Í málinu krafðist Á, sem var leigusali samkvæmt samningi við K, þess að heimilað yrði að K yrði borinn út úr hinu leigða húsnæði. Á byggði á því að K hefði ekki sinnt greiðsluáskorun um að greiða húsaleigu fyrir mánuðina maí til október 2025, sem numið hefði 250.000 krónum á mánuði, og lýsti því yfir riftun. K hafði ekki greitt húsaleigu til Á síðan í aprílmánuði 2025 en byggði á því að leigan hefði numið 180.000 krónum á mánuði og þar sem hann hefði greitt 250.000 krónur á mánuði frá því í september 2023 hefði myndast inneign sem gerði það að verkum að hann væri ekki í vanskilum með greiðslu á leigu. Landsréttur taldi sannað með fyrirliggjandi gögnum að Á og K hefðu gert með sér samkomulag um að frá og með september 2023 skyldi mánaðarleg leiga nema 250.000 krónum og að þau vanskil sem Á reisti kröfu sína á lægu þar með fyrir. Var fallist á kröfu hans og honum heimilað að fá K borinn með beinni aðfarargerð út úr fasteign Á.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr tilgreindri fasteign. Landsréttur tók fram að skilyrði til að verða við kröfu A brysti þar sem sameigandi hans að fasteigninni ætti ekki aðild að málinu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign ásamt öllu því sem henni tilheyrði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A ehf. væri eigandi fasteignarinnar samkvæmt þinglýstu afsali auk þess að hafa greitt allan kostnað tengdan fasteigninni. Þá hefði B ekki náð að sýna fram á að hún nyti slíkra afnota af fasteigninni að komið gæti í veg fyrir að krafa A ehf. næði fram að ganga. Var því talið að fullnægt væri skilyrðum 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að B yrði borin út úr húsnæði sóknaraðila með beinni aðfarargerð.
Allt annað ehf (
Magnús Jónsson lögmaður)
gegn
Þorsteini Magnússyni, Saskiu Freyju Schalk, Fredericus Marinus Emiel Schalk og Elínborgu Kristínu Þorláksdóttur (
Guðjón Ármann Jónsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að Þ, S, F og E yrðu borin út úr nánar tilgreindri fasteign ásamt öllu sem þeim tilheyrði.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimilað var að K ehf. yrði borið út úr tilgreindu rými á grundvelli 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B ehf. um að A ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr tilgreindri fasteign.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F hf. um að A yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem S ehf. var heimilað að fá T ehf. borinn út úr fasteigninni B með beinni aðfarargerð.
G ehf. kærði til Landsréttar úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu V um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borið út úr nánar tilgreindri fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að G ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem OR var heimilað að fá A ehf. borinn út, með sumarbústað ásamt bátaskýli, af fasteigninni E, ásamt öllu sem honum tilheyrði. Fyrir Landsrétti byggði A ehf. á því að réttur OR til umrædds lands sem fasteignir A ehf. standa á eða stóðu á, „væri hulinn ákveðnum vafa og mætti gerðin ekki ná fram að ganga”. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A ehf. hefði keypt sumarbústað á lóðinni E með afsali 16. júní 2006 en afsalið var móttekið 4. júlí sama ár og þinglesið degi síðar. Samkvæmt útprentun úr fasteignaskrá sem lá fyrir Landsrétti, væri OR eigandi sumarbústaðalands að E en A ehf. væri þinglesinn eigandi að sumarbústað og bátaskýli á lóðinni. Þá væri OR eigandi jarðarinnar E samkvæmt eignayfirlýsingu 25. október 2004 sem þinglesin var 8. nóvember sama ár. Fram kæmi í lóðarleigusamningi 23. nóvember 2005 að OR leigði A ehf. E frá 1. janúar 2005 til 1. janúar 2012 auk þess sem ráða megi af gögnum málsins að E hafi áður borið númerið 13. Var með vísan til þess ekki talið að síðbúin sjónarmið A ehf. um ætlaðan vafa á skráningu og breytingu á tilgreiningu leigulóðar sóknaraðila hefði þýðingu við úrlausn málsins. Sama ætti