V og L ehf. höfðuðu upphaflega mál og kröfðust þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A hf. gagnvart þeim hvorum fyrir sig, sem eigendum hlutafjár B hf., vegna þess fjártjóns sem þeir töldu sig hafa orðið fyrir, meðal annars með því að A hf. hefði komið í veg fyrir fjárhagslega endurskipulagningu B hf. árið 2010 sem hefði leitt til gjaldþrots B hf. það sama ár. K, eiginkona V, tók við aðild málsins fyrir Landsrétti. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A hf. hefði frá upphafi dregið í efa að K og L ehf. væru réttmætir eigendur þeirra hagsmuna sem viðurkenningarkrafa þeirra liti að. Hefði A hf. jafnframt krafist sýknu af þeim sökum og skorað á K og L ehf. að sýna fram á að þau hefðu verið eigendur hlutafjár í B hf. og hefðu K og L ehf. því haft fullt tilefni til þess að freista þess að sýna fram á eignarhald sitt að hlutafénu með óyggjandi hætti. Þetta hefðu K og L ehf. ekki hirt um að gera með viðhlítandi hætti enda þótt ýmis opinber gögn og einkagögn, sem gera yrði ráð fyrir að hluthafar hefðu undir höndum eða gætu aflað, hefðu getað tekið af tvímæli um eignarhald þeirra á hlutafénu og þar með aðild að málinu. Taldi rétturinn því að þau hefðu ekki sýnt fram á að þau ættu þau réttindi sem málatilbúnaður þeirra byggðist á, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var A hf. því sýknaður vegna aðildarskorts.
G ehf. krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu A hf. vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna tiltekinna aðgerða A hf. sem hafi orðið til þess að G ehf. tapaði eignarhlut sínum í félaginu S ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að G ehf. hefði ekki gert nægjanlega grein fyrir því í hverju ætlað tjón félagsins hafi falist og hvert umfang þess myndi vera. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins hver tengsl myndu vera milli athafna eða athafnaleysis starfsmanna A hf. og ætlaðs tjóns G ehf. Samkvæmt því hefði G ehf. ekki leitt nægilega í ljós að félagið hefði orðið fyrir tjóni vegna háttsemi A hf. eða starfsmanna þess þannig að félagið hefði lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnenda um viðurkenningu á bótaskyldu. Stefnendur, sem voru hluthafar í félaginu B, byggðu á því að stefndi hefði með saknæmum hætti komið í veg fyrir fjárhagslega endurskipulagningu félagsins og hefði það leitt til gjaldþrots þess. Ekki var fallist á að meðferð starfsmanna stefnda á málefnum félagsins hefði verið í ósamræmi við lög og reglur eða að starfsmenn stefnda hefðu að öðru leyti hagað sér með saknæmum hætti. Þegar af þeirri ástæðu var stefndi sýknaður.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli V og L ehf. á hendur A hf. var vísað frá dómi. Var það gert þar sem aðild V og L ehf. að þeirri bótakröfu sem málsókn þeirra tók til þótti óljós og vanreifuð. Landsréttur vísaði til þess að af málatilbúnaði V og L ehf. í héraði væri ljóst að þeir byggðu á því að L ehf. ætti 99,99% hlutafjár í B hf. og V ætti 0,01%. Það hvíldi á V og L ehf. að sýna fram á að þeir gætu átt aðild að þeirri bótakröfu sem kröfugerð þeirra lyti að. Ágalli á aðild varðaði efni máls og leiddi til sýknu, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði að Arion banki hf. væri skaðabótaskyldur gagnvart honum vegna þess hvernig bankinn afgreiddi umleitanir um fjárhagslega endurskipulagningu Sigurplasts ehf.
Máli stefnenda gegn stefnda var vísað sjálfkrafa frá dómi. Talið var skorta viðhlítandi skýringar eða upplýsingar til að dómurinn gæti tekið afstöðu til þess hvort stefnendur væru réttir aðilar til að krefjast viðurkenningar á bótaskyldu stefnda í málinu.
I ehf. og L hf. deildu um hvort L hf. hefði við endurútreikning á lánssamningi, sem hafði verið bundinn ólögmætri gengistryggingu, verið heimilt að reikna vexti á gjalddaga sem gjaldfallið hefðu fyrir endurútreikninginn eftir 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að við heildarmat á öllum aðstæðum yrði að líta til þess hvaða áhrif viðbótarkrafan hefði á efnahag I ehf. og óhagræði hans af því að þurfa að standa skil á henni. Var talið að þegar litið væri til stærðar I ehf. og umsvifa félagsins væru áhrif viðbótarkröfunnar á I ehf. svo veruleg að L hf. yrði sjálft að bera þann vaxtamun sem um var deilt í málinu.
