Í málinu var deilt um endurákvörðun opinberra gjalda Í ehf. vegna gjaldársins 2016 og hvort verð Í ehf. í viðskiptum við írskt móðurfélag þess rekstrarárið 2015 hafi verið á armslengdargrundvelli. Í dómi Landsréttar var rakið að óumdeilt væri að Í ehf. hefði lagt fram ófullnægjandi skjölunargögn í október 2020 í framhaldi af beiðni ríkisskattstjóra um afhendingu gagna sem tengdust vörusölu Í ehf. til móðurfélagsins. Þá vísaði Landsréttur til þess að líkt og rakið hefði verið í hinum áfrýjaða dómi hvíldi víðtæk skylda að lögum á skattaðila til að sýna skattyfirvöldum fram á, með gögnum og upplýsingum, að verðákvörðun í viðskiptum við tengda aðila væri í samræmi við armslengdarsjónarmið, sbr. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en Í ehf. bæri sönnunarbyrði um að svo hefði verið í viðskiptum þess við móðurfélagið rekstrarárið 2015. Einnig væri þess að gæta að í leiðbeiningarreglum OECD, sem voru í gildi á umræddum tíma og horfa yrði til við skýringu á ákvæðum laga nr. 90/2003, væri gert ráð fyrir að sönnunarbyrðin gæti legið hjá skattaðila eins og raunin væri hér á landi. Féllst Landsréttur því á með héraðsdómi að Í ehf. hefði ekki axlað sönnunarbyrði sína um að verð og skilmálar í viðskiptum við móðurfélag þess hefðu verið í samræmi við armslengdarregluna. Með þessari athugasemd var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans um sýknu Í af kröfum Í ehf.
Aðilar deildu um hvernig virða bæri í skattalegu tilliti tilteknar greiðslur einkahlutafélagsins A ehf., í eigu J, til hans árin 2012, 2013 og 2014. J byggði á því að um hefði verið að ræða endurgjald vegna sölu á fasteign til félagsins árið 2012 en Í taldi um óheimilar lánveitingar að ræða sem skattleggja bæri sem launagreiðslur. Í héraðsdómi var fallist á niðurstöðu skattyfirvalda um að ekkert væri upp úr kaupsamningi um eignina frá árinu 2012 leggjandi en í þeim efnum var einkum vísað til þess að upplýsingar í skattframtölum og ársreikningum bæru ekki með sér að J eða A ehf. hefðu talið téða fasteign hafa færst yfir til félagsins eða að félagið hefði komið fram sem eigandi hennar á viðkomandi tímabili. Yfirlýsing endurskoðandans G, sem ekki var leiddur fyrir héraðsdóm, frá árinu 2019 var ekki talin hrófla við niðurstöðu dómsins. Fyrir Landsrétti gáfu G og GR skýrslur sem vitni en GR staðfesti það eitt að um undirskrift hans væri að ræða á kaupsamningnum. Þá voru ekki taldar forsendur til þess að ljá vitnisburði G og nýjum gögnum sem frá honum stöfuðu það vægi við úrlausn málsins að niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um þýðingu kaupsamningsins hefði verið hnekkt. Í þessum efnum var með sama hætti og í héraðsdómi einkum horft til annarra gagna málsins og þess hvernig það lægi að öðru leyti fyrir réttinum. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu Í af dómkröfum J og málskostnað var því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi fjárkröfum L hf. og þriðju varakröfu félagsins um ógildingu ákvörðunar fjármála- og áhættustýringarsviðs R og staðfestingu á tilgreindum skattstofni. Í úrskurði Landsréttar var rakið að L hf. reki málið sem skaðabótamál og byggi á því að R hafi valdið félaginu tjóni er R rukkaði of há fasteignagjöld af tilgreindri fasteign í eigu félagsins. L hf. hefur sönnunarbyrði fyrir því að R hafi ekki farið að lögum við innheimtu fasteignagjaldanna, heldur hafi valdið L hf. tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti er L hf. reyndi að fá gjaldstofni fasteignagjaldanna breytt. Takist L hf. ekki sú sönnun leiðir það til sýknu og því ekki efni til að vísa skaðabótakröfum L hf. frá dómi. Þriðja varakrafa L hf. er rökstudd út frá sömu sjónarmiðum og fjárkröfur L hf. og því ekki efni til að vísa þeirri kröfu frá dómi.