við um þá óumdeildu staðreynd að bátaskýli sóknaraðila næði út fyrir mörk leigulóðarinnar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Með úrskurði héraðsdóms var fallist á kröfu A ehf. um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr fasteign A ehf. að Ránargrund 4 í Garðabæ. Ágreiningur málsins varðaði heimild A ehf. til riftunar á leigusamningi en krafa A ehf. byggði á þeim grunni að honum hafi verið heimilt að rifta samningnum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A ehf. hefði eins og á stóð ekki verið heimilt á grundvelli reglu kröfuréttar um tillitsskyldu að nýta samningsbundinn rétt sinn til að rifta leigusamningnum. Jafnframt var talið að sama niðurstaða leiddi af 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Af þessu leiddi að ekki var fallist á kröfu A ehf. um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr fasteigninni Ránargrund 4 í Garðabæ.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að A yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu B.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa G ehf., sem leigusala að iðnaðarhúsnæði, um að K ehf. sem leigutaki yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr húsnæðinu. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að úrbætur á brunavörnum húsnæðisins sem gerðar hafi verið eftir að yfirlýsing um riftun leigusamnings barst sóknaraðila gætu engu breytt um lögmæti riftunarinnar og rétt varnaraðila á grundvelli hennar.
D ehf. kærði til Landsréttar úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F ehf. um að D ehf. yrði með beinni aðfarargerð borið út úr nánar tilgreindri fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að D ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.
Stefnda gert að greiða stefnanda ógreidda húsaleigu.
K, eigandi jarðarinnar H, krafðist þess að S og J yrðu bornir út af jörðinni en þeir tóku yfir ábúðarsamning föður þeirra frá árinu 1977. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með hliðsjón af samhenginu milli eldra byggingarbréfs, sem faðir S og J hafði sagt upp, og samnings S og J um tímabundna yfirtöku réttinda samkvæmt byggingarbréfinu til eins árs, yrði ekki fallist á þau rök S og J að um hefði verið að ræða nýjan ábúðarsamning sem hefði, vegna ákvæðis 5. gr. ábúðarlaga nr. 80/2004 um ábúð til fimm ára hið skemmsta og andstætt skýrum eignarheimildum K, tryggt þeim fullan umráðarétt yfir jörðinni til fimm ára eins og þeir héldu fram. Af gögnum málsins var ráðið að K hefði, eftir að umsömdum leigutíma lauk, ítrekað áréttað við S og J að umsömdum leigutíma væri lokið. Var því fallist á með K að S og J gætu ekki leitt umráðarétt sinn yfir jörðinni af samningi þeirra frá 8. júní 2017 og að S og J hefði mátt vera ljóst af samskiptum við K eftir að leigutíma lauk að vera þeirra á jörðinni væri í óþökk K hvað sem liði ágreiningi þeirra að öðru leyti. Að öllu samanlögðu var ekki talið, á grundvelli þeirra sönnunargagna sem lágu fyrir í málinu, að varhugavert væri að gerðin næði fram að ganga. Var krafa K því tekin til greina.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þb. K um að V yrði borin út úr tiltekinni fasteign með beinni aðfarargerð þar sem talið var varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa H um að A yrði með beinni aðfarargerð borin út úr húsnæði H ásamt öllu því sem henni tilheyrði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni um að hross í eigu og/eða umsjá Ó og S yrðu fjarlægð af fasteignum S ehf. með beinni aðfarargerð. Ó og S kváðust halda hrossin á annarri fasteign með samþykki eiganda hennar en S ehf. mótmælti því að svo væri. