A höfðaði mál gegn BH og krafðist þess að henni yrði dæmd forsjá sonar síns, B. Hafði A verið svipt forsjá B með dómi Héraðsdóms Reykjaness árið 2018 og var dómurinn staðfestur með dómi Landsréttar 11. október 2018, í máli nr. 288/2019. Undir rekstri þessa máls í héraði var dómkvaddur matsmaður sem taldi að þrátt fyrir að staða A væri mun betri í dag en þegar hún var svipt forsjá drengsins, þá væri forsjárhæfni A óstöðug, og var niðurstaða hans að tilfærsla forsjár til A myndi ekki þjóna hagsmunum drengsins. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var rakið að drengurinn hefði verið í fóstri frá árinu 2018 og hafi aðlagast þar vel og dafnað. Var talið að það myndi raska verulega stöðugleika í uppeldi drengsins ef A fengi forsjá hans aftur og að sú ráðstöfun yrði ekki í samræmi við hag hans og þarfir. Var BH því sýknuð af kröfum A.
A höfðaði mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi S hf. og B vegna líkamstjóns sem hún telur sig hafa orðið fyrir þegar bifreið í eigu B rann aftan á bifreið sem A ók 10. janúar 2017. Ágreiningur aðila laut að því hvort A hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn. Í málinu lágu fyrir álitsgerð örorkunefndar og tvær matsgerðir dómkvaddra manna um mat á afleiðingum árekstursins. Byggði stefnda kröfugerð sína að þessu leyti einkum á matsgerð tveggja dómkvaddra manna 4. febrúar 2019 og álitsgerð örorkunefndar 19. ágúst 2021. Kröfu sína um sýknu af kröfum stefndu byggðu áfrýjendur hins vegar á yfirmatsgerð 6. ágúst 2020 þar sem talið var að minni líkur en meiri væru á því að orsakasamband væri á milli slyssins og einkenna sem A hefði lýst á matsfundi. Í hinum áfrýjaða dómi var meðal annars rakið að þegar ákveðið væri hvaða matsniðurstöðu skyldi leggja til grundvallar gilti reglan um frjálst sönnunarmat dómara, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir voru bornar saman taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að yfirmatsgerðin væri haldin tilteknum annmörkum og að niðurstaða álitsgerðar örorkunefndar, en þó einkum undirmatsgerðar, væru í betra samræmi við sjúkrasögu A og þau læknisfræðilegu gögn sem fyrir lágu. Þá þóttu upplýsingar um breytingar á starfsgetu A eftir áreksturinn styðja það að A hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Var A talin hafa fært nægar líkur fyrir því að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn og tjón hennar sem rekja mætti til hans talið samsvara sjö stiga varanlegum miska og 15% varanlegri örorku. Í dómi Landsréttar var tekið fram að A hefði gengist undir læknisskoðun í tengslum við gerð matsgerðar vegna annars umferðarslyss þann 14. desember 2016 eða tæpum mánuði fyrir áreksturinn sem þetta mál tekur til. Í matsgerðinni var við mat á varanlegum miska miðað við lið VI.A.a í miskatöflu örorkunefndar, en hann tekur til hálshryggjar. Jafnframt var rakið að í yfirmatsgerðinni hefði A verið metin tímabundið óvinnufær í þrjá mánuði og það væri óumdeilt í málinu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var A talin hafa rennt nægilegum stoðum undir það að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni í umferðarslysinu 10. janúar 2017. Þar sem fyrir Landsrétti var ekki sérstaklega deilt um mat á varanlegum miska og varanlegri örorku A, útreikning bóta og fjárhæð kröfu samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, var héraðsdómur staðfestur.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði með dómi óskertur bótaréttur hans úr afkomutryggingu hjá S hf. vegna starfsorkuskerðingar sem hann býr við í kjölfar æðabólgusjúkdóms. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds manns og yfirmat tveggja dómkvaddra manna, þar sem komist var að ólíkri niðurstöðu um starfsorkuskerðingu stefnda. Í hinum áfrýjaða dómi var yfirmatsgerðin, þar sem starfsorkuskerðing A var metin 55%, talin haldin annmörkum og niðurstaða undirmatsgerðarinnar, um 75% starfsorkuskerðingu A, lögð til grundvallar. S hf. taldi að leggja bæri niðurstöðu yfirmatsgerðarinnar til grundvallar. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að það væri dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila um staðreyndir sem um væri deilt. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir væru bornar saman, taldi rétturinn, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að undirmatsgerðin væri nákvæmari, vandaðri og betur rökstudd en yfirmatsgerðin, auk þess sem niðurstöður hennar færu betur saman við fyrirliggjandi læknisfræðileg gögn og önnur gögn málsins. Hvað verðleika varðaði stæði undirmatsgerðin þannig mun framar yfirmatsgerðinni og bæri með sér réttari niðurstöðu miðað við málið í heild sinni. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist meðal annars greiðslu brunabóta vegna bruna á húseign hans sem var tryggð hjá V hf. Byggðist málshöfðun A á því að V hf. hefði verið óheimilt að draga frá brunabótum annars vegar kostnað vegna förgunar húseignarinnar miðað við að asbest hefði verið í húsinu og hins vegar verðmæti undirstöðu og frárennslislagna sem V hf. mat að hefðu verið óskemmdar eftir brunann. Þá krafðist A bóta vegna lögfræðikostnaðar sem hlaust af því að halda uppi kröfum gagnvart V hf. áður en til málshöfðunar kom. