Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ó um að fella úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Suðurlandi um að hafna breytingu á frumvarpi til úthlutunar söluverðs fasteignar sem verið hafði í eigu Ó. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með kröfugerð sinni leitaði Ó ekki eftir tilteknum breytingum á hinu umþrætta frumvarpi, en af því leiddi að dómur í samræmi við hana fæli ekki í sér niðurstöðu um hvernig haga bæri úthlutun söluandvirðisins. Taldi Hæstiréttur kröfunni svo áfátt að þessu leyti að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Ó krafðist þess að felld yrði úr gildi nauðungarsala sem fram fór á fasteign í hans eigu á grundvelli veðskuldabréfs sem hann hafði undirritað. Reisti Ó kröfu sína m.a. á því að gildur veðréttur hefði ekki stofnast þar sem hann hefði einungis undirritað veðskuldabréfið sem útgefandi skuldabréfsins en ekki sem þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Þá byggði hann á því að skilyrði fyrir nauðungarsölunni hefðu ekki verið uppfyllt þar sem honum hefði ekki verið birt greiðsluáskorun. Talið var að Ó hefði samþykkt með undirritun sinni á umrætt skuldabréf að veðsetja L hf. fasteign sína til tryggingar greiðslu á skuld sinni samkvæmt því og tekið fram að engu skipti í því sambandi þótt eiginkona Ó hefði einnig ritað undir skuldabréfið ásamt honum á línu sem vísaði til þingslýsts eiganda. Þá var ekki fallist á að ógilda bæri nauðungarsöluna af öðrum ástæðum og m.a. vísað til þess að greiðsluáskorun hefði verið birt eiginkonu Ó á lögheimili hans og væri sú birting heimil, sbr. 2. mgr. 9. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

ÓL og G keyptu íbúðarhúsnæði í byggingu af ÓÞ, en S ehf. tók síðar við réttindum og skyldum ÓÞ vegna framkvæmdanna. Verulegar vanefndir urðu á framkvæmd verksins og héldu ÓL og G að sér höndum með nánar tilteknar kaupsamningsgreiðslur. Fór svo að S ehf. höfðaði mál gegn ÓL og G til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins auk ýmiss kostnaðar í tengslum við viðskiptin. Var ÓL og G gert að greiða S ehf. stærstan hluta af kröfunni, en frá henni dregin gagnkrafa sem aðilar höfðu orðið sammála um að ÓL og G ætti á hendur S ehf. Var upphafstími dráttarvaxta miðaður við þann dag sem S ehf. aflétti tryggingabréfi að fjárhæð 10.000.000 krónur af íbúð ÓL og G.

F, sem er lögfræðingur að mennt, réðist til starfa sem fulltrúi sýslumannsins á Akureyri árið 1994. Í nóvember 1996 fór F í barnsburðarleyfi og um rétt hennar til launa í slíku leyfi fór samkvæmt þágildandi reglugerð um barnsburðarleyfi starfsmanna ríkisins. F taldi umsamda 30 klukkustunda fasta yfirvinnu á mánuði hafa verið kaupauka við grunnlaun samkvæmt kjarasamningi, sem aukið vinnuframlag hafi ekki komið fyrir, og þannig hluti þeirra dagvinnulauna sem hún ætti rétt á í barnsburðarleyfi. Talið var sannað að vinnuframlag umfram dagvinnu skyldi ekki koma fyrir greiðslu fyrrgreindra 30 yfirvinnustunda á mánuði. Var lagt til grundvallar niðurstöðu í málinu að umsamið endurgjald F fyrir átta stunda vinnudag skyldi vera laun samkvæmt viðeigandi launaflokki og andvirði 30 yfirvinnustunda. Var talið fullt tilefni til að taka fram í umræddri reglugerð að um dagvinnulaun samkvæmt kjarasamningi væri að ræða, hafi önnur laun fyrir dagvinnu ekki átt að koma til greiðslu í barnsburðarleyfi starfsmanna. Fallist var á kröfu F en enginn tölulegur ágreiningur var í málinu. Þá var miðað við að vanefnd hafi orðið af hálfu Í 1. desember 1998, eða mánuði eftir að F gerði athugasemdir við greiðslu launa í barnsburðarleyfinu, og var krafan látin bera dráttarvexti frá þeim tíma. Aðfinnsluvert þótti hvernig héraðsdómsstefna og héraðsdómur voru úr garði gerð.