Með úrskurði ríkisskattstjóra í desember 2021, í kjölfar rannsóknar skattrannsóknarstjóra, voru endurákvörðuð opinber gjöld B vegna gjaldáranna 2011 til 2017. B var í hjúskap með A árin 2010 til 2012 og í lögbundinni sjálfskuldarábyrgð vegna þess hluta kröfunnar sem rekja mátti til þess tíma. Þegar rannsókn skattrannsóknarstjóra stóð yfir höfðu tilgreindar eignir B og A verið kyrrsettar til tryggingar greiðslu væntanlegrar skattkröfu. B óskaði í janúar 2022 eftir að kyrrsettum bankainnstæðum hans yrði ráðstafað til greiðslu skuldar vegna gjaldáranna 2011 til 2014 en því hafnaði S. Með dómi Landsréttar 20. janúar 2023 í máli nr. 754/2022 var hins vegar staðfest fjárnámsgerð hjá B sem S hafði afmarkað við skattskuldir vegna gjaldáranna 2013 til 2017 og í kjölfarið ráðstafaði S þeim til greiðslu yngstu skulda. Í maí 2023 framkvæmdi sýslumaður, að kröfu S, fjárnám hjá A vegna skattskulda gjaldáranna 2011 til 2013. A höfðaði mál þetta og krafðist þess að fjárnámið yrði fellt úr gildi þar sem S hefði verið skylt að ráðstafa fjármunum B í samræmi við greiðslufyrirmæli hans og 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Þar með hefði sá hluti skattgreiðslna B sem A bar ábyrgð á greiðst að fullu. Hæstiréttur taldi það ekki leiða af 2. gr. reglna nr. 797/2016 að leggja bæri að jöfnu beiðni B um ráðstöfun kyrrsettra bankainnstæðna við að greiðsla hefði borist frá gjaldanda í skilningi 1. mgr. greinarinnar eða ósk um tiltekna ráðstöfun greiðslu í skilningi b-liðar 2. mgr. sömu greinar. Fyrirmælin leystu A ekki undan lögbundinni sjálfskuldarábyrgð á þeim hluta skattskulda B sem ekki fengust greiddar með þeim fjármunum sem innheimtust með fjárnámi í kyrrsettum eignum hans. Var fjárnámsgerð sýslumanns því staðfest.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að bú H ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að fjárnámsgerðin hefði farið fram á grundvelli 3. töluliðar 62. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Gerðin fór fram á lögheimili gerðarþola en ekki hafði verið gripið til nokkurra aðgerða til að hafa uppi á fyrirsvarsmanni H ehf. og boða hann til hennar. Hæstiréttur taldi að til þess að árangurslauss fjárnámsgerð yrði grundvöllur gjaldþrotaskipta yrði hún að fullnægja skilyrðum 8. kafla laga nr. 90/1989. Svo var ekki talið og var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Staðfestur er úrskurður héraðsdóms þar sem bú H ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú H ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú A var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu R á grundvelli 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Félagið D krafði íslenska ríkið um endurgreiðslu jöfnunargjalds sem það hafði greitt á árunum 1988 til 1992 vegna innflutnings á frystum forsteiktum kartöflum, en félagið taldi að skort hefði lagastoð fyrir álagninguni og að hún væri ólögmæt. Talið var að álagning jöfnunargjaldsins hefði verið ólögmæt. Í dómi Hæstaréttar frá 10. desember 1998 var fyrningarfrestur slíkra krafna talinn fjögur ár og upphaf hans miðað við hverja greiðslu. Því var krafa D talin fallin niður fyrir fyrningu og íslenska ríkið sýknað af kröfum félagsins.