveðin sem hegningarauki að hluta.
Ósannað að ákærði hafi orðið valdur af líkamsmeiðingum af gáleysi þegar hann ók á mann sem við það fótbrotnaði. Hins vegar fundinn sekur að hafa ekki tilkynnt lögreglu um slysið
Fyrir er tekið sakamálið nr. S-4/2006 Ákæruvaldið (
Gunnar Örn Jónsson ftr)
gegn
X (
Jón G. Valgeirsson hdl)
X var sýknuð af ákæru fyrir brot gegn 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 10. gr. umferðarlaga með því að aka bifreið á hund og aka brott af vettvangi án þess að sinna skyldum sínum vegna óhappsins.
Karlmaður var sýknaður af ákæru fyrir umferðarlagabrot og skjalafals.
Ákæru var vísað frá að hluta þar sem áður hafði gengið dómur um sömu háttsemi ákærða.