A höfðaði mál gegn S og krafðist þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála nr. 319/2017 yrði felldur úr gildi og S dæmt til að greiða honum 12.104.500 krónur í skaðabætur vegna tjóns sem hann rakti til lyfjameðferðar sem hann gekkst undir. Byggði A á því að tjón sitt væri að rekja til sjaldgæfs og þungbærs fylgikvilla meðferðar með tilgreindu lyfi og að ekki væri unnt að rekja svo sjaldgæfan fylgikvilla til eiginleika lyfsins heldur væri um að ræða einstaklingsbundna svörun hans við lyfinu og tjón hans því bótaskylt á grundvelli 4. töluliðar 2. gr. laga nr. 11/2000 um sjúklingatryggingu. S byggði á því að tjón A mætti rekja til eiginleika lyfsins og því ekki til staðar bótaskylda þar sem 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 kveður á um að bætur greiðist ekki samkvæmt lögunum ef rekja má tjón til eignleika lyfs. Í dómi Landsréttar var rakið að í matsgerð dómkvaddra matsmanna kæmi fram að tjón A væri að rekja til langvarandi notkunar á umræddu lyfi og að ekkert kæmi fram í málatilbúnaði A eða í hinum áfrýjaða dóm um hvað fælist í einstaklingsbundinni svörun A við lyfinu. Var því lagt til grundvallar að nýrnabilun sú, sem A þjáðist af, væri að rekja til langvarandi notkunar umrædds lyfs og um væri að ræða sjaldgæfa en þekkta aukaverkun lyfsins sem teldist til eiginleika þess. Þar sem ekki þótti tækt að túlka 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 með þeim hætti að hún næði ekki til sjaldgæfra og alvarlegra aukaverkanna lyfja var bótaskyldu hafnað og S sýknað af kröfum A.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Í um að F yrði gert skylt að afhenda henni afrit af tilteknum lánareglum S. Landsréttur vísaði til þess að ekki væri um það deilt að umræddar lánareglur væru í vörslum F. Í hefði verið synjað um það með ákvörðun F að fá lánareglurnar afhentar og hefði Í ekki gert reka að því að fá þeirri ákvörðun hnekkt. Landsréttur tók næst til skoðunar hvort efni umræddra lánareglna væri slíkt að starfsmönnum F væri skylt að bera vitni í málinu um efni þeirra. Landsréttur taldi að svo væri ekki. Því gæti ekki átt við að Í ætti samkvæmt 3. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 rétt á að krefjast þess að F léti skjölin af hendi á þeirri forsendu að starfsmönnum hans væri skylt að bera vitni í málinu um efni þeirra ef á það reyndi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
T gerði ráðningarsamning við V hf. árið 2011 og samkvæmt honum var gagnkvæmur uppsagnarfrestur þrír mánuðir. V hf. gaf út svokallað erindisbréf 2012 til handa T sem regluverði samkvæmt leiðbeinandi tilmælum F nr. 5/2011 um stöðu og regluvörslu fjármálafyrirtækja. Deildu aðilar um hvort uppsagnarfrestur T færi eftir ráðningarsamningi hennar eða fyrrnefndum tilmælum F en þau kváðu á um lengri uppsagnarfrest. Var tekið fram að samkvæmt athugasemdum við 2. mgr. 8. gr. laga nr. 87/1998 hefðu tilmæli F ekki lagastoð í hefðbundnum skilningi og væru því ekki skuldbindandi á sama hátt og ákvæði reglugerða og reglna sem settar hefðu verið með heimild í lögum. Var því talið að það leiddi af lögmætisreglunni að F hafi ekki getað með tilmælum sínum vikið til hliðar ákvæði ráðningarsamnings aðila um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Var því V hf. sýknað af kröfu T
Leiðbeinandi tilmæli Fjármálaeftirlitsins m.a. um æskilegan uppsagnarfrest sem regluverðir fjármálafyrirtækja skyldu njóta, voru ekki talin ganga framar ráðningarsamningi sem kvað á um skemmri frest. Fyrirmæli stjórnvalds, regluvarsla, ráðningarsamningur, uppsagnarfrestur.
