Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lagagrein: 31. gr. laga nr. 95/2000 — Lög um fæðingar- og foreldraorlof
S var ráðin til starfa hjá N ehf. 8. apríl 2019 án þess að gerður væri við hana skriflegur ráðningarsamningur. Henni var sagt upp 27. júní 2019. Fyrir uppsögnina hafði S upplýst stjórnarformann N ehf. um að hún væri þunguð. Deildu málsaðilar um það hvort N ehf. hefði með uppsögninni brotið gegn 30. gr. þágildandi laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Í dómi Landsréttar kom fram að uppfyllt hefðu verið skilyrði þess ákvæðis um tilkynningu þungunar til vinnuveitanda. Enginn rökstuðningur hefði fylgt uppsögn S og því hefði hún farið gegn 30. gr. laga nr. 95/2000 sem varðaði skaðabótaskyldu samkvæmt 31. gr. sömu laga. Var N ehf. dæmt til að greiða S bætur vegna ólögmætrar uppsagnar sem námu launum fram að fæðingu barns auk bóta sem námu þriggja mánaða launum í uppsagnarfresti.
Stefnanda, sem var barnshafandi, var sagt upp störfum á reynslutíma. Deilt var um hvort heimilt hefði verið að segja henni upp eins og atvikum var háttað, hver væri uppsagnarfrestur hennar, hvort hún ætti rétt á miskabótum og hvaða greiðslur ætti að draga frá yrði fallist á kröfu hennar. Það var ekki talin gild ástæða til að segja stefnanda upp störfum í skilningi 30. gr. laga nr. 95/2000, um fæðingar- og foreldraorlof, með vísan til þess að hún hafi verið á reynslutíma. Þá voru þær skýringar sem voru gefnar um að ekki hafi myndast nægjanlegt traust og að stefnandi hafi virkað áhugalaus og óörugg ekki taldar gildar ástæður fyrir uppsögn í skilningi ákvæðisins. Uppsögnin var því ólögmæt. Jafnframt var litið svo á að miða bæri við þriggja mánaða uppsagnarfrest auk greiðslna frá uppsögn og fram að fæðingu barnsins. Frá skaðabótakröfu stefnanda voru dregnar atvinnuleysisbætur og aðrar greiðslur sem hún fékk greiddar á þessum tíma. Ekki var fallist á að lækka bætur á grundvelli 36. gr. samningalaga og reglna um brostnar forsendur. Hins vegar var miskabótakröfu stefnanda hafnað enda ekki talið að uppsögnin hafi falið í sér ólömæta meingerð.
Sýkna af skaðabóta- og miskabótakröfu vegna uppsagnar starfsmanns hjá slökkviliði. Málskostnaður felldur niður.
Stefnandi krafði stefnda um bætur vegna ólögmætrar uppsagnar á munnlegum ráðningarsamningi sem hún taldi að hefði komist á milli aðila. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda þar sem ekki var talið að samningur hefði komist á milli aðila.
Á var sagt upp störfum hjá M ehf. eftir að hann hafði tilkynnt um töku fæðingarorlofs en ekki hafið það. Taldi Á uppsögnina ólögmæta og höfðaði mál til greiðslu bóta vegna hennar. Málið var höfðað áður en gjalddagi kröfu Á var kominn. Litið var svo á að krafa Á hafi orðið til við uppsögn hans og því hafi 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki staðið í vegi fyrir því að málið yrði höfðað á þeim tíma sem gert var. Undir meðferð málsins í héraði var kröfu Á breytt þannig að hann krafðist greiðslu bóta sem svöruðu til þeirra launa sem gjaldfallin voru á þeim tíma en viðurkenningar á rétti til bóta vegna launa vegna þess tíma sem eftir var. Krafðist Á því ekki lengur dóms um skyldu sem fullnægja mætti með aðför áður en efndatími hennar væri kominn, sbr. 2. mgr. 26. gr. laga um meðferð einkamála. Talið var að M ehf. hafi ekki sýnt fram á að félagið hafi haft gildar ástæður fyrir uppsögn Á í skilningi 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof og hafi því bakað sér skaðabótaskyldu. Málsástæða M ehf. um að Á hafi firrt sig rétti til skaðabóta þar sem hann hafi ekki takmarkað tjón sitt var talin komast að, þó hún hafi ekki komið fram fyrr en við aðalmeðferð málsins í héraði, en atvik sem vörnin byggðist á gerðust ekki til fullnaðar fyrr en undir rekstri málsins. Þar sem Á hafði boðist starf með sambærilegum launum var talið að hann hafi glatað rétti til bóta úr hendi M ehf. frá þeim tíma. Var M ehf. því dæmt til að greiða hluta kröfu Á.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda sem krafði stefnda um greiðslu launa vegna ólögmætrar uppsagnar í fæðingarorlofi.