A áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem Í var sýknað af kröfu A um að viðurkennt yrði með dómi að afturköllun […]ráðuneytisins á ráðningu A í starf ritara […] hefði verið ólögmæt. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði séð að þeir hagsmunir sem viðurkenningarkrafa A lyti að svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Þar sem lögmæt skilyrði til áfrýjunar skorti var málinu sjálfkrafa vísað frá Landsrétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um að bifreið yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum S og fengin Þ. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi bifreiðarinnar og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.
Kærður var dómur Landsréttar þar sem máli A og S gegn B var vísað frá Landsrétti á þeim grunni að A og S hefðu ekki sýnt fram á að verðmæti þeirra hagsmuna sem um væri deilt í málinu svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna niðurstöðu hins kærða dóms.
A og S áfrýjuðu til Landsréttar dómi héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu B um að A og S yrði gert að afhenda honum 10% af útgefnu hlutafé S ehf. að viðlögðum dagsektum. B krafðist þess að málinu yrði vísað frá Landsrétti. Í dómi Landsréttar kom fram að A og S hefðu ekki sýnt fram á að verðmæti þeirra hagsmuna sem um væri deilt í málinu svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að bifreið yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum K og fengin G. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi bifreiðarinnar og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.
Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem hagsmunir af áfrýjun náðu ekki áfrýjunarfjárhæð 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 og ekki hafði verið sótt um áfrýjunarleyfi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumannsins á Norðurlandi vestra sem lauk með því að gert var fjárnám í tilgreindu skipi G ehf. fyrir kröfu T. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem krafa sóknaraðila náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1., 2. og 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en sóknaraðili hafði ekki óskað eftir kæruleyfi samkvæmt 4. mgr. sömu greinar, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimilað að fá nánar tilgreindan hund tekinn úr umráðum A með beinni aðfarargerð. Í úrskurði Landsréttar kom fram að á þeim tíma sem málið hefði verið kært til Landsréttar hefði áfrýjunarfjárhæð numið tiltekinni fjárhæð og A hefði ekki sýnt fram á hagsmunir hennar af málinu svöruðu til hærri fjárhæðar. Brysti því heimild til kæru í málinu og var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti.
Málið höfðuðu HM og HB til heimtu 2.316.043 króna vegna leka í fasteign sem þau keyptu af G árið 2014. Í forsendum héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að vísa bæri þremur af fjórum liðum fjárkröfunnar frá dómi þar sem þeir lytu að sameign fjöleignarhúss og ekki hefði verið upplýst um eignarhluti í húsinu. Landsréttur taldi að þótt frávísunarinnar hefði ekki verið getið í dómsorði, eins og rétt hefði verið samkvæmt 2. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, yrði að leggja til grundvallar að héraðsdómur hefði vísað kröfunum frá dómi. Þá var einnig vísað frá héraðsdómi kröfu HM og HB um að þeim yrði heimilað að skuldajafna kröfum sínum á hendur G á móti eftirstöðvum kaupverðs. Þar sem ákvæði héraðsdóms um frávísun höfðu ekki verið kærð eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 91/1991 gátu umræddar kröfur HM og HB ekki komið til álita fyrir Landsrétti. Þar sem eftirstandandi fjárkrafa náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 var málinu vísað frá Landsrétti.