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væri unnt að skera úr um ágreining aðila um hvar hrossin væru í raun haldin með þeim takmörkuðu sönnunargögnum sem unnt væri að afla í máli sem rekið væri eftir 13. kafla laga nr. 90/1989 um aðför. Þá leiddi af lögum um búfjárhald að umráðamanni hrossa, sem löglega væru haldin á tilteknu svæði, væri almennt ekki skylt að grípa til ráðstafana til að halda þeim þar, til verndar hagsmunum fasteignaeigenda á öðru svæði, nema annað leiddi af lögum. Þar sem slíkri skyldu væri ekki til að dreifa í umræddu sveitarfélagi væri útilokað að unnt væri að fá S og Ó dæmd til að verða við skyldu um að fjarlægja hrossin af landi S ehf. á grundvelli röksemda er byggðust á meginreglum nábýlisréttar. Samkvæmt framangreindu var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um að hafna kröfu S ehf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S og Þ um að þeim yrði heimilað að fá M borinn út úr tilgreindum útihúsum með beinni aðfarargerð þar sem talið var varhugavert að gerðin næði fram að ganga á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
G kærði til Landsréttar úrskurð héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa M um að G yrði með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tiltekinni fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að G hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að B yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu A. Landsréttur taldi að fullnægt væri skilyrðum 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, þannig að A hefði verið heimilt að rifta leigusamningi aðila. Þá væri enginn slíkur vafi fyrir hendi um kröfu sóknaraðila sem leitt gæti til þess að varhugavert yrði að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og fallist á kröfu A.
Diana P. Rostan Viurrarena (sjálf) gegn
Landsbankanum hf (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L hf. um að D yrði með beinni aðfarargerð borin út úr fasteign L hf. ásamt öllu því sem henni tilheyrir. Málinu var vísað frá Landsrétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, var liðinn.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa F ehf. um að L ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu F ehf. N ehf., sem síðar tók upp nafnið H ehf., tók fasteignina á leigu af F ehf. með leigusamningi með gildistíma til 31. janúar 2020. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt 5. gr. leigusamningsins hefði verið heimilt að framselja hann L ehf. án samþykkis F ehf. Þar sem ákvæði leigusamningsins um ógildi hans væri bundið við árangurslaust fjárnám hjá leigutaka gæti árangurslaust fjárnám hjá H ehf. ekki haft slík réttaráhrif í för með sér. Þá tók Landsréttur fram að bankaábyrgð upphaflegs leigutaka til tryggingar efndum á leigusamningnum hefði fallið úr gildi 1. maí 2015, en samkvæmt 11. gr. samningsins hafi leigutaka borið að endurnýja ábyrgðina einum mánuði áður. Yfirlýsing F ehf. um riftun leigusamningsins vegna vanefnda á því að leggja fram nýja bankaábyrgð hefði verið sett fram 21 mánuði eftir að vanefndin kom til. Samkvæmt 4. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 hefði réttur F ehf. til riftunar verið fallinn niður. Var kröfu F ehf. því hafnað.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnenda þess efnis að hann yrði borinn út af jörð, en stefndi hafði ritað undir byggingarbréf um lífstíðarábúð á jörðinni í tíð fyrrverandi eiganda hennar en sá hafði arfleitt stefnendur að henni. Talið var að ekki væri uppfyllt það skilyrði ábúðarlaga að uppsögn ábúðar væri heimil vegna verulegra vanefnda á skyldum stefnda samkvæmt samningnum.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F ehf. um að L ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr tilgreindum fasteignum F ehf. Í málinu greindi aðila um það eftir hvaða samningi færi um leigu L ehf. á þeim fasteignum sem krafa F ehf. tók til. Landsréttur taldi að ekki væri útilokað að um þessi lögskipti aðilanna færi samkvæmt samningi 14. maí 2012 sem eftir efni sínu væri enn í fullu gildi. Var því talið varhugavert að veita F ehf. heimild til aðfarargerðar, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Í um að A yrði með beinni aðfarargerð borin út úr húsnæði Í ásamt öllu því sem henni tilheyrði.
