Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 9. gr. a laga nr. 38/1990 — Lög um stjórn fiskveiða
S ehf. seldi VG ehf. bátinn B í janúar 2004, en við söluna voru undanskildar veiðiheimildir, aflahlutdeildir og aflamark sem bátnum kynni að verða úthlutað. Síðar var bátnum í tvígang úthlutað aflamarki auk varanlegrar aflahlutdeildar. Eftir söluna var VG ehf. breytt í hlutafélag, því skipt upp í tvö félög á árinu 2006, sbr. 133. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, og annað tveggja viðtökufélaga loks yfirtekið af B ehf. á árinu 2007. Skuldbindingar VG ehf. gagnvart S ehf. komust þannig í hendur B ehf. Í málinu krafði S ehf. B ehf. um greiðslu á andvirði aflamarks og varanlegrar aflahlutdeildar sem B ehf. hefði haft af sér eftir sölu bátsins, en aðilar deildu einkum um það hvort krafa S ehf. væri niður fallinn vegna tómlætis. Í dómi Hæstaréttar er vísað til þess að 133. gr. laga nr. 2/1995 veiti heimild til skiptingar félags með nánar tilgreindum aðferðum, en kröfuhöfum sé jafnframt veitt vernd gegn tjóni af völdum skiptingar með óskiptri ábyrgð þátttökufélaganna á þeim skuldbindingum sem til staðar voru. Þá var meðal annars rakið hvernig S ehf. hefði hlutast til um dómkvaðningu matsmanns í desember 2008, til að meta tjón sitt, og sent B ehf. innheimtubréf í júní 2009, sem reist var á niðurstöðum matsins. Með vísan til þessa og málavaxta að öðru leyti hafnaði Hæstiréttur því að krafa S ehf. væri fallin niður vegna tómlætis og tók hana til greina.
Í málinu reyndi á ákvæði 3. mgr. 133. gr. hlutafélagalaga, en þar segir að fái kröfuhafi í félagi, sem tekið hefur þátt í skiptingu, ekki fullnustu, beri hvert hinna þátttökufélaga óskipta ábyrgð á skuldbindingum sem stofnast höfðu þegar upplýsingar um skiptaáætlunina voru birtar. Talið var að krafa stefnanda sem laut að úthlutun aflahlutdeildar til báts hafi notið verndar ákvæðisins en stefndi var sýknaður sökum tómlætis stefnanda.
V ehf. keypti af S ehf. bát, sem hafði réttindi samkvæmt 9. gr. a laga um stjórn fiskveiða. Fékk báturinn úthlutað aflamarki tvívegis og loks varanlegri aflahlutdeild, samkvæmt breytingu á lögunum árið 2006. Samkvæmt samningi aðila áttu engar veiðiheimildar að fylgja bátnum við sölu og veiðiheimildir sem hann fengi síðar á grundvelli réttinda sem hann hafði fyrir söluna áttu að verða eign seljanda. V, sem hafði neitað að ljá atbeina sinn til þess að S gæti fengið réttindi samkvæmt 9. gr. a. laga um stjórn fiskveiða flutt á annan bát var dæmt til að greiða S fyrir aflamarkið samkvæmt markaðsverði og afhenda aflahlutdeildina.