Sýslumaðurinn á Suðurlandi (
Arndís Soffía Sigurðardóttir fulltrúi)
gegn
Hrafnhildi Hlöðversdóttur (
Hjalti Steinþórsson hrl)
Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem krafa S náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Arion banki hf (
Karl Óttar Pétursson hrl)
gegn
Kröfugerð Áfrýjunarfjárhæð. Lán. Fyrning A hf. höfðaði mál á hendur A til heimtu greiðslukortaskuldar sem féll í gjalddaga á fyrri hluta árs 2009. Talið var að kröfurnar A hf. á hendur A teldust lán í (
Eva Hrönn Jónsdóttir hrl)
A hf. höfðaði mál á hendur A til heimtu greiðslukortaskuldar sem féll í gjalddaga á fyrri hluta árs 2009. Talið var að kröfurnar A hf. á hendur A teldust lán í merkingu 2. málsliðar 2. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda og fyrndust á fjórum árum samkvæmt 3. gr. laganna. Samkvæmt fyrirmælum laganna hefði nýr fyrningarfrestur tekið að líða þegar A innti síðast af hendi innborgun á kröfurnar í september 2009, en hann var liðinn þegar A hf. höfðaði málið á hendur A í febrúar 2014. Voru kröfur A hf. af þeim sökum fallnar niður samkvæmt 24. gr. laga nr. 150/2007 og A því sýknaður af kröfu A hf. Fyrir Hæstarétti hafði A uppi kröfu um frávísun málsins frá réttinum með skírskotun til þess að krafa A hf. næði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur hafnaði þeirri kröfu einkum þar sem A hafði ekki teflt fram röksemdum um að A hf. hefði að virtum fyrirmælum 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 verið óheimilt að haga kröfugerð sinni á þann veg sem gert var, með því að miða áfrýjunarfjárhæð við samtölu greiðslukortaskuldar A án tillits til innborgana hans.
Guðmundur H. Jónsson (sjálfur) gegn
sýslumanninum á Blönduósi (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að stöðva framkvæmd fjárnáms hjá G fyrir kröfu S. Þar sem höfuðstóll kröfunnar var lægri en áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málinu vísað frá Hæstarétti.
E húsfélag kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess gegn K var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að höfuðstóll endanlegrar kröfu húsfélagsins hefði numið 38.117 krónum. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 yrði beitt um kæruna, sbr. 4. mgr. 150. gr. sömu laga en þegar málið var kært hafi áfrýjunarfjárhæðin verið 705.325 krónur. Þar sem krafan náði ekki þeirri fjárhæð var málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M1 um að kötturinn A yrði tekinn úr vörslum M2 og fenginn lögmanni M1. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi kattarins og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að ógilt yrði fjárnám sýslumanns sem fram hafði farið að kröfu B. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt gögnum málsins væri höfuðstóll þeirrar meðlagskröfu sem B leitaði fullnustu á hjá A, 454.797 krónur. Yrði skilyrðum um áfrýjunarfjárhæð í 1. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 og næði krafan ekki þeirri fjárhæð. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
M krafðist þess að fá tvö börn sín afhent sér með beinni aðfarargerð, á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. M og K höfðu verið búsett ásamt börnum sínum tveimur í Þýskalandi. Árið 2009 skildu M og K að borði og sæng og sama ár gerðu þau sátt fyrir dómstól þar í landi á þann veg að forsjá barnanna yrði sameiginleg en þau skyldu þó búa hjá K innan vissrar fjarlægðar við þýsku borgina X. Í lok árs 2010 fór K með börnin til Íslands. Héraðsdómur féllst á kröfu M í málinu um að börnin skyldu færð aftur til Þýskalands. K kærði þá niðurstöðu til Hæstaréttar sem komst að þeirri niðurstöðu að börnin skyldu færð aftur til Þýskalands. Hefði K ekki gert það innan tveggja mánaða frá dómsuppsögu væri M heimilt að fá börnin tekin úr umráðum K og afhent sér með beinni aðfarargerð.
Máli var vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti þar sem krafa sú sem deilt var um náði ekki áfrýjunarfjárhæð.
Ö krafðist þess aðallega að tveimur liðum í dómkröfum M, um greiðslu á 3.189,59 evrum og 15.060 krónum yrði vísað frá héraðsdómi og hann jafnframt sýknaður af kröfum M um að honum yrði gert að þola að birgðir hans af nánar tilgreindum stólum yrðu gerðar upptækar, án endurgjalds. Dómur var felldur á mál þetta í héraði á grundvelli samþykkis Ö á öllum kröfum M öðrum en um málskostnað. Að gefnu fyrrgreindu samþykki Ö stóðu aðeins eftir fjárkröfur M en óumdeilt er að höfuðstóll þeirrar kröfu nam 316.204 krónur. Gat Ö því ekki lengur talist hafa hagsmuni, sem metnir yrðu til fjár við ákvörðun áfrýjunarhagsmuna samkvæmt 2. og 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála af öðru en fyrrgreindri samanlagðri fjárhæð höfuðstóls þessara kröfuliða. Hún náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. sömu lagagreinar og varð því að vísa málinu frá Hæstarétti.