S krafðist þess annars vegar að felld yrði úr gildi ákvörðun F þess efnis að sjóðnum yrði gert að breyta samningi um rekstur upplýsingakerfa við E hf. þannig að í samningnum væri kveðið á um skyldu E hf. til að halda lista yfir utanaðkomandi aðila sem hefðu aðgang að kerfinu sem og heimild F til aðgangs að upplýsingum frá hýsingaraðila og að athuganir sem F teldi vera nauðsynlegan lið í eftirliti með því sem úthýst væri gæti farið fram á vinnustöð hýsingaraðila. Samkvæmt ákvörðuninni skyldi það varða S dagsektum yrði sjóðurinn ekki við kröfum F um úrbætur. Krafðist S þess hins vegar að Í yrði gert að endurgreiða sér 800.000 krónur sem sjóðurinn greiddi í dagsektir, en F taldi hann hafa orðið við kröfu um úrbætur með uppsögn samningsins við E hf. í kjölfar ákvörðunarinnar. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að síðari krafa S væri reist á þeirri meginröksemd að ákvörðun F hefði verið ólögmæt og því ætti hann rétt á endurgreiðslu dagsektanna. Yrði ekki leyst úr fjárkröfunni nema tekin yrði afstaða til lögmætis ákvörðunarinnar. Hefði S því ekki sýnt fram á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði sérstaklega úr kröfu hans um ógildingu ákvörðunarinnar og var henni því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi. Að því er varðaði fjárkröfu S vísaði Hæstiréttur til þess að í tilteknu bréfi sjóðsins til F hefði verið staðhæft að öll gögn hans og upplýsingar úr tölvukerfum, sem hefði verið útvistað hjá E hf., væru F aðgengilegar frá starfstöð S, svo og að það eina, sem fengist umfram þetta með aðgangi að starfstöð E hf., væri kostur á haldlagningu gagna. Jafnframt væri tiltækur listi um menn, sem hefðu aðgang að tölvukerfum S hjá E hf. Í stað þess að rannsaka hvort framangreint ætti við rök, að styðjast, svo sem borið hefði samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, hefði F haldið til streitu kröfu um breytingu á samningi S við E hf. og hafið undirbúning þvingunaraðgerða. Vísaði Hæstiréttur til þess að í minnisblaði starfsmanna F til stjórnar þess, þar sem helstu atriði málsins voru reifuð og gerð tillaga um dagsektir, hefði hvorki verið getið um framangreindar tvær röksemdir S né hefði bréf S fylgt með minnisblaðinu. Taldi Hæstiréttur að verulegur misbrestur hefði orðið á því að í minnisblaðinu hefði verið gerð viðhlítandi grein fyrir öllum helstu atvikum málsins og röksemdum S. Að auki hefðu starfsmenn F ekki sinnt rannsóknarskyldu um þessi atriði áður en þeir gerðu tillögu til stjórnar F um afgreiðslu málsins. Með vísan til þessa hefðu slíkir annmarkar hefðu verið á ákvörðun F að ógildingu varðaði og var því fjárkrafa S tekin til greina.
Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun stefnda um skyldu stefnanda til að hafa ákvæði í samningi við hýsingaraðila um heimildir stefnda til aðgangs að upplýsingum og gögnum hjá hýsingaraðila og til eftirlits hjá honum. Krafan náði einnig til þess að ákvörðun um dagsektir yrði felld úr gildi og að þær yrðu endurgreiddar stefnanda. Á kröfurnar var ekki fallist og var stefndi sýknaður af þeim.
K var sakfelldur í opinberu máli fyrir brot gegn 249. gr. almennra hegningarlaga og ákvæðum í lögum nr. 129/1997. Fólust brot hans í því meðal annars að hafa á nánar greindu tímabili hafa farið út fyrir umboð sitt til fjárfestinga sem framkvæmdastjóri G. Var talið að forsendur starfslokasamnings K við G hafi brostið þegar fyrirsvarsmönnum G varð kunnugt um brot K og hafi G því verið heimil riftun hans.