Ágreiningur málsins átti rætur að rekja til afskipta M af búrekstri F og S á tilgreindri jörð í Borgarfirði sem lauk með vörslusviptingu lögreglunnar á sauðfé í þeirra eigu. Í málinu var meðal annars uppi ágreiningur um hvort vörslusvipting lögreglunnar hefði verið liður í rannsókn sakamáls og hvort F og dánarbú S, sem tekið hefði við rekstri málsins, gætu af þeim sökum reist bótakröfur sínar á nánar tilgreindum ákvæðum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Landsréttar var litið til þess að afskipti M af búrekstrinum hefðu hafist í kjölfar athugasemda um að búfjárhald á bænum hefði ekki verið í samræmi við ákvæði nr. 15/1994 um dýravernd og ákvæði þágildandi laga nr. 103/2002 um búfjárhald o.fl. Þá hefðu ákvarðanir stofnunarinnar verið reistar á ákvæðum þessara laga og þannig byggðar á dýraverndunarsjónarmiðum í samræmi við tilgang þágildandi laga nr. 103/2002. Jafnframt var litið til þess að aðgerðir lögreglu hefðu farið fram að beiðni M með vísan til 3. mgr. 16. gr. þágildandi laga nr. 103/2002. Í ljósi þessa og með hliðsjón af fyrirmælum 52. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að aðgerðir lögreglu umrætt sinn hefðu ekki geta talist liður í rannsókn sakamáls í skilningi laga nr. 88/2008. Loks var talið að vörslusviptingin hefði farið fram með formlegum hætti en á hinn bóginn hvorki fallist á hún hefði falið í sér ólögmæta stjórnvaldsákvörðun né að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýslulaga við töku hennar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum F og dánarbús S.
S krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda SJ vegna fjártjóns sem hann varð fyrir er hross, sem SJ var umsjónarmaður að, hlupu í veg fyrir bifreið S á Suðurlandsvegi. Óumdeilt var að lausaganga búfjár var óheimil við Suðurlandsveg á grundvelli 50. gr. vegalaga nr. 80/2007 og var girt beggja vegna vegarins. Komust hrossin upp á veginn yfir ristarhlið við heimreið að bæ SJ, en nokkur snjór var er atvik gerðust. Talið var að þar sem SJ hefði ekki sinnt þeirri skyldu sinni að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að koma í veg fyrir að hestarnir ættu greiða leið af landi hans upp á fjölfarinn þjóðveg þar sem í gildi var bann við lausagöngu búfjár mætti rekja atburðinn til gáleysis hans, en honum hefði verið ljóst, kvöldið fyrir slysið, að ristarhliðið þjónaði ekki tilgangi sínum sem gripaheld vörslulína samkvæmt 13. tölulið 1. mgr. 3. gr. laga nr. 103/2002 um búfjárhald o.fl. Á hinn bóginn var ekki fallist á að S hefði sýnt af sér gáleysi við aksturinn umrætt sinn. Var því viðurkennd skaðabótaskylda SJ, enda var talið að S hefði fært nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir fjártjóni vegna saknæmrar háttsemi þess fyrrnefnda.
Viðurkennd skaðabótaskylda stefnda vegna lausagöngu hrossa í hans umsjá.
Tveir bændur ákærðir fyrir brot á lögum og reglugerðum á sviði dýraverndar og búfjárhalds, annar þeirra B, fyrir hlutdeild í tilteknum brotum hins, A. Ákærðu bæði sakfelld af hluta sakargifta en sýknuð af öðrum. A dæmt 30 daga skilorðsbundið fangelsi en B til greiðslu 50.000 króna sektar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Y og skipuðum verjanda hans yrði meinað að sækja fundi, sem dómkvaddur matsmaður í máli ákæruvaldsins á hendur þeim X og Y myndi efna til. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til þess að ekki væri unnt að útiloka að Y kynni að hafa hagsmuni af því að vera á matsfundi og að það gæti skipt máli fyrir undirbúning varnar hans í málinu.
Stefnda sýknuð af kröfum sveitarfélags um greiðslu reikninga vegna búfjáreftirlits á grundvelli laga nr. 103/2002, um búfjárhald o.fl.
Ákæruvaldið (
Björn Hrafnkelsson fulltrúi)
gegn
Guðmundi Víði Magnússyni (
Ingi Tryggvason hdl)
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn lögum um dýravernd.
Ákæruvaldið (
Ólafur Helgi Kjartansson sýslumaður)
gegn
Óla Pétri Gunnarssyni (
Óskar Sigurðsson hrl)
Ákærði sakfelldur fyrir illa meðferð á hrossum auk brots á reglugerð um heyflutninga.
Starfsmaður stefnanda ók á hross í eigu stefnda, en hrossið hafði sloppið úr girðingu. Bifreið stefnanda skemmdist við óhappið og krafðist hann viðurkenningar á bótaskyldu stefnda. Taldi dómurinn að óhappið yrði bæði rakið til vanbúnaðar stefnda á girðingunni og þess að ökumaður hefði ekið of hratt miðað við aðstæður. Sök var skipt til helminga.
Ákæruvaldið (Jónína Guðmundsdóttir ftr) gegn
Ormari Þorgrímssyni (enginn)
Ákærði sakfelldur fyrir brot á dýraverndunarlögum og lögum um búfjárhald og gert að greiða sektir.
Ákæruvaldið (
Ólafur Helgi Kjartansson)
gegn
Óla Pétri Gunnarssyni (
Helgi Jóhannsson hrl)
Ó sakfelldur fyrir illa meðferð á hrossum og dæmdur til að greiða 700.000.- krónur í sekt auk sakarkostnað.