Deilt um heimild Blönduósbæjar til að segja upp ábúðar- og eða erfðafestusamningi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að E ehf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út með söluskála sinn af lóð S.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa A um að E og K yrðu borin út úr tiltekinni fasteign í eigu A. Fasteignin hafði verið seld A nauðungarsölu og hafði sýslumaður að ósk gerðarþola, E og K, ákveðið að þau gætu leigt eignina í allt að 12 mánuði gegn greiðslu ákveðinnar húsaleigu samkvæmt 6. tölul. 28. gr. laga nr. 91/1991 um nauðungarsölu. Vísaði héraðsdómur til þess að þrátt fyrir að ekki hefði verið gerður sérstakur skriflegur leigusamningur um afnotin yrði að telja ljóst þegar litið væri meðal annars til 9. og 10. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 að réttarsamband hefði stofnast milli aðila og að um samningssambandið giltu ákvæði fyrrnefndra laga. Var vísað til þess að A hefði verið rétt að krefja E og K um greiðslu leigugjalds með greiðsluáskorun í samræmi við ákvæði laga nr. 36/1994 og rifta samningnum í kjölfarið þar sem þau hefðu ekki orðið við kröfu um greiðslu. Þá kom fram að greiðsla sem innt hefði verið að hendi eftir að riftun hefði átt sér stað breytti engu um lögmæti riftunarinnar og rétt A til útburðar. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa F hf. um að A yrði borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu F hf. Vísaði héraðsdómur m.a. til þess að uppsögn F hf. á leigusamningi aðila hefði verið í samræmi við húsaleigulög og að ákvæði samkomulags F hf. og velferðarsviðs Reykjavíkur um samstarf aðila varðandi félagslegar leiguíbúðir í Reykjavíkurborg gætu ekki staðið því í vegi að F. hf. væri heimilt að segja samningnum upp við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að fá gróðurhús í eigu S borið út af lóð hans með beinni aðfarargerð. Hafði S lagt fram í málinu gögn sem bentu til þess að hún ætti lóðarréttindi á umræddri lóð. Var því ekki talið að réttur G til að hafa einn umráð lóðarinnar væri svo skýr að fallast mætti á kröfu hans, sbr. 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa G og N um að þeim væri heimilt að fá Á, leigjanda húsnæðis í þeirra eigu, borna út úr húsnæðinu með beinni aðfarargerð. Var krafan sett fram í kjölfar riftunar G á leigusamningi við Á um húsnæðið vegna óheimillar framleigu á því meðan á uppsagnarfresti stóð. Í dómi Hæstaréttar kom fram að G hefði sagt leigusamningnum upp með sex mánaða fyrirvara og tekið fram í uppsagnarbréfinu að framleiga eða framsal samningsins væri óheimil. Þá hefði sagt í bréfinu að samningnum yrði rift gerðist Á sek um slíka framleigu. Þar sem Á hefði samkvæmt þessu mátt vera ljóst að G væri því ekki lengur samþykk að Á framleigði húsnæðið í trássi við ákvæði leigusamningsins, og þar sem ágreiningslaust væri að hún hefði engu að síður gert það, hefði G verið heimilt að rifta samningnum á grundvelli 4. töluliðar 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að honum yrði heimilað að fá H borinn út úr tilgreindri fasteign með beinni aðfarargerð. Var talið að slíkur vafi væri uppi um réttindi H til fasteignarinnar og heimild R til útburðar hans að varhugavert væri að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að S hf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út með iðnaðarhúsnæði sitt af lóð S.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Ú ehf. um að honum væri heimilt að fá B ehf. borinn út úr tilgreindu húsnæði í sinni eigu með beinni aðfarargerð.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A ehf. um að A yrði borin út úr leiguhúsnæði var hafnað. Talið var að skilyrði til riftunar húsaleigusamnings aðila hefðu ekki verið uppfyllt þar sem ekki lá fyrir í málinu að A ehf. hefði beint skriflegum áminningum eða áskorunum til A eins og áskilið væri í 1., 3. og 8. tölulið 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Þá var ósannað að A hefði vanrækt svo skyldur sínar samkvæmt leigusamningnum að rýming húsnæðisins teldist eðlileg eða nauðsynleg í skilningi 10. töluliðar sama ákvæðis. Loks var ekki fallist á að A hefði brotið ákvæði samningsins og notað húsnæðið á annan hátt en um hefði verið samið. Var kröfu A ehf. því hafnað.