Kærumáli E ehf. gegn S, varðandi gildi fjárnáms, var vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfu E ehf. náði ekki áfrýjunarfjárhæð, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Máli H hf. gegn R ohf. var vísað frá Hæstarétti án kröfu þar sem höfuðstóll kröfu H náði ekki áfrýjunarfjárhæð, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
S krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 23. janúar 2007 um að gera ekki fjárnám til fullnustu kröfu S á hendur K. Höfuðstóll kröfunnar sem leita átti fullnustu á var 263.301 króna og náði hún því ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
Ólafur Áki Ragnarsson og Álfheiður Freyja Friðbjarnardóttir (
Ólafur Björnsson hrl)
gegn
Óskari Gunnlaugssyni, Braga Gunnlaugssyni, Ingunni Gunnlaugsdóttur, Guðríði Gunnlaugsdóttur, Guðlaugu Gunnlaugsdóttur, Baldri Gunnlaugssyni, Hauki Gunnlaugssyni, Vilborgu Gunnlaugsdóttur og Birni Gunnlaugssyni (
Ragnar Halldór Hall hrl)
ÓL og ÁL áfrýjuðu til Hæstaréttar dómi Héraðsdóms Austurlands þar sem fallist var á kröfu ÓS o.fl. um að viðurkennt yrði að nafngreindri jörð í eigu ÓL og ÁL fylgdi ekki veiðiréttur í Berufjarðará. ÓS o.fl. kröfðust þess að málinu yrði vísað frá Hæstarétti þar eð lögmæt skilyrði skorti til áfrýjunar. Ekki var talið að áfrýjendunum ÓL og ÁL hefði tekist að sýna nægilega fram á að verðmæti þeirra hagsmuna sem um væri deilt í málinu svaraði til áfrýjunarfjárhæðar fyrir árið 2006, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.
Að gengnum héraðsdómi þar sem ÁL og MK voru dæmd til að greiða ÁR ehf. óskipt nánar tilgreinda fjárhæð lét ÁR ehf. gera fjárnám hjá ÁL samkvæmt dóminum. Dóminum var síðar áfrýjað af hálfu ÁL og MK og gagnáfrýjað af hálfu ÁR ehf. Fyrir Hæstarétt voru lagðar greiðslutilkynningar frá nafngreindum banka sem sýndu að MK hefði eftir fjárnámsgerðina innt af hendi í fernu lagi greiðslur til ÁR ehf. sem námu stærstum hluta hinnar dæmdu kröfu. Í tilkynningunum kom ekki fram að gerður hefði verið fyrirvari þegar greiðslurnar voru inntar af hendi. Samkvæmt fordæmum Hæstaréttar var áfrýjun málsins af hálfu ÁL og MK ekki samrýmanleg þessum greiðslum, en eftirstöðvar skuldarinnar náðu ekki áfrýjunarfjárhæð sem ákveðin var fyrir árið 2006 samkvæmt lögum um meðferð einkamála. Var kröfum ÁL og MK því vísað frá Hæstarétti. ÁR ehf. féll frá gagnáfrýjun málsins fyrir sitt leyti með yfirlýsingu við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti.
Máli um gildi aðfarargerðar var vísað frá Hæstarétti þar sem ekki var fullnægt skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Krókur dráttarbílar ehf (
Guðni Ásþór Haraldsson hrl)
gegn
SP-Fjármögnun og Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis (enginn)
K ehf. krafðist þess að hnekkt yrði ákvörðun sýslumanns um að breyta frumvarpi sínu til úthlutunar á söluverði bifreiðar við nauðungarsölu. Þar sem ekki var fullnægt skilyrðum í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um áfrýjunarfjárhæð var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem Á krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem P krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem K krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem K krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.
Kærumáli um fjárnám var vísað frá Hæstarétti þar sem ekki var fullnægt skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994.