Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. gegn A hf., B hf., Í hf., L hf. og V hf. var vísað frá dómi. Með málshöfðun sinni höfðaði E ehf. í sjötta sinn mál vegna ætlaðs tjóns K ehf. vegna tilgreindrar háttsemi varnaraðila. Landsréttur féllst á það með E ehf. að málatilbúnaður hans væri nú í því horfi að ekki væri ástæða til að vísa málinu í heild sinni frá dómi. Meðal annars kom fram í úrskurði réttarins að aðalkrafa E ehf. fullnægði áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá fullnægðu þriðja, fjórða og fimmta varakrafa E ehf. áskilnaði sama ákvæðis og samrýmdust 2. mgr. 25. gr. sömu laga. Hins vegar fullnægðu fyrsta og önnur varakrafa E ehf. ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laganna, enda væri þar krafist greiðslu skaðabóta úr hendi varnaraðila án þess að lýst væri því tiltekna skaðaverki sem bæturnar ættu að koma fyrir. Var fyrstu og annarri varakröfu E ehf. því vísað frá héraðsdómi en að öðru leyti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Stefnda sýknuð af kröfu stefnanda um að honum yrði greiddur hluti líftryggingar hins látna og greiðsla til rétthafa yrði felld niður að hluta. Hið stefnda söluumboð var sýknað sökum aðildarskorts.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli N á hendur E og K var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að máli yrði ekki vísað frá dómi vegna þess að skilyrðum aðilasamlags samkvæmt 19. gr. laga nr. 91/1991 eða kröfusamlags samkvæmt 27. gr. sömu laga væri ekki fullnægt, nema stefndi krefðist þess. Þar sem E og K hefðu ekki haft uppi varnir á þeim grunni kæmi ekki til álita að vísa málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var talið að N hefði á fullnægjandi hátt gert grein fyrir kröfum sínum á hendur E og K þannig að efnisdómur yrði lagður á þær. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Helena, Bergsveinsdóttir, f.h, ólögráða sonar síns, Gunnars og Breka Hjaltasonar gegn
Rakel Rún Karlsdóttur og Allianz Ísland hf
Máli vísað frá dómi þar sem kröfugerð uppfyllti ekki skilyrði laga um framsetningu kröfugerðar og 80. gr. laga nr. 91/1991
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
Máli málsóknarfélags var vísað frá dómi sökum þess að málatilbúnaður félagsmanna gat ekki verið einsleitur, en það leiddi til þess að skilyrðum 1. og 2. mgr. 19. gr. a í lögum nr. 91/1991 var ekki talið fullnægt.
B krafðist riftunar á afsölum SG og HE annars vegar á hesthúsi til GS, ES, GUS og HS og hins vegar á íbúð til GS og HV og hafði uppi endurgreiðslukröfu í báðum tilvikum. Féllst héraðsdómur á kröfur B. Undir meðferð málsins fyrir Hæstarétti féll B frá kröfu sinni um riftun á síðarnefndu afsali. Í dómi Hæstaréttar 9. mars 2017 var vísað til þess að þar sem kröfurnar hefðu hvorki verið á hendur sömu aðilum né hefðu þær átt rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings hefðu skilyrðum 1. mgr. 27. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um kröfusamlag ekki verið fullnægt og þar með ekki heldur til samlagsaðildar, sbr. 1. mgr. 19. gr. sömu laga. Þar sem B hefði í reynd með breyttri kröfugerð fallist á að fyrrnefndum skilyrðum hefði ekki verið fullnægt og fallið frá síðari dómkröfu sinni var þeim hluta málsins vísað frá héraðsdómi en málið að öðru leyti látið bíða efnisdóms réttarins. Í dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 kom fram að B reisti riftunarkröfu sína annars vegar á 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og hins vegar á 141. gr. sömu laga. Í dóminum var vísað til þess að GS, ES, GUS og HS hefðu innt af hendi umsamda greiðslu fyrir hesthúsið og selt það síðan aftur á sama verði. Hefði salan því ekki leitt til eignaraukningar hjá þeim og því ekki talið að um gjöf hefði verið að ræða sem væri riftanleg eftir ákvæðum 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá var talið að riftunarskilyrði 141. gr. laganna væri ekki fullnægt þar sem ráðstöfunin hefði ekki ótilhlýðilegan hátt verið kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra eða hefði leitt til þess að eignir þrotamanna yrðu ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum né til skuldaaukningar þeim til tjóns. Voru því GS, ES, GUS og HS sýknuð af kröfum B.
Máli vísað frá dómi þar sem ekki lá fyrir að félagsmenn málsóknarfélags hefðu lögvarða hagsmuni af úrlausn viðurkenningarkrafna sinna.
Máli vísað frá dómi vegna galla á málatilbúnaði
Samtök atvinnulífsins (
Jakob R. Möller hrl)
gegn
Verkalýðs-,
sjómannafélagi,
Álftfirðinga,
Verkalýðsfélaginu Baldri,
Aðalheiði Steinsdóttur,
Jóni Helga Gíslasyni,
Sigríði Bragadóttur,
Trausta Magnúsi Ágústssyni,
Veturliða Arnari Gunnarssyni (
Björn Lárus Bergsson hrl) og
Valsteini Heiðari Guðbrandssyni (
Guðni Ásþór Haraldsson hrl)
Kærumál. Félagsdómur. Dómstólar. Kröfugerð. Samlagsaðild. Kröfusamlag. Vanreifun. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Gjafsókn. Samtök atvinnulífsins (SA) stefndu tveimur verkalýðsfélögum og nokkrum einstaklingum til greiðslu skaðabóta vegna tjóns, sem SA töldu stefndu hafa valdið með ólögmætum hætti við verkfallsvörslu. Hafði SA fengið kröfurnar framseldar frá félagsmanni sínum. Héraðsdómur vísaði málinu frá á þeirri forsendu að sakarefnið ætti undir Félagsdóm. Þar sem ekki var ágreiningur um lögmæti þess verkfalls sem stóð yfir í umrætt sinn þótti sérákvæði laga um stéttarfélög og vinnudeilur um verkefni Félagsdóms ekki eiga við heldur ætti málið undir hina almennu dómstóla. Ekki þóttu aðrir gallar á málatilbúnaði SA eiga að leiða til frávísunar og var frávísunarúrskurðurinn því felldur úr gildi.