Ólína Ólafsdóttir (sjálf) gegn
Eggerti Ólafssyni (
Garðar Briem hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að Ó skyldi með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign í eigu E. Talið var að E hefði verið heimilt að rifta leigusamningi aðila þar sem Ó hefði ekki innt af hendi leigugreiðslu og að greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing hefði verið send Ó með sannanlegum hætti. Var útburðargerðin því heimiluð.
M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem S var heimilað að fá M borinn út úr nánar tiltekinni fasteign með beinni aðfarargerð. Málinu var vísað frá Hæstarétti á þeim grundvelli að kröfu S hefði þegar verið fullnægt með aðfarargerð og gat úrskurður um heimild til hennar því ekki komið til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að B ehf. skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign. Talið var að kaupsamningur aðila um fasteignina hefði verið bundinn fyrirvörum sem ekki gengu eftir og hefði hann því fallið niður. Samkvæmt þessu hefði komist á ótímabundinn leigusamningur milli aðila sem B13 ehf. hefði verið rétt að segja upp með sex mánaða fyrirvara. Þá var fallist á með B13 ehf. að réttilega hefði verið staðið að uppsögn leigusamningsins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu F ehf. um að H ehf. yrði borið út úr fasteign var hafnað. Talið var að gögn málsins tækju ekki af vafa um að eindagi húsaleigugreiðslna skyldi vera 5. hvers mánaðar, en ekki 10. hvers mánaðar eins og H ehf. héldi fram. Var af þeim sökum talið varhugavert að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989, og var kröfu F ehf. því hafnað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F ehf. um að B yrði borinn út úr nánar tilgreindum eignarhluta í húsnæði félagsins þar sem óljóst væri með þinglýsta eignarheimild þess. Í dómi Hæstaréttar kom fram að afrit afsals fyrir eignarhlutanum bæri með sér að það hefði verið móttekið til þinglýsingar í desember 2013 og því þinglýst í janúar 2014. Af málatilbúnaði B í héraði væri ljóst að hann drægi ekki í efa að F ehf. hefði öðlast eignarrétt að eignarhlutanum með afsölum í desember 2013. Enginn skriflegur samningur um leigurétt B yfir eignarhlutanum lægi fyrir í málinu, hvorki við fyrri eigendur né við F ehf., og ósannað væri að munnlegur leigusamningur hefði verið gerður um þann eignarhluta. Að því gættu og í ljósi atvika málsins að öðru leyti væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til þess að fallast á kröfu F ehf. um útburð B úr eignarhlutanum. Gæti engu breytt í því sambandi þótt B kynni að hafa framkvæmt endurbætur á eignarhlutanum með samþykki fyrri eigenda hans. Væri þá til þess að líta að samkvæmt nauðungarsöluafsali vegna þessa eignarhluta hafði verið tekið fram að á honum hvíldi áfram eftir þinglýsingu afsalsins eignaskiptayfirlýsing og lóðarleigusamningur eignarinnar og kvaðir tengdar þeim, ef einhverjar væru, en afmá bæri úr veðmálaskrá eignarinnar allar aðrar þinglýstar veðkröfur og öll önnur óbein eignarréttindi, sbr. 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.