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að engin greining hefði farið fram á því hvort asbest hefði verið í húsarústunum, eins og áskilið er í 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum, sé vafi uppi um slíkt, en V hf. hefði ekki leitað upplýsinga hjá A hvort svo væri. Í ljósi atvika yrði sönnunarbyrði um það hvort brunarústirnar hefðu verið asbest-mengaðar lögð á V hf. sem hefði, gegn mótmælum A, hvorki tekist sönnun þess að svo hafi verið, né að A hafi verið gerð grein fyrir því að brunarústum yrði fargað sem asbest-menguðum, með tilheyrandi kostnaðarauka. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði ekki verið heimilt að draga frá brunabótum A kostnaðarauka samfara því að farga brunarústum sem asbest-menguðum. Að gættum sjónarmiðum um eðli brunatrygginga og skyldu V hf. þeim samfara, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði, gegn mótmælum A, ekki tekist sönnun þess að undirstöður og frárennslislagnir hússins hefðu verið óskemmdar eftir brunann og því hafi V hf. ekki verið heimilt að draga frá brunabótum virði þess hluta hússins. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest niðurstaða hans um að sýkna V hf. af kröfu A um bætur vegna útlagðs lögmannskostnaðar. Í dómi héraðsdóms kom fram að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar í máli þó svo að hann lyti að vinnu lögmanns áður en mál væri höfðað. Samkvæmt öllu framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að sérfróði meðdómsmaðurinn J viki sæti í máli M gegn honum. Krafa B byggði annars vegar á því að J hefði á árinu 2015 aðstoðað endurskoðunarfyrirtækið P ehf. í tilteknum atriðum í málsvörn félagsins í máli sem slitastjórn L hf. höfðaði á hendur því. Hins vegar hefði J borið ábyrgð á eftirliti ársreikningaskrár með reikningsskilum L hf. á árunum 2005 til 2007. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að M byggði mál sitt á hendur B á því að vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi B hafi ársreikningar og árshlutareikningar L hf. frá útgáfu ársreiknings fyrir rekstrarárið 2005 gefið ranga mynd af áhættu bankans vegna tengsla við B og félag í hans eigu. Lá fyrir að málatilbúnaður M beindist að ársreikningum L hf. fyrir fall bankans í október 2008 en á þeim tíma var P ehf. endurskoðandi bankans og áritaði reikninga hans. Ekki var talið útilokað að það myndi reyna á störf P ehf. og áritun endurskoðenda þess á reikninga bankans við úrlausn málsins. Taldi Landsréttur að ekki væri hægt að útiloka að J hefði við aðstoð og ráðgjöf við málsvörn P ehf. í máli slitastjórnar L hf. gegn félaginu vegna endurskoðunar þess á reikningum bankans þegar myndað sér skoðun á reikningsskilum bankans. Í ljósi aðkomu og ráðgjöf J í tengslum við málsvörn P ehf. sem varðaði endurskoðun bankans og áritun ársreikninga var talið að draga mætti með réttu í efa óhlutdrægni hans við úrlausn málsins. Hið sama ætti við um starf hans sem yfirmanns eftirlits með beitingu alþjóðlegra reikningsstaðla hjá ársreikningaskrá. Var J því gert að víkja sæti í málinu með vísan til g-liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu úr húseigenda- og ábyrgðartryggingu hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A byggði á að hún hefði orðið fyrir er vindhviða feykti upp hurð á veitingastað. Í dómi Landsréttar var rakið að niðurstaða hins áfrýjaða dóms um bótaskyldu V hf. hafi ráðist af því hvaða eiginleika hurðin hefði haft ef hurðarpumpa hefði verið tengd. Engin sérfræðigögn hafi legið fyrir um þessi atriði og eins og málið lá fyrir hafi héraðsdómara verið ókleift að leysa úr því álitaefni sem uppi var á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hafi honum því borið að kveðja til meðdómsmann samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem héraðsdómari lét það ógert var talið óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.
Með dómi héraðsdóms var B falin forsjá C, dóttur A og B, og skyldi lögheimili hennar vera hjá B. Þá var mælt fyrir um umgengni A og B við C. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu væri deilt um forsjárhæfni málsaðila og það hvers konar fyrirkomulag forsjár og umgengni væri dóttur þeirra fyrir bestu. Hefði héraðsdómi því verið rétt að kveðja sérfróðan meðdómsmann til setu í dómi, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var jafnframt vísað til þess að við meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefði dómurinn falið sálfræðingi, sem ekki var dómkvaddur sem matsmaður í málinu, önnur verkefni en að kanna viðhorf C og skila álitsgerð um það til dómsins. Með þessu hefði héraðsdómur farið út fyrir þær heimildir sem honum væru fengnar með 1. mgr. 43. gr., sbr. 3. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003. Hinn áfrýjaði dómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.