D ehf. og L hf. deildu um hvort L hf. hefði við endurútreikning á lánssamningi, sem hafði verið bundinn ólögmætri gengistryggingu, verið heimilt að reikna vexti á gjalddaga sem gjaldfallið hefðu fyrir endurútreikninginn eftir 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að við heildarmat á öllum aðstæðum yrði að líta til þess hvaða áhrif viðbótarkrafan hefði á efnahag D ehf. og óhagræði hans af því að þurfa að standa skil á henni. Var talið að þegar litið væri til stærðar D ehf. og umsvifa félagsins væru áhrif viðbótarkröfunnar á D ehf. ekki svo verulegu að víkja ætti frá meginreglunni um rétt kröfuhafa til fulla efnda. Var L hf. því sýknað af kröfu D ehf.
Stefndi var dæmdur til að greiða skuld vegna vanefnda á samningi aðila um sértæka skuldaaðlögun.
Árið 2012 gerði H samning um sértæka skuldaaðlögun við Í, Í hf. og A hf. Samkvæmt samningnum skyldu veðskuldir sem á fasteign H hvíldu og voru umfram 100% af markaðsvirði hennar færðar undir svonefndar samningskröfur. Þær kröfur skyldu falla niður að þremur árum liðnum ef H stæði við greiðsluáætlun samkvæmt samningnum, en með honum var ekki hróflað við veðkröfum er rúmuðust innan markaðsverðs fasteignarinnar. Meðal skulda sem færðar voru á þennan hátt undir samningskröfur var hluti veðskuldar H við Í er hvíldi á 4. veðrétti, en að öðru leyti hvíldu veðskuldir H við Í áfram á fasteigninni með óbreyttum kjörum. H setti fasteignina í sölu. Með hliðsjón af kauptilboði sem barst í fasteignina sem H samþykkti taldi Í í ljós leitt að raunverulegt verðgildi fasteignarinnar hefði verið töluvert hærra en það verðmat sem legið hefði til grundvallar samningnum um sértæka skuldaaðlögun. Þar með taldi Í að forsendurnar fyrir þeirri afskrift sem samningurinn hefði kveðið á um hefðu brostið. Til þess að geta selt fasteignina greiddi H Í nánar tilgreinda fjárhæð, með fyrirvara um lögmæti, vegna þess hluta veðskuldarinnar á 4. veðrétti sem færður hafði verið undir samningskröfur. Í málinu krafðist H endurgreiðslu á þeirri fjárhæð að frádregnu því sem honum hefði borið að greiða Í af kröfunni samkvæmt samningnum um sértæka skuldaaðlögun. Í dómi Hæstaréttar kom fram að enginn vafi gæti hafa leikið á að H hefði verið ljóst að það verðmat er legið hafði til grundvallar samningnum hefði verið veruleg forsenda og ákvörðunarástæða þess hvar mörkin hefðu verið dregin milli samningskrafna og veðkrafna í samningnum. Þegar litið væri til þess tilgangs samningsins að laga skuldir og eignir H að greiðslugetu hans gæti samningurinn ekki skuldbundið Í að þessu leyti, enda yrði H að bera áhættuna af forsendubrestinum. Þá var ekki fallist á með H að Í hefði borið að leggja tillögu um viðbrögð við ætluðum forsendubresti undir sameiginlegan fund kröfuhafa. Samkvæmt framansögðu var Í sýknaður af kröfu H.
Arion banki hf gegn
Faxafeni hf
Stefndi dæmdur til að greiða kröfu stefnanda skv. lánssamningum aðila.
Því var hafnað að I gæti byggt rétt á fullnaðarkvittunum fyrir greiðslur vaxta af gengistryggðu láni gagnvart L.
Því var hafnað að D gæti byggt rétt á fullnaðarkvittunum fyrir greiðslur vaxta af gengistryggðu láni gagnvart L.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skuld samkvæmt reikningsláni.
Ekki var fallist á að skilyrðum hefði verið fullnægt til að fyrirtæki í samstæðu I hefðu getað byggt rétt á fullnaðarkvittunum. Var því ekki fallist á að samningur um uppgjör samninganna væri ógildur.
N ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu F ehf. á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Í málinu hélt N ehf. því m.a. fram að F ehf. hefði skuldbundið sig til að krefjast ekki gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms sem gert hafði verið hjá N ehf. að kröfu A hf. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að þessari málsástæðu hefði verið borið við af hendi N fyrr en í greinargerð fyrir Hæstarétti og fengi hún því ekki komist að í málinu. Þá var talið að N ehf. hafi hvorki sýnt fram á að krafa F ehf. væri nægilega tryggð með veði í fasteign N ehf., sbr. 1. tölulið 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, né að N ehf. yrði innan skamms fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Þá var N ehf. ekki talinn hafa fært sönnur á að F ehf. hefði brotið gegn ákvæðum laga nr. 107/2009, sameiginlegum reglum fjármálafyrirtækja né eigin viðmiðum þegar hann ákvað að hafna beiðni N ehf. um fjárhagslega endurskipulagningu og krefjast gjaldþrotaskipti á búi félagsins. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.