Útburður heimilaður
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa O um að henni yrði heimilað að fá G borinn út af tiltekinni fasteign með beinni aðfarargerð. Krafa O var reist á því að G hefði ekki greitt umsamda leigu fyrir afnot fasteignarinnar á réttum gjalddögum, en í hinum kærða úrskurði var heimild til útburðargerðar aðallega byggð á því að leigusamningur aðila hefði verið tímabundinn og runnið út. Í dómi Hæstaréttar kom fram að gegn mótmælum G hefði héraðsdómi verið óheimilt að taka kröfu O til greina á grundvelli þeirrar málsástæðu, sbr. 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri ekki fullnægt skilyrðum 2. mgr. 163. gr. sömu laga til þess að málsástæðan kæmist að fyrir Hæstarétti. Fallist var á með héraðsdómi að komist hefði á samningur milli aðila um leigu umræddrar fasteignar og fjárhæð leigunnar. Þó fyrir lægi að umsamin leiga hefði verið í vanskilum þegar greiðsluáskorun hefði verið send G, að sögn O, þá hefði hún hvorki lagt fram gögn um að áskorunin hefði verið send af stað með sannanlegum og tryggilegum hætti, sbr. 13. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994, né að hún hefði verið birt fyrir G eða komist til hans með öðrum hætti. Á hinn bóginn hefði G tekið fram í greinargerð sinni í héraði að borist hefði bréf frá O „um riftun vegna vanskila og vísað í leigusamning þar um“. Þá hefði hann ekki borið því við í greinargerðinni að hafna bæri kröfu O um útburð þar sem ekki hefði verið gætt ákvæða 1. töluliðar 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga, sem aðfararbeiðni O hefði þó gefið fullt tilefni til. G hefði fyrst í þinghaldi tæpum tveimur mánuðum síðar teflt fram þeirri málsástæðu að ekki lægi fyrir sönnun þess að honum hefði verið afhent greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing. Gegn andmælum O kæmi sú málsástæða ekki til álita við úrlausn málsins, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, auk þess sem hún væri í andstöðu við fyrrgreinda lýsingu G á málsatvikum í greinargerð hans, sbr. 1. mgr. 50. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa R ehf. um að félaginu væri heimilt að fá F borinn út úr tilgreindri fasteign í sinni eigu með beinni aðfarargerð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að B yrði borinn út úr tiltekinni fasteign. Vísaði héraðsdómur m.a. til þess að A hefði ekki sannað með framlögðum gögnum að hann ætti þau skýlausu réttindi á hendur B sem hann byggði á í málinu og því þætti varhugavert að gerðin næði fram að ganga. Fyrir Hæstarétti lagði A fram afsal til sín fyrir fasteigninni sem hann hafði fengið úr hendi félags sem B hafði gert kaupsamning við um eignina. Vísaði Hæstiréttur til þess að afsalið, ásamt öðrum nýjum gögnum sem A hefði lagt fyrir Hæstarétt, fengju því ekki breytt að fallast yrði á með héraðsdómi að varhugavert væri að veita A heimild til aðfarargerðarinnar á grundvelli fyrirliggjandi gagna, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Emilija Aleksandraviciene (
Óskar Sigurðsson hrl)
gegn
Zakaria, Elías og Anbari (enginn)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að Z yrði borinn út úr tiltekinni fasteign, sem E var þinglýstur eigandi að. Í ljósi atvika málsins var talið að óvissa væri um raunverulegan eignarrétt að fasteigninni sem leiddi til vafa um rétt E til aðfarargerðarinnar. Um réttindi málsaðila hvað þetta varðaði yrði ekki skorið í útburðarmáli sem rekið væri samkvæmt 12. kafla laga nr. 90/1989 um aðför og á grundvelli þeirrar takmörkuðu sönnunarfærslu sem fram færi í slíkum málum. Var því talið að varhugavert væri að láta gerðina ná fram að ganga, sbr. síðari málslið 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa A hf. um að félaginu væri heimilt að fá A og V borin út úr tilgreindri fasteign í sinni eigu með beinni aðfarargerð.